عیسی و پادشاهی خدا</ti= tle>  <style>  </style>  </head> <body lang=3DEN-US style=3D'tab-interval:.5in'> <div class=3DSection1> عیسی و پادشاهی خدا</sp= an><o:p>= </o:p> <o:p> </o:p> = 605;قدمه<o:p></o:p>= انجیل به روایت مرقس، خدمات = 608; تعالیم عیسی را چنین خلاص= 607; می‌کند<sp= an dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>: «عیسی بشارت خدا را اعلام می‌کر= 83; و می‌گفت: "زمان به کما= 04; رسیده و پادشاهی خدا</sp= an> نز&= #1583;یک شده است. توبه کنید و به این بشارت ایمان آورید"» (مرق= 87; ۱‏:۱۵؛ مقایسه کنید</sp= an> با متی ۴‏:۱۷</s= pan>&#= 1608;۲۳). مرقس خلاصۀ درستی را به ما عرضه کرده است. موض&#= 1608;عی که عیسی بیش از هر چیز دربارۀ آ= 606; سخن می‌گفت و خدمات خود را در پرتو آن می&#= 8204;دید، نزدیک شدن پادشاهی</s= pan> خدا بود. این بود "بشارت" (در یونانی یوانگلیون ی= 75; انجیل) بزرگی که محور همۀ تعالیم<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> و خدمات او را تشکیل می‌داد. از او <= /span>۶۱ گفتۀ مختلف دربار= 28; پادشاهی خدا در سه انجیل<sp= an dir=3DLTR> نخ&= #1587;ت (اناجیل هم‌ن= 592;ر) وجود دارد. هیچ موضوع دیگری تا این اندازه بر هم= 728; ابعاد زندگی</sp= an> او سایه نیافکنده بو= 83;. نه محبت، نه آمرزش گناها= 06;، و نه پدر بودن خدا، با همۀ اهمیتی<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> که برای او داشتند، بدین لحاظ با پادشاهی خدا قیاس‌پذیر نیستند. هرچه او می‌گفت و<sp= an dir=3DLTR> می&= #8204;کرد، حول این موضو= 593; مرکزی می‌گش= 78;.<o:p></o:p> = 605;عنی اصطلاح پادشاهی خدا وقتی عیسی در سخنا= 606; خود خطاب به جماعت‌های یهودی در اسرائیل</s= pan> دو هزار سال پیش، از پادشاهی خدا سخن می‌گفت، چه مقصودی داشت و شنوندگانش چ= 07; بر&= #1583;اشتی از سخنان او داشتند؟ او ک= 607; بی‌شک یکی از بزرگترین آموزگارانی بود که جهان<sp= an dir=3DLTR> به خود دیده است= 548; قطعاً در انتخاب کلما= 78; دقت کافی به خرج می‌داد و می‌دانست چگونه مقصود خو= 583; را به شنوندگانش القاء کند. او بی‌شک مانند هر معلم کارآزموده‌= 5;ی، از کلمات و مفاهیمی سو= 583; می‌جست که برای شنوندگانش دست‌کم تا حد= 740; آشنا بود، وگرنه مردم به&= #8204;کلی از درک سخنان او درمی‌مان= 83;ند. البته منظور این نیست که او هرگز معنی معمول آن کلمات را تغییر نمی= 204;داد، بلکه اگر چنی= 606; می‌کرد شنوندگان خو= 83; را از آن آگاه</= span> می&= #8204;ساخت. بنابر‌این، برای درک مقصود عیسی ا= 586; پادشاهی خدا= 48; بررسی آن در یهودیت زمان</sp= an> مس&= #1740;ح نه تنها بسیا= 585; روشنگر، بلک= 07; ضروری است. خط&#= 1585; بزرگ، تفسیر سخنان مسیح د= 585; این خصوص بر اساس مفروضات و زمینه‌هایی است که با فرهنگ یهودی زمان مسیح بیگانه‌اند</spa= n>. این موضوع برای م= 575; ایرانیان مسیحی از اهمیت دو چندان برخوردار اس= 78;. در ترجمۀ</= span> قدیمی فارسی، کلمۀ "ملکوت" به‌ع= ;نوان معادل واژۀ یونانی "باسیلیا" (پادشاهی) در<s= pan dir=3DLTR> ان&= #1575;جیل به‌کار برده شده است. این امر کج‌فهمیR= 04;هایی را در مورد مفهوم پادشاهی خدا</sp= an> سب&= #1576; گردیده، تا جایی که شاید بتوان گفت بسیاری از مسیحیان فارسی‌زبان که تنها منبع</s= pan> تغ&= #1584;یۀ آن‌ها همین ترجمۀ قدیمی است، فاقد درکی دقیق یا حتی درست از مهم‌ترین موضوع در تعالی= 605; و خدمات مسیح هستند! کلمۀ عربی "مَلَک = 8;ت،" هر چند در ریشه به‌معن= 40; حکومت و پادشاه= 740; است، ولی در ادبیات فارس= 40; و کاربرد امر= 608;زین معمولاً در اشاره به عوالم بهشتی، مکان حضور خد= 575; و فرشتگان، و جهان ارواح مجرد به کار رفته است. از سوی دیگر، انجیل مت= 740; در بسیاری جاها عبارت "ملکوت آسما = 6;" را به جای "ملکوت خدا" به‌کار<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> می‌برد. این دو بر روی هم سبب گردید= 607; که در ذهن بسی&#= 1575;ری "ملکوت خدا" کمابیش هم‌م= 93;نی با مفهوم "آسمان" در ایمان مسیحی تلقی شود. حال آنکه این‌ها هر چند تا حدی به هم مربوطند= 48; ولی به هیچ وجه مترادف و هم معنی نیست= 606;د. کلمۀ "باسیلیا" که در ترجمۀ</= span> یونانی سخنان عیسی د= 585; انجیل به‌کا= 85; رفته، به‌ معنی پادشاه= 40; و حکومت است و هیچ ارتباط مستقیمی با عوالم ملکوت= 40; ندارد! معادل آرامی این کلمه که به احتمال زیاد</sp= an> عی&= #1587;ی آن را به‌کار می‌بُرد "مَلکوتَه" است که آن هم به معنی حکوم= 578; و پادشاهی اس= 578;. وقتی یک یهودی یا یونانی این کلمات را می‌= 588;نید، آنچه در نظرش مجسم می‌شد، جهان معنوی یا عوالم بهشتی نبود، بلکه سپاه و لشکرک= 588;ی و حکومت بود! هر چند مقصود عیسی از<s= pan dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'> "باسیلی= ;ا" نه یک حکومت سیاسی بلکه حکومتی از نو= 593; دیگر بود، ول= 740; در هر حال به‌&#= 1606;وعی حک&= #1608;مت نظر داشت، یعنی به حکوم= 578; و پادشاهی خد= 575;. یهودیان از دیرباز به حاکمیت و</= span> پادشاهی کلی خدا بر تمام خلقت اعتقاد داشتند (مزمو= 585; ۹۷:‏۱؛ = ۹۹‏:۱؛ ۹۵‏:‏۳). ول&= #1740; وق&= #1578;ی عیسی می‌گفت «پادشاهی خد= 75; نزدیک شده است»، قطعاً مقصود او این حاکمیت کلی نب&= #1608;د. زیرا مسلم اس= 578; که خدا همیشه به معنای کلی بر خلقت خود حاکم بوده است، و گفتن<sp= an dir=3DLTR> ای&= #1606;که این حاکمیت ا= 608; نزدیک شده، معنا ندارد. مقصود عیسی از نزدی= 705; شدن پادشاهی</sp= an> خد&= #1575; نزدیک شدن "آسمان" یا زندگی پس از مرگ هم نمی‌ت= 608;انست باشد. به دیگر سخن، وقتی عیسی به مردم فقیری ک= 607; برای شنیدن موعظۀ او جمع می‌شدند وعد= 07; می‌داد که پادشاهی خدا</sp= an> نز&= #1583;یک شده است، مقصودش قطعا= 11; این نبود که به‌زودی خواهند مرد و به بهشت خواهند رفت! اصطلا= ;ح "پادشاهی آسمان" در انجیل متی به معنی "آسمان" یا بهشت نیست. بلکه متی از آن رو کلمۀ "آسمان" را به جای "خد= 575;" به کار می‌بر= 583; که یهودیان ب= 607;‌طور کلی از به‌کا= 585; بر&= #1583;ن نام خدا پرهی= 586; می‌کردند. از این رو در بسیاری از نوشته‌های خود به جای "خدا" کلمات دیگری را مانند "آسمان" یا "آن متعال" ب = 7;‌کار می‌بردند. برای مثال، د= 585; مثل پسر گمشده، وقتی پسر توبه‌کا= 85; می‌گوید به "آسمان" گناه کرده‌ام (لوق= 575; ۱۵‏:‏‏۲۱</s= pan>) منظور گناه نسبت به خداست. در بسیاری از آثار یهودی ب= 607;‌جا مانده، کلمۀ "آسمان" به جا&= #1740; "خدا" به‌کار رفته است. و از آنجا که متی انجیل خود را برای کسانی م= 740;‌نویسد که از زمینۀ یهودی بودند، کلمۀ "آسمان" را دž= 5; خیلی جاها به= 204;جای "خدا" به‌کار می‌برد<sp= an dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>. بیشتر پژوهشگران ب= 85; این اعتقادن= 83; که عیسی خود، اصطلاح "پادشاهی خدا" را به‌ک= 75;ر می&= #8204;بُرد و این متی بود که به‌خاطر حساسیت‌های شنوندگان یهودی‌اش کلمۀ "آسمان" را جایگزین کرد. معنی اصطلاح "پادشاهی آسمان" در وهلۀ اول نه آن پادشاهی ک= 607; "در" آسمان اس&= #1578;، بلکه آن پادشاهی است که "از" آسما = 6; بر زمین اِعمال می‌ش= 08;د. مقصود عیسی از<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> نزدیک شد= 606; پادشاهی خدا= 48; برقراری مجد= 83; حکومت و حاکمیت خدا ب= 585; قوم خاص او اسرائیل و از طریق مسیحای اسرائیل بر تمام جهان بود، حاکمیت= 40; که از زمان گناه آدم و حوا زیر<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> سؤال رفت= 607; و انسان در برابر آن طغی= 575;ن کرده بود. خدا با ابراهیم عهد بست که از طریق نسل او حاکمیت خود ر= 575; بار دیگر بر جهان برقرار کند و برکت از دست‌رفته را دوباره<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> نصیب همۀ اقوام سازد (پیدایش ۱۲:‏۱-۳). نج&= #1575;ت قوم اسرائیل از اسارت مصر و <sp= an lang=3DAR-SA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>&#= 1578;ئوکراسی بر&= #1602;رار شده از طریق موسی مرحلۀ مهمی از این کار بود. ولی از همان آغاز این نظام با<sp= an dir=3DLTR> بح&= #1585;ان روبه‌رو شد و سرانجام در اثر گناه و عصیان پادشاهان اسرائیل و عهدشکنی قوم</sp= an> فر&= #1608;پاشید، و آن‌ها به سرزمین اسار= 78; (این‌بار اسارت بابل) بازگشتند. ولی خدا به‌وسیلۀ انبیای مختل= 01; وعده داد که بار دیگر به ا&#= 1587;رائیل باز خواهد گش= 578; و گناهان</= span> آن‌ها را آمرزیده با ایشان عهدی تازه خواهد بست و ایشان را یک بار دیگر از دست<sp= an dir=3DLTR> دش&= #1605;نان و از سرزمین اسارت خواهد رهانید و به س&#= 1585;زمین وعده باز خواهد آورد. وعدۀ تفقد خدا از اسرائیلِ اسیر و بازگرداندن آن‌ها از سرزمین اسار= 78; به سرزمین وعده، تا حدی</s= pan> به لحاظ مکانی د= 585; زمان کوروش، شاه ایران تحقق یافت. ولی این تحقق &#= 1575;ز برخی لحاظ دیگر بسیار کم= 204;رنگ و کم‌فروغ بود. تاریخ اسرائیل از زمان بازگشت از اسارت باب= 604; تا ظهور<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> مسیح کماکان تاری= 82; مظلومیت و حاکمیت اقوا= 05; بیگانه بر قو= 605; خدا بود. و در این فاصلۀ زمانی جز برای مدتی کوتاه در ایا= 605; مکابی‌ها اسرائیل روزگار خوش ب= 607;‌خود ندید. و حتی حک&= #1608;مت مکابی‌ها نی= 86; از همان ابتد= 575; کیفیتی مخلو= 91; داشت و از آرم&#= 1575;ن‌های الهی فرسنگ‌= 07;ا دو&= #1585; بود. به‌علاو= 607; به لحاظ روحانی هنوز از بازگشت خد= 575; به اسرائیل و سکونت مجدد ا= 608; در میان قوم با آن جلال و شکوهِ عظیمِ زمان موسی اثری نبود. همۀ این‌ها برای یک یهودی معاصر مسیح ک= 607; زیر چکمه‌ها= 40; خون‌آلود حکومت روم زندگی می‌کر= 83;، بدین معنا بو= 583; که خدا هنوز گنا= 607; اسرائیل را د= 585; شکستن عهد نی= 575;مرزیده و به وعده‌ها= 740; خود تحقق</= span> نبخشیده است. به دیگر سخن، هر چند به لحاظ مکان= 740; اسرائیل به سرزمین خود بازگشته بود</sp= an> ول&= #1740; به لحاظ سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و به= 204;خصوص روحانی هنوز در اسارت بود. از همین<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> رو بسیار= 740; در اسرائیل هنوز در انتظار تفقد خدا و آمدن او برای نجات و احیای اسرائیل</s= pan> و رهانید= 606; آن‌ها از دست دشمنان بودن= 83;. برخی نیز بر مبنای نوشتهR= 04;های انبیا اعتقا= 83; دا&= #1588;تند که رهایی اسرائیل به‌= 83;ست پادشاه یا کاهنی برگزیده و مس= 581; شده که "مسیح= 75;" خو&= #1575;نده می‌شد، صورت خواهد پذیرف= 78;. این انتظار برای پادشاهی خدا بر اسرائیل و از طریق اسرائیل بر تمام دنیا، ب= 575; امید به احیا= 740; تمامی خلقت همراه بود، امید به<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> بازآفری= 06;ی آسمان و زمین به صورت آسما= 606; و زمینی جدید که در آن عدالت، امنیت، وفور</sp= an> نع&= #1605;ت و سلامتی در همۀ ابعاد حاکم باشد. در همین راستا یهودیان تاریخ را به دو دوره<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> یا عصر تقسیم می‌کر= 83;ند: عصر شریرِ حاضر که بر آن گناه، بیماری، شیطان و مرگ حاکم بود، و عصر آینده که زمان حاکمیت پارسایی، سل= 75;متی، روح‌القدس و حیات بود. در تفکر یهود، آمدن پادشاه= 40; خدا به‌معنی فرارسیدن عص= 85; آینده بود. در چنین حال و هوایی بود که عیسی شهرها و روستاهای اسرائیل را ب= 575; گروهی از شاگردانش درمی‌نوردیž= 3;، بی&= #1605;اران و دیوزدگان ر= 575; شفا می‌بخشی= 83;، و این خبر خوش را اعلام می‌= 705;رد که پادشاهی خدا نزدیک شده است و مردم می‌توا= 06;ند با توبه از گناهان و ایمان آوردن به او و پیامش</= span> بد&= #1575;ن داخل گردند. در این فضا، سخن گفتن از نزدیک بودن ی= 575; فرارسیدن پادشاهی خدا</sp= an> مع&= #1606;ایی جز این نداشت که زمان تحقق وعده‌های خد= 75; فرارسیده و ا= 608; آمده است تا بار دیگر</= span> بر اسرائیل و از طریق اسرائی= 04; بر تمام جهان پادشاه شود. از گفته‌های مختلف مسیح چن&= #1740;ن برمی‌آید که مقصود او از پادشاهی خدا بیشتر خودِ ح= 705;ومت و حاکمیت خدا بود تا قلمروی حکومت او. البته اصطلا= 81; فوق در موارد= 740; به‌معنی قلمرو هم به‌= 705;ار رفته است، خواه به‌= 605;عنی سرزمین و خوا= 607; به‌معنی مردمی که پادشاه بر آن= 204;ها حکم می‌راند. برای مثال، در مرقس ۶‏:±= 8;۳ هیرودیس سوگند می‌خو= 85;د که نیمی از "مملکت" خود را به دخترخوا= 06;دۀ خود بدهد. در اینجا "مملکت" که ه = 5;ان "باسیلیا" است، به سرزمین اشار= 07; دا&= #1585;د. و در مرقس ۳‏:۲۴ وقتی عیسی از تجزی= 607; حکومت سخن می= 204;گوید، مقصودش از "حکومت" (باسیلی= ;ا) اتباع حکومت است که در اینجا البته به ارواح پلی= 583; اشاره دارد. ولی مع&= #1605;ولاً پادشاهی خدا در سخنان عیس= 740; به این دو معن&#= 1575; نیست. وقتی او می‌گوید «توبه کنید زیر= 575; پادشاهی خدا نزدیک شده است»، آشکار است که مقصود= 588; نمی‌تواند این باشد که<sp= an dir=3DLTR> تو&= #1576;ه کنید زیرا قلمروی حکوم= 78; خدا نزدیک شد= 607; است یا مردمی که خدا بر آن‌&#= 1607;ا حکم می‌راند، نزدیک شده‌ا= 06;د! این‌ها معنی درستی ندارد. بلکه مقصود عیسی خودِ آن قوۀ حاکمه و حاکمیت خداست. در این صورت، پادشاهی خدا هم می‌تواند نفس عملِ خدا به عنوان</= span> حاکم یا پادشاه باشد = 608; هم آن وضع یا نظامی که نتی= 580;ۀ اِعمال این حاکمیت و پادشاهی</s= pan> است<s= pan dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>.<o:p></o:p> = 576;ُعد آیندۀ پادشاهی خدا</sp= an> بررسی سخنان عیسی در اناجیل نشان می‌دهد که در اندیشۀ او پادشاهی خدا از دو بُعد حا&#= 1604; و آینده<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> برخوردا= 85; بود. شماری از گفته‌های عیسی حاکی از آن است که او در انتظار فرارسیدن پادشاهی خدا در آینده بود. به‌علاو= 607; در بسیاری از این گفته‌ها= 48; آینده‌ای که در آن عیسی انتظار برقراری پادشاهی خدا را می‌کشد، آینده‌ای نزدیک است. برای مثال، مطابق مرقس ۱‏:̴= 7;‏۱۵ &= #1608; متی ۴‏:۱۷</s= pan>&#= 1608;۲۳ که بیانگر خلاص= 28; پیام عیسی است، او از نزدیک شدن پادشاهی خدا سخن می‌گ= 601;ت. این هم آینده بودن آن را نشان می‌دهد= 48; هم نزدیک بود= 606; آن را. خوشابه‌حا&= #1604;‌ها (متی ۵:‏‏۳-&#= 1777;۲ &= #1563; لوقا ۶:‏±= 8;۰‏-۲۶) نیز در مورد آیند= 607; بود. در تمام خوشابه‌حال̴= 4;ها، جز یکی، افعا= 604; آینده به‌کا= 85; رفته است. عیسی به شنوندگان دربارۀ<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> آنچه در آینده واقع م= 740;‌شد وعده می‌داد. به آن‌ها می‌= 711;فت: «شما این‌ها را خواهید دید، و این‌ها خواه= 83; شد.» تنها در اولین خوشاب= 07;‌حال‌ است که زمان حال به‌کار م= 740;‌برد و می‌گوید پادشاهی خدا از آنِ فُقراست</s= pan>. ولی اینجا نیز مقصود آن است که پادشاهی خد&= #1575; میراث آن‌ها= 87;ت و از آنِ آن‌ه&#= 1575; خواهد شد. ولی این آینده نم= 740;‌توانست آیندۀ دور باشد. برکتی که مربوط به آیندۀ دور، مثلاً دو هزا= 585; سال بعد باشد= 548; دردی از فقیران و</= span> ماتمیان= 40; که بیشتر مخاطبین عیس= 40; را تشکیل می‌= 583;ادند، دوا نمی‌کرد. آن مردم در صورتی می‌توان= 87;تند از این برکات برخوردار گردند که خود= 548; امکان تجربۀ پادشاهی خدا را داشته</= span> باشند. پس خوشابه‌حال̴= 4;ها در مورد آیند= 607; بود آن هم آیندۀ نزدیک</sp= an>. مسیح در دعای<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> ربانی به شاگردان آموخت که دعا کنند: «پادشا= 607;ی تو بیاید». این به آینده مربوط می‌شد. این دعا درخواستی بو= 83; عاجل برای اینکه خدا با برقراری پادشاهی و حاکمیت خود بر اسرائیل و تمام خلقت به وعده‌های دیرین خود تحقق بخشد و این کار را هرچه زودتر ان&= #1580;ام دهد. متی ۸:‏۱۱‏ در مورد خورد= 606; و نوشیدن در پادشاهی خداست: «به شما می‌گویم که بسیاری از شرق و غرب خواهند آمد و در پادشاهی آسمان با ابراهیم و اسحق و یعقوب بر سر یک سفره خواهند نشست= 48; اما فرزندان این پادشاهی به تاریکی بیرون افکند= 07; خو&= #1575;هند شد.» همچنین مرقس ‏۱۴:̴= 7;۲۵‏ «آمین، به‌ شما می‌گویم که از محصول مو دیگر<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> نخواهم نوشید تا روز= 740; که آن را در پادشاهی خدا تازه بنوشم.» این‌ها هر دو تصویری از یک ضیافت به‌دست می‌د= 07;ند که در آن همۀ مؤمنان با هم بر سفرۀ خدا می‌نشینند. این تصویری بود سنتی از پادشاهی خدا = 705;ه هم در عهد‌عت= 740;ق و هم در دیگر آثار دینی یهود به‌فراو= 75;نی به‌چشم می‌خ= 08;رد (ر.ک. به اشعیا </span= >۲۶:‏۶‏). ای&= #1606; آیات نیز به آینده اشاره</sp= an> دا&= #1588;ت. بالاخره شاید از همه مهم‌تر، مرق= 87; ۹:‏‏۱ و متی <sp= an lang=3DFA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41;mso-bi= di-language: FA'>۱۰:‏‏۲۳ است. این دو هم<= /span> آی&= #1606;ده بودن پادشاه= 40; خدا را نشان می‌دهند، هم نزدیک بودن این آینده را. در اولی مسیح</s= pan> قا&= #1591;عانه می‌گوید که «برخی اینجا ایستاده‌انž= 3; که تا آمدن نیرومندانۀ پادشاهی خدا را نبینند طعم مرگ را نخواهند چشید.» پس روشن است که عیسی منتظر آمدن پادشاه= 40; خدا بود<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> و آن هم آمدن فوری آن. در دومی به شاگردان هشد= 75;ر می‌دهد که حت= 740; فرصت کافی نخ= 608;اهند دا&= #1588;ت به همۀ شهرها= 740; اسرائیل بشارت را برسانند، زیرا آمدن پس= 585; انسان خیلی زود به‌وقوع خواهد پیوست</sp= an>.<o:p></o:p> = 576;ُعد کنونی پادشاهی خدا در کنار آیات بالا که بُعد آیندۀ پادشاهی خدا = 585;ا در تعالیم عیسی نشا= 606; می‌دهند، آیات دیگری وجود دارند ک= 607; آشکارا حاکی = 575;ز حضور پادشاه= 40; خدا در خدمات مسیح هستند. ۱</= span>) در برخی از قسمت= 204;ها عیسی از تحقق وعده‌های دیرینۀ خدا سخن می‌گوید. برای مثال، د= 585; لوقا ۱۰:̴= 7;‏۲۳ &= #1608; متی ۱۳:‏۱= 782;‏&#= 1608;۱۷ به شاگردان خود می‌گوید</s= pan>: «خوشابه= ;‌حال چشمانی که آنچه شما می‌= 576;ینید، می‌بینند. زیرا به شما می‌گویم که بسیاری<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> از انبیا آرزو داشتند آنچه شما می‌= 576;ینید، ببینند و ندیدند، و آنچه شما می‌= 588;نوید بش&= #1606;وند و نشنیدند.» برخی استدلا= 04; کرده‌اند که این لزوماً حاکی از آن نیست که<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> پادشاهی خدا آمده است= 548; بلکه می‌توا= 06;د به این معنی باشد که صرفا= 611; نشانه‌های آمدن قریب‌ال= 08;قوع آن به‌ظهور رسیده است. ولی این پذیر= 601;تنی نیست. این‌که آنچه انبیا د= 585; آر&= #1586;وی دیدنش بودند= 48; صرفاً نشانهR= 04;های آمدن پادشاه= 40; خدا بود نه خود آن پادشاهی، بس</sp= an> بع&= #1740;د می‌نماید. در مرقس ۲:‏±= 7;۸‏- ۲۲ و لوقا ۵:‏±= 9;۳‏- ۳۹، آنگاه که از عیسی می‌پرس= 06;د چر&= #1575; شاگردانش روزه نمی‌گی= 85;ند، او پاسخ می‌د= 607;د تا زمانی که داماد با آن‌= 607;است، روزه گرفتن درست نیست. اینجا عیسی تشبیهات شناخته شده‌= 75;ی را در توصیف خدمت خود به‌= 705;ار می&= #8204;برد. در نوشته‌ها= 40; دینی یهود، پادشاهی خدا به یک جشن عروسی میان خدا و اسرائی= 604; تش&= #1576;یه شده بود. عیسی با به‌کار بردن تشبیه داماد برای خود، ادعا می= 204;کند که این جشن عروسی هم= 204;اکنون در خدمت او برپا شده است</s= pan>. عیسی در جاهای مختلف ادعا م= 740;‌کند که در سخنان و اعمال او امیدهای بیا= 06; شده در اشعیا </= span>۶۱:‏۱-۲ و </span= >۵۸:‏۶ تحقق یافته است (برای مثال ر.ک. به لوقا ۴:‏۱۶-۲۱ و </span= >۷:‏۱۸-۲۳). شک&= #1740; نیست که در زمان عیسی ای= 606; قسمت‌ها</s= pan> پیشگویی آمدن پادشاه= 40; خدا و فرارسی= 583;ن روزی که او اسیران را آزاد می‌کرد= 48; تلقی می‌شد. ۲</= span>) برخی از مثل‌های مسیح حضور پادشاهی خدا را مفروض می‌= 711;یرند. برای مثال، در مثل دوم از دو مثل کوچک موجود در متی </= span>۱۳:‏۴۴-۴۶، پادشاهی خدا به تاجر مرواریدی تشبیه شد= 607; که چون مرواریدی گران‌بها میR= 04;یابد، می‌رود و هر آنچه دارد می= 204;فروشد و <sp= an lang=3DAR-SA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>&#= 1576;رگشته، آن را می‌خرد. نکتۀ مثل این است که شادیِ یافتن پادشاهی خدا= 48; سرسپردگی کامل به آن را امکان‌پذیر می‌سازد. فرض مَثَل این اس= 578; که پادشاهی خدا در خدمت عیسی حضور دارد، آن= 204;گونه که شخص می‌تو= 575;ند نخست آن را "بیابد" و سپž= 7; آن را "از آن خود سازد</= span>". همین امر در مورد مثل پیشین نی= 586; صادق است</= span>. مثل ضیافت بزرگ د= 585; لوقا ۱۴:̴= 7;۱۵-۲۴ چنین آغاز می‌شود که یک فریسی به عیسی می‌گ= 608;ید: «خوشابه‌حا = 4; آن که در ضیافت پادشاهی</s= pan> خدا نان خورد». عیسی در پاسخ، این مثل را می‌آو= 585;د که میهمانان= 40; به ضیافتی بزرگ دعوت شده و به آن پاسخ مثبت داده بودند. فرض مثل، رسم معمول در فلس= 591;ین آن زمان است که مطابق آن نخست شمار میهمانانی ک= 07; دعوت به ضیاف= 578; را می‌پذیرف= 78;ند، معین می‌گشت = 608; سپس بر مبنای آن غذا= 740; کافی تهیه می= 204;شد. آنگاه چون هم= 607; چیز حاضر می‌= 588;د، خدمتکاران می&= #8204;رفتند و میهمانان ر= 575; به جشن فرامی= 204;خواندند. در این مورد، چون میهمانا= 06; فراخوانده شد&= #1606;د تا در ضیافت شرکت کنند، ه= 585; یک عذر و بهان&#= 1607;‌ای آوردند که در آن فرهنگ به<sp= an dir=3DLTR> هی&= #1670;‌وجه پذیرفتنی نبود، بلکه د= 585; واقع رد کردن توهین‌آمیز دعوت تلقی می= 204;شد. کدام اسرائیل= 40; ممکن بود زمینی بخرد بدون اینکه پ= 740;شتر آن را دیده با&#= 1588;د؟ یا پنج جفت (یوغ) گاو بخرد بدون اینکه نخست آ= 606;‌ها را آزموده باشد؟ و یا چه کسی ممکن بود در فاصلۀ بین</s= pan> پذ&= #1740;رفتن یک دعوت و شرکت در ضیافت، که معمولاً سه روز بود، ناگهان و به‌= 591;ور کاملاً<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> غیرمنتظ= 85;ه ازدواج کند؟! پس میزبان خشمگین ترتی= 76;ی می‌دهد که جا= 740; دعوت‌شدگان را دیگران پر کنند، حتی اگر اینان به لحاظ فرهنگی = 608; دینی از طبقا= 578; محروم جامعه</sp= an> با&= #1588;ند. در چارچوب خدمت عیسی به‌طور کلی، و با توجه به سؤال فریسی که مثل در پاسخ<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> به آن آورده شده، نکتۀ مثل کاملاً روشن است. عیسی مدعی است که آنچه فریسی د= 585; انتظار<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> آن است، یعنی پادشاه= 40; خدا، هم‌اکن= 08;ن حاضر و آماده است تا وی از آن بهره‌مند شود. عیسی فریسیان را فراخوانده ت= 75; در این پادشا= 607;ی سهیم شوند، ولی آنان برکات پادشاهی</s= pan> خدا را که عیسی به آنان پیشکش کرده، ردکرده‌اند. پس حال، به جای آن‌ها، طردشدگان اجتماع و گناهکاران ا= 86; این برکات برخوردار میR= 04;شوند. ۳</= span>) برخی تعالیم دیگر عیسی دربارۀ پادشاهی خدا حاکی از حضور آن در خدمات ا&#= 1608; هستند. لوقا <s= pan lang=3DFA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41;mso-bi= di-language: FA'>۱۷:‏۲۰و<= span lang=3DFA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41;mso-bi= di-language: FA'>۲۱ می‌گوید</s= pan>: «آم&= #1583;ن پادشاهی خدا را نمی‌توان با مشاهده دریافت.... زیرا پادشاهی خدا در میان<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> شماست». در مورد این گفتۀ عیسی بح= 579;‌های بسیار شده است. برخی عبارت آخر را "در شما<sp= an dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>" و برخی دیگر "در دسترس شما" ترجمه می‌کن= 06;د. ولی در هر صورت بر حضور پادشاهی خدا</sp= an> دل&= #1575;لت دارد. عیسی در لوقا ۱۶:۱۶ می‌گو®= 0;د: «تورات و انبیا تا زما= 606; یحیی بود. از<s= pan dir=3DLTR> آن پس، به پادشاهی خدا بشارت داده م= 740;‌شود و هر کس به جبر و زور راه خود بدان می‌گشای= 83;.» شکل دیگری از همین گفته در متی ۱۱:‏۱= 778; آمده است: «... پادشاهی آسمان نیرومند= 75;نه به‌پیش می‌ر= 08;د؛ اما زورمندا= 06; بدان ستم می‌= 705;نند». معنی متن یونانی این گف&= #1578;ه کاملاً روشن نیست. آیا مقصود این اس= 578; که پادشاهی خدا نیرومندانه به‌پیش می‌ر= 08;د یا اینکه مورد ستم قرار می‌= 711;یرد؟ ولی در هر دو صورت، فرض مسلم این است که پادشاهی خد&= #1575; در خدمت عیسی حضور دارد، چ= 607; مردم بدان دا= 582;ل شوند و چه با آن به مخالفت</s= pan> بر&= #1582;یزند. شاید مهم‌ترین شاهد حضور پادشاهی خدا متی ۱۲:‏۲= 784; (م.ک. لوقا ۱۱:̴= 7;۲۰) باشد: «اگر من به‌و= 575;سطۀ روح (انگشت) خدا دیوها را بیرون می‌کن= 05;، یقین بدانید که پادشاهی خدا به شما رسیده است»<o:p></o:p>= = 585;ابطۀ ابعاد حال و آیندۀ<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-family:Tahoma;color:#3E3F41'> پادشاهی خدا در تبیین گفته‌= 07;ای بالا و توضیح درک عیسی از پادشاهی</s= pan> خدا، نظریه‌های مختلفی مطرح گردیده است. بر اساس گفته= 204;های دستۀ اول، برخی همچون یو&= #1607;انس وایس و آلبرت شوایتزر بر این باور بود= 607;‌اند که برای عیسی پادشاهی خدا = 608; به&= #8204;واقع پایان تاریخ= 48; یکسره به آینده، ولی آیندۀ بسیار نزدیک مربوط می‌شود. در نقطۀ مقابل، س= 740; اچ داد C. H. Dodd بر اساس گفته‌های دستۀ دوم</= span> استدلال کرد که عیسی به تحقق کامل پادشاهی خدا در خدمات خود اعتقاد داشت = 608; منتظر به‌کمال رسیدن آن در آینده نبود. ولی شواهد بالا اگر با هم نگریسته ش= 608;ند و هیچ یک<= span lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> فدای دیگری نگردن= 83; آشکارا نشان می‌دهند که پادشاهی خدا در اندیشه و تعالیم عیسی = 575;ز هر دو بُعد حال و آینده برخوردار اس= 78; و نباید بر یکی از این ابعاد تأکید یک‌جانبه کرد و بُعد دیگر را نادیده گرفت. از یک سو عیسی بر این باور بود که پادشاهی خدا از طریق شخص او و خدماتش آغاز شده است و از سوی دیگر، در انتظار به او= 580; رسیدن و تحقق</s= pan> کا&= #1605;ل این پادشاهی در آینده بود. به‌علاوه برخی از گفته= 204;های او حاکی از آنند که این<sp= an dir=3DLTR> آی&= #1606;ده، دست‌کم از برخی لحاظ، آینده‌ای نزدیک بود که حدود یک نسل به‌طول می‌ا= 06;جامید. حال آنکه برخی گفته‌های دیگر، زمان ب= 607;‌کمال رسیدن پادشاهی را باز باقی</= span> می‌گذار= 06;د.<o:p></o:p> = 582;اتمه و نتیجه‌گیر= 40; خدمت عیسی سرآغاز پادشاهی خدا در پاکسازی و تبدیل مسیحا= 40;ی اسرائیل در تاریخ بود. به دیگر سخن، آمدن پادشاهی خدا در تعالیم او به پایان دنی= 575; به معنای مطل= 602; اشاره نداشت بلکه به<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> تحولی بنیادین در دنیای اسرائیل. عیس= 740; بر این باور بود که این تحول در خدمت او آغاز<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> شده است و در وقایع مربوط به مرگ= 548; رستاخیز، ری= 86;ش روح‌القدس، تبدیل و دگرگونی قوم</sp= an> خد&= #1575; به‌صورت "کلیسا" و داوری اسرائیل بی‌= 75;یمان به یک نقطۀ اوج، هرچند ن= 607; کمال نهایی، خواهد رسید. این بود معنی وعده‌های عیسی دربارۀ آمدن نیرومندانۀ پادشاهی خدا</sp= an> در آیندۀ نزدیک</sp= an>. به‌علاوه تعالیم عیسی دربارۀ پادشاهی خدا عمدتاً بر امیدهای</s= pan> مربوط به خروجی نوین ا= 586; اسارت مبتنی است که در کتاب اشعیا وعده داده شد= 607; است (اشعیا ۴۰:‏۱-۱۳ و باب‌های ۴۰-۶۵ به‌طوž= 5; کلی). چنانکه پیشتر توضیح داده شد بسیاری از یهودیان حتی در سرزمی= 606; اسرائیل هنو= 86; احساس می‌کر= 83;ند در تبعیدند و از برکات خدا</s= pan> به&= #8204;دور افتاده‌اند. آن‌ها در انتظار "نجات" بودند، بدین معنا که منتظ= 585; بودند و امید</s= pan> دا&= #1588;تند که به‌طرزی پرجلال از چن= 711;ال نیروهایی که بر آنان ستم می‌کرد و در بندشان<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> نگاه می‌= 583;اشت، رهایی یابند. آنان با اشتیاق بسیا= 85; در انتظار تحقق کلام یهوه در<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> اشعیا ۴۰:‏۱و۲</span= > بودند که می‌= 711;فت: «تسلی دهید! قوم مرا تسلی دهید!... سخنان دلاویز به اورشلیم گویید و او را ندا کنید که گناه وی آمرز= 740;ده گردیده و از دست خداوند برای تمامی گناهانش دو چندان یافته است». این بود آمرزش گناهانی که آنان انتظار= 88; را می‌کشیدند&= #1548; یعنی پایان دورۀ تنبیه تاریخی اسرا= 74;یل و آغاز وضع کاملاً نوین= 40; برای او<s= pan dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>. آنان در انتظار وقوع خروجی نوین ا= 586; اسارت بودند= 48; خروجی که در آن بنا بر الگ&#= 1608;ی کتاب اشعیا خد= 575; چون پادشاه قومش نزد ایشان باز گر= 583;د و رهایی‌شان بخشیده، از طریق بیابان= 40; بد&= #1604; شده به بوستان، و با فراهم آوردن معجزه‌آسای خوراک، به صهیونی احیا = 608; بازسازی</s= pan> شده هدایتشان کن= 83;. و این همه می‌&#= 1576;ایست به‌دست نبی و خادمی مسح شد= 607; که طنین موسی و <sp= an lang=3DAR-SA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>&#= 1583;اوود هر دو از او شنیده می‌شد= 48; اما از آن هر دو فراتر می‌= 585;فت، (ر.ک. اشعیا ۴۲:‏۱-۴؛ = ۶۱:‏۱-۴) تح&= #1602;ق یابد. قلب این امید، رهایی از قدرت‌های ظالم، و احیا و <sp= an lang=3DAR-SA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>&#= 1578;بدیل شدن به قومی پارسا بود که آزادانه خدا = 585;ا بپرستد و خدم= 578; کند، و این‌گ= 608;نه به نوری برای همۀ قوم= 204;ها مبدل گردد. ریشه‌های واژگان و گفتار عیسی دربارۀ "پادشاهی خدا"، "خبر خوش"، "صلح و سلامت&quo= t; مسیحایی، و "= 06;جات" را در چنین امیدهایی باید جستجو کر&= #1583;. نمونۀ بارزی از متون اشعی= 575; که شمار قابل &#= 1578;وجهی از این واژگا= 606; و مفاهیم کلیدی را در خود جمع دارد اشعیا ۵۲:̴= 7;۷-۱۰ است: «چه زیباست بر کوه‌ها پا= 740;‌های مبشر که<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> سلامتی ر= 575; ندا می‌کند و به خیرات بشارت می‌ده= 83; و نجات را ندا می‌کند. و به صهیون می‌گوید که "خدای تو سلطنت می‌نم= 75;ید". این آواز دید= 607;‌بانان توست که آواز خود را بلند کرد= 607; با هم ترنم می&#= 8204;نمایند، زیرا وقتی که خداوند به صهیون رجعت م= 740;‌کند ایشان به‌چشم خود خواهند دید. ای خرابه&#= 8204;های اورشلیم، به آواز بلند با هم ترنم نمایید،</s= pan> زیرا خداوند قوم خود را تسلی داده و اورشلیم را فدیه نموده است». = 585;هایی از چنگال قدر= 578;‌های اهری= 05;نی خدمات عی&= #1587;ی سرآغاز پادشاهی خدا در پاکسازی و تبدیل مسیحا= 40;ی اسرائیل در تاریخ بود. آمدن پادشاهی خدا در تعالی= 605; او نه به پایان دنیا ب= 607;‌معنای مطلق بلکه به تحولی بنیادین در دن&= #1740;ای اسرائیل اشاره داشت. عیسی بر این باور بود که این تحول در خدمت او آغاز شده است و در وقایع مربوط به مرگ= 548; رستاخیز، ریزش روح‌ال= 02;دس، تبدیل و تغیی= 585; شکل قوم خدا<sp= an dir=3DLTR> به&= #8204;صورت "کلیسا" و داوری اسرائیل بی‌= 75;یمان به یک نقطۀ اوج، هرچند ن= 607; کمال نهایی،</sp= an> خو&= #1575;هد رسید. به‌علاوه تعالیم عیسی دربارۀ پادشاهی خدا عمدتاً بر امیدهای مربوط به خروج و آزادی‌ای نوین از اسار= 578; مبتنی بود که در کتاب اشعی= 575; وعده داده شد= 607;‌ است (باب‌های ۴۰-۶۵). بس&= #1740;اری از یهودیان حتی در سرزمی= 606; اسرائیل هنو= 86; احساس می‌کر= 83;ند در تبعیدند و از برکات خدا به‌دور افتاده‌اند. آن‌ها در انتظار "نجات" بودند، بدین</sp= an> مع&= #1606;ا که منتظر بودند و امید داشتند که به= 204;طرزی پرجلال از چنگال نیروهایی که بر آنان<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> ستم می‌ک= 585;د و در بندشان نگاه می‌داش= 78;، رهایی یابند</sp= an>. آنان در انتظار وقوع آزادی و خروجی نوین ا= 586; اسارت بودند= 48; خروجی که در آن بنا بر تصویر کتاب اشعیا، خدا چون پادشاه قومش نزد ایشان باز گردد و رهایی= 204;شان بخشیده، از طریق بیابان= 40; بدل شده به بوستان، = 608; با فراهم آوردن معجزهR= 04;آسای خوراک، به اورشلیمی احیا و بازسازی شده</sp= an> هد&= #1575;یت‌شان کند. عیسی اعلام می‌کر= 83; که این پادشاهی در خدمت او آغاز شده است. هدف ما در این نوشتار بررسی یکی از ابعاد این حضور پادشاه= 40; خدا در زندگی و خدمات عیسی یعنی معجزات اوست.<o:p></o:p> = 605;عجزات و نقد تاریخی</s= pan> یکی از شگفت‌انگی&= #1586;ترین خدمات عیسی این بود که او کسانی را که در اسارت ارواح پلید بودند آزاد می‌= 705;رد، مریضان را شف= 575; می‌بخشید، ب= 85; نیروهای طبیعت اِعما= 04; سلطه و قدرت م&#= 1740;‌کرد، و حتی مردگان ر= 575; زنده می‌نمو= 83;. تقریباً یک‌= 87;وم انجیل مرقس ا= 586; معجزات عیسی تشکیل شده است<s= pan dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>. در جهان امروز، بسیاری به معجزات عیسی به دیدۀ تردی= 583; می‌نگرند. چر= 575; که در نظر اینا= 606; کاملاً طبیع= 40; می‌نماید که چنین کارهای به‌نظر افسانه‌ای و شگفت‌انگیزš= 8; به شخصیت‌های بزرگ ایام که= 606; و به‌خصوص کسانی که از نوعی قداست دینی برخوردار بو= 83;ند، نس&= #1576;ت داده شود. به‌&#= 1593;لاوه غالباً چنین فرض می‌شود ک= 607; مردم در ایام قدیم بسیار سا&= #1583;ه‌لوح بوده‌اند، ب= 07;‌گونه‌ای که در آن‌ها گرایشی خام‌= 75;ندیشانه به پذیرش چنی= 606; مع&= #1580;زاتی وجود داشته است. ولی چنین تصویری از گذ= 588;ته بیشتر حاکی ا= 586; عدم آگاهی کسانی است که بدان باور دارند. پژوهشگران برجسته‌ای همچون هاروی</sp= an> Harvey و مایر Meier نشان داده‌اند که مردمان ایام پیشین نیز مانند ام= 585;وز مخلوطی از افراد ساده‌= 04;وح و شکاک بودند. هیچ‌کس در قرون جدید به= 204;طرزی بُ&= #1585;نده‌تر از لوسین اهل ساموساتا (متولد ۱۲= ;۰ میلادی) معتقدانِ به معجزات را به</s= pan> ری&= #1588;خند نگرفته است. مهم‌تر از این، همین دو محقق نشان می‌دهند که دلایل خوبی بر&= #1575;ی به جد گرفتن معجزات عیسی وجود دارد: نخست اینکه معجزاتی که ب= 607; عیسی نسبت دا= 583;ه شد&= #1607;، از آن نوع نیست که معمولاً به اشخاص کاریز= 05;اتیک ایام کهن نسب= 578; داده می‌شد. در یهودیت زمان مسیح معجزه‌ای که بیش از همه به برخی افراد مقدس نسبت دا= 583;ه شده معجزۀ آوردن باران است که در هیچ کجا به مسیح نسبت دا= 583;ه نشده است. معجزۀ معمول دیگر غیب‌گوی= 40; است، یعنی مکاشفۀ مافو= 02;‌طبیعی حقیقتی مخفی دربارۀ فردی خاص و یا آیند&#= 1607;، که در مواردی معدو= 83; به عیسی نسبت داده شده ولی مورد تأکید قرار نگرفته است. مورد دی&= #1711;ر، اخراج دیوها است که در مواردی بسیا= 85; معدود به افرادی نسبت داده شده ولی حتی در این موارد معدود نیز چنان با جادو و جنبل و خوان&#= 1583;ن وردهای مختل= 01; و انجام کارهای<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> عجیب همراه است که ماهیت آن‌ها اساساً با آنچه دربارۀ عیسی گزارش شده متفاوت می&= #8204;باشد. در نقطۀ مقابل، معجزاتی چون شفای اشخاص ل= 606;گ و کور و کر و گنگ که فراوا= 606; در&= #1576;ارۀ عیسی گزارش ش= 583;ه، در یهودیت زمان مسیح در هیچ کجای دیگ= 585; یافت نمی‌شو= 83;. همین در مورد زنده‌کردن مردگان نیز صادق است. یک مورد زنده کردن مردگان در زمینۀ</= span> غیریهود= 40; به فیلسوف فیثاغوری، آپولونیوس ا= 07;ل تیانا، نسبت داده شده است. ولی فیلوسترات&= #1608;س که زندگی‌نا= 05;ۀ او را نوشته اذعان می‌دا= 85;د که خودش مطمئ= 606; نیست که دختر</s= pan> مو&= #1585;دنظر واقعاً مرده بوده یا نه. به&= #8204;عبارت دیگر، معجزاتی که دربارۀ عیسی گزارش شده به هیچ وجه از آن دسته نیست که ساختن و نسبت دادن آن‌ها ب= 607; اشخاص مقدس د= 585; آن روزگار رواج داشته است. دوم اینکه ملاک‌= 07;ای وثاقت تاریخ= 40; که بیشترِ پژوهشگرانِ نقاد اناجیل ب= 607;‌کار می‌برند، بر مـوثق بـودن معجـزات مسیـح صحه می= 204;گـذارد. ملاک "گـواه®= 0; چن&= #1600;د‌گانه" Multiple Attestation </sp= an>&#= 1583;لیل تاریخی مهمی بر صحت سنت مربوط به معجزات عیسی است. زیرا این معجزات در هم= 728; منابع تشکیلR= 04;دهندۀ اناجیل و نیز</s= pan> در سبک‌ها و قال= 576;‌های Forms &#= 1605;ختلف ادبی (حکایت معجزه،<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> گفته‌ها= 40;ی دربارۀ معجزات و غیره) یافت می&#= 8204;شوند. همچنین آب و رنگ یهودی Semitic flavour و همخوانی</s= pan> Coherence &#= 1570;ن‌ها با ادعای عیسی مبنی بر این‌که او پادشاهی آزادی‌بخش خدا را به‌ار= 605;غان آورده است، دلایل مهمی بر وثاقت تاریخ= 40; معجزاتند. به= 204;واقع باید گفت که برخی از شفاهای مسیح از قوی‌ترین گواهی تاریخ= 40; در میان مطال= 576; عهدجدید برخ= 08;ردار است. سوم اینکه شواهد = 608; قر&= #1575;ئن موجود نشان م= 740;‌دهد که حتی مخالفان و منابع غیرمسیحی نی= 86; معجزه‌گر بودن عیسی را اذعان می‌دارند. در هیچ قسمت از اناجیل، واقعیتِ انجام معجزا= 78; به‌دست عیسی از سوی دشمنان زیر سؤال نرفته است، بلکه آنچه زیر سؤا= 604; رفته، منشأ معجزات انجا= 05; شده و معنی و دلالت‌های الهیاتی آن‌= 07;است. به‌عل= ;اوه منابع غیرمسیحیِ خارج از اناجیل نیز ما&= #1606;ند یوسفوس و تلمود، مسیح را یک معجزه‌= 711;ر معرفی می‌کن= 06;د. مثلاً جزوۀ b.Sanh 43a &#= 1575;ز تلمود اظهار می‌دارد که مسیح اعدام ش= 583; «زیرا دست به</s= pan> سح&= #1585; و جادو می‌زد و اسرائیل را به ارتداد می= 204;کشاند». البته مشکل بتوان ب= 607;‌طور قط&= #1593;ی به فردی شکاک یا بی‌اعتقا= 83; به خدا ثابت کرد که معجزا= 578; مسیح واقعاً به‌وقوع</s= pan> پیوسته‌= 75;ند، چرا که معجزه بنا به تعریف رویدادی است = 582;ارق‌العاده که با دخالت خدا انجام می‌شود. و کسی که در بی‌اعت= 602;ادی به خدا پافشاری کند= 48; طبعاً در جستجوی راه‌= 07;ای دی&= #1711;ری برای تبیین معجزات عیسی برمی‌آید. به= 204;علاوه، برای کسی که نخواهد معجزات را بپذیرد، همیشه امکان توسل به تبیی= 606;‌های دیگر وجود دارد. اما هر پژوهندۀ بی‌= 91;رفی دست کم باید اذعان دارد که دوست و دشمن اتفاق= 204;نظر دارند که عیس= 740; کارهای خارقR= 04;العاده‌ای<s= pan dir=3DLTR> ان&= #1580;ام می‌داد که تبیین آن‌ها به شیوۀ طبیع= 740; بس دشوار می‌= 606;مود. این کارها را مسیح و شاگردان او به دخالت مستقیم خدا نسبت می‌داد= 06;د. <o:p></o:p> = 601;لسفۀ معجزات</span= > مسیح از دیرباز این ک= 580;‌فهمی در میان بسیاری از مسیحیان وجو= 83; دا&= #1588;ته است که معجزا= 578; عیسی برای اثبات الوهی= 78; و یا رسالت مسیحایی او انجام شده‌ا= 06;د. دو ایراد عمده ب= 585; این دیدگاه وارد است</= span>: نخست اینکه انجام معجزات در نظ= 585; هم‌عصران عیسی دلی= 604; بر الوهیت تلقی نمی‌شد. در آن عصر، معجزات به اشخاصی دیگر = 606;یز نسبت داده شده است، چه پیش از عیسی و چه پس از او. ولی هیچ&= #8204;کس این معجزات ر= 575; دلیل الوهیت</sp= an> ند&= #1575;نسته است. ایلیا و الیشع، از انبیای معجز= 07;‌گر اسرائیل بودند، ولی کسی به این دلیل آن‌= 607;ا را خدا تلقی نکرده است. معجزاتی از نوع معجزات عیسی بعدها نیز به دست رسولان مسیح، مبشرانی چون استیفان و فیلیپس، و حت= 740; توسط اعضای عادی کلیساه= 75; (اول قرنتیان ۱۲:‏۹و<= span lang=3DFA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41;mso-bi= di-language: FA'>۱۰) انجام می= 204;شده است، ولی آن‌= 607;ا خدا انگاشته نمی‌شدند. واکنش معمول</sp= an> فر&= #1583;ی یهودی در برابر چنین معجزاتی این بود که آن‌ها را به عمل خدا از طریق شخص<sp= an dir=3DLTR> مع&= #1580;زه‌گر نسبت دهد. اگر چنین پدیده‌= 07;ای خارق‌العاد = 7;‌ای به‌دفعات از کسی به‌ظهور</sp= an> می&= #8204;رسید، او به‌عنوان شخصی مقدس یا نبی شناخته م= 740;‌شد. از سوی دیگر، مخالفین</s= pan> عیسی به‌= 606;اچار معجزات او را به نیروهای دیگری چون جا= 583;و و یا قدرت‌ها= 740; اهریمنی نسب= 78; می&= #8204;دادند (مرقس ۳:‏±= 8;۰-‏۳۰). پس در بهترین حالت، یک یهودی شخص مع= 580;زه‌گر را عامل یا فرستادۀ خدا تلقی می‌= 705;رد. معجزات می‌ت= 08;انست فرد یهودی را به اذعان اینکه کسی مر= 583; خد&= #1575; یا حتی مسیح خداست برانگیزد، اما نه به اذع&#= 1575;ن اینکه کسی خو= 583; خداست. ایراد جد&= #1740; دوم این است که حتی برای این نظر که معجزات عیسی به‌منظور اثبات حقانی= 78; رسالت مسیحایی او انجام شده= 204;اند، دلایل و شواه= 583; محکمی در دست نیست. البته ب&#= 1607; یک معنا درست</s= pan> اس&= #1578; که معجزات عیسی هویت او و ماهیت رسالتش را آشکار می‌کر= 83;، اما نه به این معنا که<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> کیفیت مافوق‌طبیع®= 0; کارهای او فی= 204;نفسه و به‌طور مستقیم بر مسیحا بودن ا= 608; گواهی می‌داد. بلکه نوع معجزات او در پرتو وعده‌ه= 75;یی که در عهدعتی= 602; دربارۀ عصر مسیحایی</s= pan> وجود داش= 578; بر مسیحا بود= 606; او دلالت می‌= 705;رد. این مطلب در بخش‌های بعد= 40; این نوشتار رو&= #1588;ن‌تر خواهد شد. از سوی دیگر بای= 583; توجه داشت که در اناجیل هم= 204;نظر عیسی هرگز به</s= pan> مع&= #1580;زۀ صرف، به‌عنو= 75;ن دلیل و شاهد این که او مسیح موعود است توسل نمی= 204;جوید. برعکس،<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> در مرقس <s= pan lang=3DFA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41;mso-bi= di-language: FA'>۸:‏۱۱و‏۱۲، او به‌ط&#= 1608;ر مطلق، و با تأکید بسیار= 48; از ارائۀ معجزه‌ای برای اثبات اقتدار خدادادی‌اش ابا می‌کند. حتی در انجیل یوحنا نیز آیات عیسی تنها یکی از<sp= an dir=3DLTR> شه&= #1608;د او را تشکیل می‌دهند. به‌= 593;لاوه کیفیت خاص هر یک از آیات او بود که برای کسانی که چشم بینا داشتند بر حقیقت مهم= 740; دربارۀ شخصی= 78; او شهادت می‌= 583;اد. واقعیت این است<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> که عیسی، مسیح بودن خو= 583; را به‌طور علنی و عمومی اعلام نکرد ت= 575; بعد دست به ان&#= 1580;ام مع&= #1580;زاتی برای اثبات آ= 606; بزند. او نه تنها معجزه نمی‌کرد تا مردم به او ایمان بیاورند= 48; بلکه درست‌ت= 85; آن است که بگوییم عیسی فقط زمانی معجزه می‌کر= 83; که چنین<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> ایمانی ر= 575; در مردم می‌د= 740;د. این را می‌تو= 575;ن از مرقس ۶:‏۵و‏۶ دریافت. در اینجا می‌بینی= 05; که عیسی نتوانست در شهر خود، ناصره، معجز= 75;ت زیادی انجام دهد. متی<= span lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> ۱۳:‏۵۳-‏۵۸</spa= n> علت امر را چنین توضیح م= 740;‌دهد: «در آنجا به‌= 593;لت بی‌ایمانی ایشان معجزا= 78; زی&= #1575;دی نکرد». عیسی معجزه نکرد ت= 575; آن مردم بی‌ا= 740;مان به او ایمان بیاورند، بلکه تنها برا= 740; کسانی معجزه کرد که چنین ایمانی داشت= 06;د. این را می‌تو= 575;ن در مورد افسر</s= pan> رو&= #1605;ی که غلامش بیمار بود (لوقا ۷:‏±= 7;-‏۱۰)&#= 1548; در مورد مرد مفلوجی که از سقف پایین فرستاده شد (مرقس ۲:‏۱-‏۱۲)، و نیز در مورد زنی که به خونریزی مبتلا بود (مر&#= 1602;س </span= >۵:‏۲&#= 1781;-۳۴) به‌روشنی دید. سخن عیسی به زن مبتلا به خونریزی ر= 575; می‌توان به بیشتر معجزات عیسی تعمیم داد: «ایمانت تو را شفا داد&#= 1607; است» (مرقس ۵:‏۳۴). اگر چنین است، پس معنی و اهمیت الهیا= 78;ی معجزات در کجاست و چه نگرشی را بای= 583; در مورد آن‌ه= 575; اتخاذ کرد؟<o:p></o:p></sp= an> اخراج دیوها<sp= an dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>: اخراج دیوها به دست عیسی را باید از مظاهر عین= 740; حض&= #1608;ر پادشاهی خدا در تاریخ و از ابعاد کار خد= 575; در رهایی اسرائیلِ اسیر و تحت سلطه، و تبدیل و احیاء آن تلق= 740; کرد. ماجرای نقل شده در متی ۱۲:‏۲= 778; به بعد در این خصوص بسیار روشنگر است. در این قسمت، فریسیان به ع= 740;سی اتهام می‌زن= 06;د که با شیطان هم‌دست<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> شده است و به یاری اوست که دیوها را اخراج می‌کن= 83;. پاسخ عیسی بسیار بدیهی</sp= an> اس&= #1578;. چرا باید شیطان نیروهای خود= 88; را از زندگی مردم بیرون براند؟ بی‌ش= 05; این به‌معنی وقوع جنگ داخلی در قلمرو او خواهد بود. در این صورت حکومت او قطعاً متلاش= 40; خو&= #1575;هد شد. سپس عیسی تبیین خودش ر= 575; از اخراج دیو= 607;ا در قالب یک تمثیل بیان م= 740;‌کند. او ادعا می‌کند که به قدرت روح بر خودِ شیطان غالب آمده اس= 578; و اکنون مشغو= 604; غارت متعلقات او یعنی رهانیدن مرد= 75;ن و زنانی است که شیطان آن‌= 607;ا را در بند نهاده بود. گفتار عیسی حاکی از آن است که عیسی اخراج دیوها به‌دس= 78; خود را نشانۀ شکست سختی می‌داند که شیطان متحمل شده بود. این شکست به احتمال زیاد به پیروزی او بر شیطان در</= span> ماجرای وسوسه‌ها اشاره دارد، = 608; یا اینکه در خود اخراج دیوها به‌دس= 78; او به‌وقوع می&= #8204;پیوسته است. تمثیل غارت خانۀ مر= 583; نیرومند به تصویر خروجی = 606;وین از اسارت در<sp= an dir=3DLTR> کت&= #1575;ب اشعیا مربوط است که پیشتر به آن اشاره شد. در اشعیا <= span lang=3DFA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41;mso-bi= di-language: FA'>۴۲:‏۲۳-‏۲۵ می‌خوانیم ک= 07; اس&= #1585;ائیل به‌غارت برد= 07; شده و چون غنیمت به تاراج رفته است. سپس در اشعیا ۴۹:̴= 7;۲۴-‏۲۶ خدا م®= 0;‌پرسد که: «آیا غنیمت از جبا= 585; گرفته شود یا اسیران از مر= 583; قاهر رهانید= 07; گر&= #1583;ند؟» در پاسخ، خود خدا وعده می‌= 583;هد که اسرائیل ر= 575; شخصاً از چنگال نیروی قاهری که</= span> آن را به تاراج برده است خواهد رهانید. عیسی با اشاره به این تصویر مدعی است که در اخراج دیوها به‌دس= 78; او این پیشگویی اشعیا در حال تحقق است. خدا در او و توسط او اسرائیل را از چنگال نیروهای قاهری که آن را اسیر کرده= 204;اند می‌رهاند. بنابراین،<= /span> اخ&= #1585;اج دیوها به‌دس= 78; مسیح نمایانگر آغاز مرحله‌= 75;ی تازه در تاری= 582; اسرائیل و به= 204;واقع تا&= #1585;یخ بشر بود، مرحله‌ای که در آن حاکمیت قدرت‌های اهریمنی بر زندگی انسانR= 04;ها شکسته می‌شد. خیلی از گروه= 204;های یهودی به این حقیقت پی برد= 607; بودند که مشک= 604; اسرائیل صرفاً حاکمیت و ظلم قدرت‌ها= 40; سیاسی بیگان= 07; نیست. از زمان دانیال به‌بعد این باور نشو</= span> و نما یافت که در پس قدرت‌های سیاسی و نیز بسیاری دیگر از اسارت‌ها= 40; اخلاقی و</= span> اجتماعی= 48; نیروهای روحانی شریر وجود دارند. ا&#= 1740;ن حقیقت در قسم= 578;‌های قدیمی‌تر عهدعتیق</s= pan> هنوز آشکار نشده است. حال آن‌ک&#= 1607; از دانیال به= 204;بعد و به‌خصوص در ادبیات بین‌= 75;لعهدین مر&= #1578;ب از ریاست‌ها = 608; قدرت‌ها و نیروهای تاریکی، فوجR= 04;های شیطانی، بلیعار، خود شیطان و<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> فرشتگان شیطان سخن می= 204;رود. پس اندک اندک= 548; بسیاری در اسرائیل دریافته بودند که مسئله فقط ظلم روم نیست بلک= 607; برای وضعیت خراب اسرائی= 04; ریشه‌های روحانی وجود دارد و یکی از</= span> ای&= #1606; ریشه‌ها را حاکمیت نیروهای تاریکی می‌د= 75;نستند. در نتیجه، این امید نشو و نما یافت که با آمدن پادشاهی خدا حاکمیت این قدرت‌ها شکسته خواهد شد. برای مثال، در</= span> کتاب "وصیت زبولون" ۹:‏۸ از مجموعۀ "وصایای دوازده پاتریارخ" ک = 7; به کتب دینی یهود در زمان مسیح تعلق دارد، چنین آمده است: «پس از آن، خود خداوند بر شم= 575; طلوع خواهد کر&= #1583;، یعنی نور عدالت که بر بال‌هایش شف= 75; و شفقت خواهد بود. او همۀ آدمیزادگان¡= 6; اسیر بل&= #1740;عار را از اسارت او خواهد رهانید، و هر روح خطایی پایمال خواه= 83; گردید». و در<s= pan dir=3DLTR> "وص&= #1740;ت یهودا" ۱۸:‏۱۲ آمده است که: «او بلیعار ر= 575; در بند خواهد نهاد. و به فرزندان</s= pan> خویش این اقتدار را خواهد بخشید که ارواح پلی= 583; را پایمال کنند.» از همۀ این‌ها چه نتیجه‌ای میR= 04;توان گرفت؟ گفتۀ عیسی در متی <s= pan lang=3DFA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41;mso-bi= di-language: FA'>۱۲:‏۲۸ موضوع را در یک جمله خلاص= 607; می&= #8204;کند: «اگر من به‌و= 575;سطۀ روح خدا دیوه= 575; را بیرون می‌= 705;نم، یقین بدانید که پادشاهی خد&= #1575; به شما رسیده است». اگر عیسی به قدرت روح خدا نیروهای تاریکی را از زندگی مردم به عقب می‌راند = 608; آن‌ها را تار و مار می‌کند= 548; این معنایی ج= 586; این نمی‌توا= 06;د داشته باشد که پادشاهی خدا آغاز شده است و در صحنۀ تار&#= 1740;خ با قدرت عمل می‌کند. اخرا= 580; دیوها و آزادسازی اسرای شیطان نه یک امر حاشیه‌ای و ی= 575; صرفاً وسیلهR= 04;ای موقت برای اثبات حقانیت عیسی بلکه جز= 569; لاینفک ظهور پادشاهی خدا = 608; کار رهایی‌ب= 82;ش عیسی است<s= pan dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>.<o:p></o:p> معجزات شف= 575;: شفاهای عیسی را نیز باید از مظاه= 585; عینی حضور پادشاهی خدا و احیا و بازسازی اسرائیل مطابق با مفهوم خروجی نوین از اسار= 578; تلقی کرد. نوع شفاهایی که معمولاً به عیسی نسبت دا= 583;ه می‌شود و مشابه آن‌ها در یهودیت وجود ندارد، کلید= 40; مهم برای درک معنا و اهمیت &#= 1570;ن‌ها به‌دست می‌د= 07;د. این شفاها عبارتند از بینایی بخشیدن به کوران، شنوایی بخشی= 83;ن به ناشنوایان، گویایی بخشیدن به گنگان، و شفا دادن لنگان و مفلوجان. این= 204;ها دقیقاً شفاهایی هستند که اشعیا ۳۵:̴= 7;۵ &= #1608; </span= >۶ (۱</= span> و ۲ و ۸-‏±= 7;۰ را هم بخوانید) و ۶۱:‏۱ و ۲ انتظار وقوع آن‌ها ر= 575; در ایام احیا و <sp= an lang=3DAR-SA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>&#= 1576;ازسازی اسرائیل به هنگام خروج نوین از اسار= 578; دارد: «آنگاه چشمان کوران باز خواهد شد و گوش‌&#= 1607;ای کران مفتوح خواهد گردید. آنگاه لنگان مثل غزال جست و خیز خواهند نمود و زبان گنگ خواهد سرائید» (اشع= 740;ا ۳۵:‏۵ و </span= >۶ [تمام باب خوانده شود]؛ همچنین م.ک. ۶۱:‏۱ و </span= >۲). لوقا ۷:‏۱۸ و </span= >۲۲ آشکارا نشان می‌دهد که عیسی خود نیز شفاهای خود را مظاهر نجات و احیای اسرائیل مطابق با امی= 583; خروج نوین تلقی می‌کرد. شاگردان یحی= 40; آم&= #1583;ه از عیسی می‌پ= 585;سند «آیا تو همان= 740; که می‌بایست بیاید یا منتظر کسی دیگر باشیم؟</sp= an>» عی&= #1587;ی نخست توجه آن= 204;ها را به معجزات رهایی‌بخش خود جلب می‌ک= 606;د و سپس به اشعیا ۳۵:̴= 7;۵ و ۶۱:‏۱ و ۲ که در آن معجزات تحققR= 04;یافته، اشاره می‌نم= 75;ید. به آن‌ها می‌= 711;وید، ببینید<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> چگونه کوران بینای= 40; می‌یابند، لنگان راه می= 204;روند، کران می‌شنو= 06;د و به فقیران بشارت داده می‌= 588;ود. این‌ها خود گواه این حقیقتند که م= 606; همانم که می‌= 576;ایست بیاید، همان که این آزادی نوین ا= 586; اسارت را برا= 740; قوم خدا مهیا می‌سازد</s= pan>. این متن قطعاً از نظر تاریخی موثق است، زیرا بسیار بعید می‌نما= 40;د که مسیحیان ماجرای شک کردن یحیی دربارۀ<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> مسیح بود= 606; عیسی را از خود ساخته باشند. بنابراین پاسخ عیسی به یحیی را باید سند قطعی تاریخی دربارۀ تفسی= 85; عیسی از شفاهای خود تلقی کرد. پاسخ عیسی گویای این حقیقت است که او شفاها و سایر معجزات خود ر= 575; جزئی لاینفک از نجات و تجدید حیاتی می‌دانست که خود و شاگردانش بدان بشارت م= 740;‌دادند. معجزات صرفا= 11; دلایل اثبات مسیح بودن یا</s= pan> تأ&= #1740;ید اعتبار پیام عیسی نبودند= 48; بلکه آن‌ها مظاهر آشکار آن نجاتی بودند که او<sp= an dir=3DLTR> به&= #8204;ارمغان آورده بود، نجاتی که همانا رهایی = 608; احیای انسانR= 04;ها در پادشاهی خد&= #1575;ست. همین طرز تلقی به احتمال زیاد دربارۀ شفای جذامیان و شم= 575;ر معدود زنده کر&= #1583;ن مردگان صادق است. این دو نوع معجزه نه در اشعیا ۵۳ یافت می‌&#= 1588;ود و نه در اشعیا</= span> </span= >۶۱ و برخی تا این اواخر گمان می‌کرد= 06;د که این‌ها افزودۀ مسیحیان است= 48; خصوصاً زنده</sp= an> کر&= #1583;ن مردگان. چنین استدلال می‌= 88;د که یهودیان هرگز چنین انتظاری از مسیحای موعو= 83; و <sp= an lang=3DAR-SA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>&#= 1740;ا دوران مسیحایی نداشتند، دس= 78;‌کم پیش از به‌پا= 740;ان رسیدن تاریخ</sp= an>. اما کشف سند<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> 4Q521 متعلق به طومارهای دریای مرده همۀ این استد= 604;ال‌ها را نقش بر آب کرد. در این نوشته می‌خوانیم: «آسمان‌ها و زمین و هرچه در آن‌هاست ا= 586; مسیحای<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> او اطاعت خواهند کرد... روح خداوند ب= 585; حلیمان قرار خواهد گرفت و او اشخاص وفادار را به قوت خود احیا خواهد کرد. او پارسایان را بر تخت پادشاهی ابد= 40; جلال خواهد بخشید. اسیران را رهایی خواهد داد، کوران را بین= 575; خواهد کرد و لگدمال‌شدگ= 5;ن را بلند خواه= 583; کر&= #1583;... آنگاه بیماران را شفا خواهد بخشید، مردگ= 75;ن را زنده خواه= 583; کرد، به حلیمان<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> بشارت خواهد داد، ب= 575; سخاوت به نیازمندان خواهد بخشید= 48; تبعیدشدگان را رهبری خواهد کرد و گرسنگان را سیر خواهد نمود». کاملا= 611; روشن نیست که جملۀ دوم به بعد دربارۀ مس&= #1740;حا است که در جملۀ اول به او اشاره شده یا دربارۀ خداوند. احتمالاً هر دو با هم<= span lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> مد نظرند</s= pan>. پس چنین می‌نما= 40;د که عیسی شفاهای خود ر= 575; سرآغاز رهای= 40; مسیحایی و نمونه‌ه= 75;ی بارزی از آن نوع برکاتی تلقی می‌کرد که آزادی نوی= 606; از اسارت برا= 740; قوم خدا<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> به‌ارمغ= 75;ن می‌آورد. این البته مؤید تصویری است ک= 607; لوقا از بیان= 740;ۀ خدمت عیسی در</s= pan> کن&= #1740;سۀ ناصره به‌دس= 78; می‌دهد (لوقا </= span>۴:‏۱۶-۲۱</sp= an>(<o:p></o:p> = 570;یا رهایی کامل= هم‌ا= 05;نون واقع می‌شود= 67; بنا بر آنچه گفته شد رابطۀ نزدیک بین پادشاهی خدا و شفا از امراض کاملا= 11; عیان و آشکار است: در خلقت تازۀ خدا، بیماری،</s= pan> دیوزدگی = 608; مرگ جایی نخواهد داشت. بنابراین هر = 580;ا که پادشاهی خدا طلوع کند= 548; می‌توان</s= pan> انتظار داشت آن‌جا اخراج دیوها= 48; شفای بیمارا= 06; و زنده شدن مردگان (هرچن= 583; نه رستاخیز مر&= #1583;گان) به‌وقوع بپیوندد. ولی این را نمی‌ت= 608;ان به وعدۀ شفای کامل و همگان= 740; برای مؤمنان د= 585; زمان حال تبدیل کرد. می‌توان پذیرفت که برای عیسی رهایی ایمانداران = 75;ز چن&= #1711;ال ارواح پلید ی= 705; رهایی کامل و همگانی باشد. فرزندِ پادشاهی خدا = 585;ا نمی‌توان تح= 78; حا&= #1705;میت مستقیم شیطا= 06; و ارواح شیطانی به‌ح= 75;ل خود واگذاشت. در اینجا، رهایی وعده داده شده یک رهایی کامل، همگانی و فور= 740; است. می‌توان انتظار داشت همۀ کسانی که به پادشاهی خدا راه می‌ی= 575;بند امروز از این رهایی کامل برخوردار باشند. این‌ک= 607; در عمل این تا چه حد تحقق پیدا می‌کند و مؤمنان به مسیح در زندگ= 740; خود تا چه حد آن را تجربه<sp= an dir=3DLTR> می&= #8204;کنند نکتۀ دیگری است. ولی انتظار رهای= 40; کامل انتظار بجایی است. در نقطۀ مقابل، ب= 607;‌سختی بتوان تصور کرد که عیسی زنده شدن مردگان را چیزی غیر از امری استثنای= 40; تلقی کرده باشد. بی‌شک او نکوشید هم= 728; مردگانِ فلسطینِ زما= 06; خود را زنده<sp= an dir=3DLTR> کن&= #1583;! امروز نیز انتظار زنده شدن مردگان ج= 586; در موارد معدود قطعاً انتظار بجای= 40; نخ&= #1608;اهد بود. به‌علاو= 607; همۀ کسانی هم که از چنین تجربه‌ای برخوردار میR= 04;شوند باز مرگ<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> را تجربه می‌کنند. همۀ ما منتظر روز= 740; هستیم که در پیروزی مسیح = 576;ر مرگ نیز شریک</s= pan> گر&= #1583;یم. ولی آن روز هنوز فرا نرسیده است. شفا به احتمال زیاد جایی بی= 606; این دو حّد قرار می‌= 711;یرد و از حساسیت و فوریت اخراج دیوها برخور= 83;ار نیست. شفا از بیماری‌های</spa= n> جس&= #1605;ی در عصر کنونی بیعانه، نوب= 85; و نشانۀ خلقت نوین خداست ک= 607; شروع شده ولی هنوز به‌کمال نرسیده است. بنابراین میR= 04;توان و باید انتظا= 585; داشت و دعا کرد که به‌عن= 608;ان جز&= #1574;ی از برکات پادشاهی خدا به‌ظهور برس= 83;. شفا از جلوه‌= 607;ای راستین ظهور پادشاهی خدا</sp= an> در این جهان است. ولی نمی‌توا= 06; آن را از اجزاء ضروری تجربۀ کنونی پادشاهی خدا در همۀ اوقات یا در همه جا یا برای همه به شمار آورد. = 570;مرزش گناهان و آشت= 740; دادن آن‌ها ب= 575; خدا= بی‌شک یکی دیگر از ابعاد مهم حضور پادشاه= 40; خدا در خدمت عیسی، آمرزش گناهان و بخشیدن گناهکاران بود. عیسی چه در سخنان و چه در اعمال</= span> خود آشکارا و بی‌= 605;حابا اعلام می‌کر= 83; که خدا آمده است تا گناهکاران ر= 75; ببخشد. او<= /span> به‌صراح= 78; به مردم اطمینان می‌= 76;خشید که گناهان‌ش= 75;ن آمرزیده شده است. (برای مثال در<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> ماجرای شفای مرد مفلوج: لوقا <s= pan lang=3DFA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41;mso-bi= di-language: FA'>۵:‏۱۷-۲۶؛ زن بدکاره‌ا= 40; که پاهای عیس= 740; را عطرآگین کرد: لوقا ۷:‏۳۶-۴۹<s= pan lang=3DAR-SA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>&#= 1563; زکای خراجگی= 85;: لوقا ۱۹:̴= 7;۱-۱۰). او در مثل‌های خود از بخشودگی</s= pan> گناهکار= 75;ن سخن می‌گفت (برای مثال در مثل پسر گمشده: لوقا <s= pan lang=3DFA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41;mso-bi= di-language: FA'>۱۵:‏۱۱-۳۲؛ مثل فریسی و<sp= an dir=3DLTR> خر&= #1575;جگیر: لوقا ۱۸:̴= 7;۹-۱۴&#= 1563; مثل ضیافت بزرگ: لوقا ۱۴:‏۱۵-۲۳). &#= 1575;و در پذیرش، همنشینی و دوستی با گناهکاران و مطرودین جامعه عملاً = 575;ین را نشان می‌د= 575;د. به‌علاوه دشمنانْ او را به‌همین سبب مورد سرزنش قرار می‌داد= 06;د. در لوقا ۷:‏۳۴ خود عیسی می‌گوی= 83;: «پسر انسان آم= 583; که می‌خورد و می‌نوشد؛ میR= 04;گویید، مردی است شکمباره و میگسار، دوس= 78; خر&= #1575;جگیران و گناهکاران&raq= uo;. کاملاً روشن است که عیسی آمرزش گناها= 06; را یکی از ابعاد مهم پادشاهی = 582;دا می‌دید که در خدمت او به‌ظ= 607;ور رسیده است.چه چیز تازه‌ای در پیام عیسی</s= pan> بر&= #1575;ی "گناهکاران" وجود داشت، و چرا پیام او چ&#= 1606;ان مخالفت سختی را از سوی گروه‌های مختلف رهبری در یهودیت برمیR= 04;انگیخت؟ پاسخ کلیشه‌= 75;ی که معمولاً ب= 607; این پرسش داد= 607; می&= #8204;شود چیزی شبیه ای= 606; است: ۱</= span>) عیسی تعلیم می‌دا= 83; که همۀ ما گناهکاریم و امید ما<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> تنها به پارسا شمرده شدن بر پایۀ ایمان است (یع&#= 1606;ی همان چیزی که پولس تعلیم می&= #8204;داد). ۲</= span>) او به کسانی که این را می‌پذیرف= 78;ند، و به فیض خدا توسل می‌جست= 06;د، اط&= #1605;ینان از آمرزیده شدن گناهان‌= 88;ان و تجدید حیات روحانی می‌ب= 82;شید. ۳</= span>) از آنجا که<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> رهبران یهود شریعت‌= 11;را بودند و به نجات بر پایۀ انجام اعمال شریعت اعتقا= 83; داشتند و</= span> خود را بر این اساس پارسا می‌شم= 85;دند، از تعلیم عیس= 740; به‌خشم می‌آ= 05;دند، چرا که او فیض</= span> خد&= #1575; را بر مسئولی= 578; و تلاش بشر مقدم می‌دان= 87;ت. به‌علاوه، عیسی کسانی ر= 575; که از نظر<= /span> مذهبی و اخلاقی بی‌ب= 06;د و بار بودند در جایگاهی بهتر از اشخا= 589; متدین و درستکار قرا= 85; می&= #8204;داد. این پاسخ از بسیاری جهات= 48; و بیش از همه به لحاظ تصویری که از یهودیت و</= span> رهبران یهود به‌دست می‌دهد، فاق= 83; دقت کافی است. یهودیان قویاً به رحم= 578; خدا و آمرزش<sp= an dir=3DLTR> او نسبت به اشخا= 589; توبه‌کار اعتقاد داشتند. اگر عیسی برخی گناهکاران ر= 75; به توبه<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> برمی‌ان= 11;یخت، این قاعدتاً نه تنها باعث خشم فریسیان نمی‌شد بلکه برعکس سبب می= 204;شد او را تحسین نیز بکنند. مشکل را باید در جای دیگر جُس= 578;. برای درک بهت= 585; موضوع نخست باید نگرش یهودیتِ زما= 06; مسیح را دربارۀ "گنا = 7;کاران" بررسی کرد.<o:p></o:p> = 740;هودیت و گناهکاران</sp= an> یهودیت می‌پذیرفت ک= 07; همۀ مردم گنا= 607; کر&= #1583;ه‌اند. ولی آنان که عهد خدا را نگاه می‌داش= 78;ند (که این البته شامل حفظ روز کفاره و قربانی= 204;های گناه نیز می‌= 588;د) معمولاً "پارسا" خوانده می‌ش= 83;ند، نه "گناهکار"= ;. در نقطۀ مقابل، واژۀ "گناهکاران" معمولاً برا= 40; کسانی به‌کا= 85; برده می‌شد ک= 607; در نظر گوینده بیرون از حیط= 728; عهد خدا قرار داشتند. همۀ یهودیان گرو= 07;‌های زیر را از<= /span> "گناهکا= ;ران" محسوب می‌کر= 83;ند: ۱</= span>(غیریه= ;ودیان ۲</= span>(صاحبا= ;ن مشاغل نامشروع از نظر شریعت (همانند فاحش= 607;‌ها، خراجگیران و غیره( ۳</= span>(کسانی که گناهان بزرگی مرتکب شده یا در آن‌ها ادامه می‌دا= 83;ند، بدون اینکه ا= 586; آن‌ها توبه کنند یا کارهایی را ک= 607; تورات برای آمرزش گناه تعیین کرده بود، انجام دهند. ولی علاوه بر موارد بالا، واژۀ "گناهکارا= 06;" به یک معنای کلی‌تر نیز ک= 607; بُعد جدلی داشت، به‌کا= 85; می‌رفت. گروه= 204;های مخ&= #1578;لف یهودیان در تلاش برای جل= 576; رضایت خدا و ایجاد "اسرا= 4;یل حقیقی" که مورد لطف خدا</s= pan> قر&= #1575;ر گیرد و سبب نجات آن‌ها ا= 586; وضع غم‌انگی= 86;شان شود، راه‌ها= 40; مختلفی را در پیش گرفته بودند. مثلاً گروهی که بعدها به‌نا= 05; "غیورها" موسوم شدند، مبارزۀ مسلحانه را طر&= #1740;ق رهایی می‌دا= 06;ستند. گروهی دیگر، چون جامعۀ کومران، انزوا در بیابان و اتخاذ نوعی زهد سختگیرانه و شریعت‌گرا ر= 75; راه چاره تلق= 740; می‌کردند. و باز گروهی دیگر، چون فریسیان= 48; جدایی از هرگونه نجاس= 78; و زندگی با طه&#= 1575;رت و قدوسیتی کاهنانه را طریق خشنود سا&= #1582;تن خدا به‌شمار می‌آوردند. هر یک از این گرو&#= 1607;‌ها خود را "اسرائیل حقیقی" تلقی</spa= n> می&= #8204;کرد و کسانی را که مطابق با درک آن‌ها از "قدوسیت" و نگاه داشتن شریعت زندگی</sp= an> نم&= #1740;‌کردند، "گناهکار" می= ;‌شمرد. بنابراین، اصطلاح "گناهکاران" در وهلۀ نخست از مفهومی اخلاقی برخوردار نبود بلکه بر وضعیت شخص در قبال عهد خدا اشاره داشت. گناهک= ;ار کسی بود که به هر دلیلی خار= 580; از حیطۀ عهد قرار می‌گرف= 78;. به‌علاوه، مفهومی<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> نبود که دقیق تعریف شده باشد بلک= 607; حدود آن نامش= 582;ص و تار بود و بسیاری اوقا= 78; از سوی یک گروه در مورد کسان= 740; که خارج از آن گروه بودند ب= 607;‌کار می‌رفت<sp= an dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>. حال، در تلقی<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> یهودیان= 48; آمدن پادشاه= 40; خدا معمولاً به‌معنی فرارسیدن رو= 86; داوری و ریخت= 607; شدن خشم خدا<sp= an dir=3DLTR> بر گناهکاران بود. پادشاهی خدا مجازات غیریهودیانš= 8; خراجگیران و "گناهکاران" بزرگ را<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> به‌همرا= 07; می‌آورد. حتی پیام یحیی دربارۀ کسی ک= 607; پس از او می‌آ&#= 1605;د، بیشتر حاوی داوری و مجازات گناهکاران بود. یحیی خود را آخرین پیامبری می‌= 83;انست که اسرائیل ر= 575; به توبه<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> و تجدید حیات روحانی فرامی‌خوانž= 3;. خدمت او به یک معنا غربال اسرائیل به‌= 08;سیلۀ موعظه و تعمید توبه بود، که در آن کاه و گندم از هم جد&#= 1575; می‌شد. حال از دید یحیی، مأموریت</s= pan> مسیحا بو= 583; که بیاید و انبوه کاه را به آتش بیافک= 606;د! به‌واقع که آ= 606; آینده هم‌اک= 06;ون کج&= #8204;بیل خود را در دست داشت و آتش افروخته شده بود (لوقا ۳:‏۱۷؛ ۳:‏۷-۹). بیا ا®= 0; پا&= #1583;شاهی خدا تا "گناهکاران" به‌سزای اعمال خود برسند! این بود حالت و انتظار<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> یهودیان در مورد آمدن پادشاهی خدا = 608; پی‌آمد آن برای گناهکاران.<o:p></o:p> = 662;ذیرش گناهکاران ا= 86; سوی عیسی در چنین وضعی، طبیعی است که</s= pan> اع&= #1604;ام آمرزش گناها= 06; و دوستی و همسفره شدن ب= 575; کسانی که گناهکار بود= 06; آن‌ها برای همه مُسجّل بود، از تکان= 204;دهنده‌ترین کارهای عیسی در نظر یهودیان بود. اهمیت همسفر= 07; شدن عیسی با این گناهکاران ب= 75; توجه به چند نکته روشن می= 204;شود. در مشرق‌زمین، دعوت کسی</= span> به غذا یک افتخار تلقی می‌شد. غذا خوردن با کسی به‌معنی پیشکش کردن صلح و صفا، اعتماد، برادری و بخش= 588; بود. شراکت در سفره به‌معن= 40; شراکت در زندگی بود. به‌علاوه، غذا خوردن به= 204;معنی مشارکت در حضور خدا بود. شرکت در نانی که پاره<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> می‌شد به= 204;معنی سهیم شدن در برکتی بود که صاحبخانه آن را در دعا نصیب همۀ حاضرین<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> می‌کرد. به‌خصوص فریسیان، مشارکت خود ر= 575; در سفره نِما= 583; آنچه اسرائیلِ حقیقی باید با&= #1588;د تلقی می‌کرد= 06;د. اسرائیل بای= 83; مقدس باشد، چرا که یهوه خ&#= 1583;ای آن‌ها قدوس است (مقایسه کنید با لاویان ۱۹:‏۱ و ۲). فریسیان این تقدس را با طهارتی آئینی یکی می‌انگا= 88;تند. از همین رو، به رعایت قوانین مربو= 91; به طهارت در سفر= 607; اهمیت بسیار</sp= an> می&= #8204;دادند. از نظر آن‌ها یک یهودی متدین فقط می= 204;توانست با کسانی غذا بخورد که در<sp= an dir=3DLTR> هم&= #1740;ن حالت تقدس باشند. ولی عیسی به‌گون= 07;‌ای تحریک‌کنند = 7;‌ با "گناهکار= 5;ن" به غذا می‌نشست = 608; آن‌ها را می‌= 662;ذیرفت و این کار را نیز نه به‌عن= 608;ان فردی عادی بلکه به‌عنوا= 06; سخنگوی پادشاهی خدا انجام می‌دا= 83;. پیامی که این عمل نمادین ا= 608; به همه ارسال می= 204;کرد، این بود که وعده‌های مربوط به خرو= 580; نوین و احیای اسرائیل هم‌= 75;کنون در زندگی این گناهکار= 75;ن تحقق ‌یافته است. خدا آمرزش و فیض احیا‌کننده خود را به آنان ارزانی داشته و ایشا= 606; را در پادشاه= 740; خود پذیرفته است. البته فریسیان هیچ ایرادی<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> بر کار عیسی نمی‌دا= 88;تند اگر او این "گناهکاران" را به شریعت ب&#= 1575;زمی‌گردانی= د! و هر زمان که آن‌ها مراحل یک توب= 728; شرعی را که شامل جبران خسارت و تقدی= 605; قربانی نیز م= 740;‌شد ان&= #1580;ام می‌دادند، ا= 86; آن پس دیگر "گناهکار" محسوب نمی‌ش= 83;ند و در نتیجه هیچ ایرادی نیز بر همسفره شدن عیسی با آن‌ه= 575; وارد نبود. به&#= 8204;واقع، اگر عیسی چنی= 606; برنامه‌ای داشت، نه</= span> تنها کسی با او مخالفت= 740; نمی‌کرد بلک= 07; ممکن بود او را قهرمان دی= 606; نیز تلقی کنند. اما<= /span> این واقعیت که فریسیان عیس= 40; را به همسفره شدن با "گناهکاران" متهم می‌کرد= 06;د، حاکی از آن است که عیسی این "گناهکاران" را به‌عنوان راه‌یافتگا = 6; به پادشاهی خدا می‌پذیرفت بدون اینکه ا= 586; آن‌ها بخواه= 83; با جبران خسارت و تقدی= 605; قربانی‌های مقرره مطالبات شریعت را در خصوص توبه از گناه به‌جا آورند. به دیگر سخن، چنین می‌نما= 40;د که عیسی صرفاً بر پای= 728; رابطۀ این "گناهکاران" با خودش و پاسخ مثبتی ک= 607; به پیام او می‌دادن= 83;، بدیشان اطمینان از آمرزش گناها= 06; و نصیب یافتن در پادشاهی خدا می‌بخشد</sp= an>. چنین رفتار و عملک= 585;دی در نظر گروه‌= 607;ای مختلف یهودی چیزی در حد کفر بود و مستقیماً به طعنۀ مندرج در لوق= 575; ۷:‏۳۴ می= ‌انجامید که عیسی "مرد= 40; است شکمباره = 608; میگسار، دوس= 78; خر&= #1575;جگیران و گناهکاران&quo= t;. عکس‌العمل علمای دین در ماجرای شفای مرد مفلوج را &#= 1606;یز باید بر همین اساس درک کرد. وقتی عیسی به مفلوج می‌گو= 40;د: «ای فرزند، گناهانت آمرزیده</s= pan> شد»، برخ= 740; از علمای دین با خود می‌ان= 583;یشند که «این کفر است! چه کسی جز خدا می‌توان= 83; گن&= #1575;هان را بیامرزد؟&raq= uo; (مرقس ۲:‏²= 1;-۷). ایراد علمای دین بر عیسی به احتمال زیاد این بود که او خارج از طریقی که خدا مقرر داشته ب= 608;د و بر اساس اقتدار شخصی خودش این کار</s= pan> را انجام می‌دا= 83;، حال آنکه تنه= 575; کاهنان بودن= 83; که به‌عنوان میانجی‌های®= 0; که خدا تعیین</s= pan> کر&= #1583;ه بود می‌توان= 87;تند به‌نمایندگ®= 0; از خدا آمرزش گناهان را به کسانی که مطا= 604;بات شر&= #1740;عت را در این مورد انجام م= 740;‌دادند، اعلام نماین= 83;. در نظر علمای دین، عیسی با</s= pan> اع&= #1604;ام آمرزش گناها= 06; بدون ارجاع ب= 607; نظام رسمی که= 575;نت که طریق خدا برای انجام این کار<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> تلقی می‌= 588;د، گویی خود را با خدا برابر می‌ساخت. به احتمال زیاد= 48; یکی از علل عمده که<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> سبب گردی= 583; رؤسای کاهنا= 06; درصدد قتل عیسی برآیند همین افاضۀ آمرزش گناها= 06; خارج از<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> چارچوب م= 593;بد و نظام کهانت بود. ولی سایر گروه‌های یهودی نیز بی= 204;شک این عمل عیسی را حمله‌ای خطرناک به هویت اسرائی= 04; به‌عنوان قو= 05; مقدس خدا و امانت این قو= 605; به‌عهد خدا تل&= #1602;ی می‌کردند.<o:p></o:p> = 583;فاع عیسی از طرز برخوردش با= گناه= 05;اران ۱</= span>(در قسمت‌هایی چند از اناجیل، عیس= 40; مأموریت خود را در قبال "گناهکاران" با بهره‌گیر= 40; از کلمات و عباراتی توضیح می‌ده= 83; که از حزقیال </= span>۳۴ برگرفته شده است. در این باب، شبانانِ بی‌= 75;یمان اسرائیل در تضاد و تَبای= 606; با خود خدا توصی= 601; گردیده‌اند. این شبانانِ بی‌ایمان در پی منافع خود رفته، اسرائیل را د= 585; حا&= #1604;ت تجزیه، گمرا= 07;ی و گم‌گشتگی ب= 607;‌حال خود واگذاشت= 07;‌ بودند. حزقیا= 604; وعده می‌دهد که در نقطۀ مقابل این شبانانِ دروغین، خود خدا از طریق پادشاهی از نسل داود، یعنی همان مسیحا، شبان نیکوی اسرائیل خواهد شد. در حزقیال ۳۴:‏۱۶، خدا می‌گوید: «گم‌شدگان ر= 75; خو&= #1575;هم جُست و رانده= 204;شدگان را باز خواهم آورد و شکسته= 204;ها را شکسته‌بن= 83;ی نموده،<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> بیماران را قوت خواهم داد». گفتۀ عیسی در لوقا </= span>۱۹:‏۱۰، حتی در لغت، بر همین آیه از حزقیال مبتنی است: «زیرا پسر انسان آمده ت= 575; گمشده را بجوید و نجات بخشد». نیز همین آیه به‌ل= 581;اظ مفهومی الها= 05;‌بخش متی ۱۵:‏۲= 780; بوده است: «من تنها برای گوسفندان گمR= 04;شدۀ بن&= #1740;‌اسرائیل فرستاده شدهR= 04;ام». در این آیات عیسی مدعی اس= 578; که پیشگویی ح= 586;قیال در شخص او و خدماتش به‌ح= 02;یقت پیوسته است. مرقس ۲:‏۱۷ نیز به‌احتم= 75;ل زیاد بر حزقیال<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> ۳۴:‏۱۶ مبتنی است. وقتی عیسی را به همنشینی ب= 575; خراجگیران و گناهکاران متهم می‌کنن= 83;، او پاسخ می‌دهد: «بیمارانند که به طبیب نیاز دارند ن= 607; تندرستان. من برای دعوت پارسایا= 06; نیامده‌ام، بلکه آمده‌ا= 05; تا گناهکارا= 06; را دعوت کنم». به دیگر سخن، جای طبیب کجاست اگر نه در میان آنان که بیماری‌ش= 75;ن عیان و آشکار است. ولی این همۀ داستان نیست. ظاهرِ گفتۀ عیسی ممکن است این تصور را ایجا= 583; کند که عیسی پ&#= 1575;رسایی عل&= #1605;ای دین و فریسیا= 606; را تصدیق می‌= 705;ند و اظهار می‌د= 575;رد که خدمت و مأموریتش محدود به</= span> کسانی اس= 578; که آن‌ها ایشان را "گناهکار" می= ;‌نامند. ولی چنین برداشتی، از طنز موجود در گفتار عیسی غافل است. اگر عیسی از حقانیت خو= 583; و طرز رفتارش با گناهکارا= 06; با اشاره به حزقیال ۳۴ دفاع می‌&#= 1705;ند، در این صورت، باید پرسید د= 585; نظر او "شبان= 75;نِ بی&= #8204;ایمان" اسرائیل کیانند، آنا= 06; که به جای شفا خود عامل ایجاد بیمار= 40;‌اند. بهترین<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> کاندیده= 75;ی ایفای این نق= 588; بی‌شک همان علمای دین و فریسیان بودند که او را به باد<= /span> انتقاد م= 740;‌گرفتند! چنین برداشت= 40; با حملات سخت عیسی به این گروه‌ها تناسب کامل دارد (مقایسه کنید با متی <s= pan lang=3DFA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41;mso-bi= di-language: FA'>۲۳). اگر "گناهکارانی= ;" که عیسی با آنها همسفره می‌شد، کسان= 40; بو&= #1583;ند که گناهکار بودن‌شان آشکارتر از همه بود و از همین‌رو بیش از همه به طبیب نیاز داشتند، رفت= 06; عیسی به‌سرا= 94; آن‌ها از این جهت نیز بود که آنها به روشن‌ترین شکل وضع خراب همۀ اسرائیل را ب= 607;‌نمایش می‌گذاشتند. این واقعیت ک= 607; عیسی و شاگردانش هم= 28; اس&= #1585;ائیل را به توبه و پذیرش پیام ا= 608; دعوت می‌کرد= 06;د، مؤید این نکت= 607; است (مراجعه کنید به مرقس <s= pan lang=3DFA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41;mso-bi= di-language: FA'>۱:‏۱۴-۴۵؛ = ۶:‏۷۱-۷۳؛ ل= وقا ۱۰:‏۱-۱۶<s= pan dir=3DLTR>). پس آمدن پادشاه= 40; خدا برای عیس= 740; بد&= #1740;ن معنا بود که خدا از طریق شخص او و خدماتش آمده است تا گمشدگان را بجوید و نجات</s= pan> بخ&= #1588;د. او آمده است تا گناهکارا= 06; و مطرودین اج= 578;ماع را که مذهبیو= 606; زمانه آیندهR= 04;ای جز مجازات ابدی برای آن= 204;ها نمی‌دیدند، به توبه و دخول به پادشاهی پدر= 88; فراخواند. البته تمرکز او در مدت کوتاه خدمتش بر قوم اسرائیل بود. و از همین روست که شاگردانش را از رفتن نزد غیریهودیان = 08; سامریان باز می‌دارد. ولی این از آن رو نبود که او در فکر غیریهودیا&= #1606; نبود یا فیض و آمرزش خدا را تنها متعلق ب= 607; یهودیان می‌= 83;انست. بلکه او<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> برای احیای قوم برگزیدۀ خدا آمده بود تا آن‌ها به نور= 740; برای همۀ غیریهودیان بدل گردند. اساساً مأموریت و رسالت اسرائیل و فل= 587;فۀ گزینش آن‌ها مطابق وعدۀ خدا به ابراهیم همین بود. عیسی امروز نیز گمشدگان را می‌جوید. او امروز نیز دوست گناهکاران اس&= #1578;! ۲</= span>) در مث = 4; ضیافت بزرگ (لوقا ۱۴:̴= 7;۱۵-۲۳)&#= 1548; دفاع عیسی از رسالت بحث‌ا= 06;گیزش در میان مطرودین جامعۀ یهود این است که فریسیان، که ادعا می‌کرد= 06;د مشتاقانه منتظر پادشاهی خدا هستند، د= 585; واقع دعوت او را به شرکت در پادشاهی خدا رد کرده‌اند = 608; در نتیجه جای آن‌ها در این ضیافت نصیب مطرودی= 06; جامعه شده است! امروز نیز چه بسا که</= span> مذ&= #1607;بیون و روحانی‌نم= 75;ها، از هر دسته و قماش و دینی، ممکن است از ض&#= 1740;افت پادشاهی خدا</sp= an> به&= #8204;دور افتند، در حالی که خراجگیران و فاحشه‌ها و "گناهکاران" از سفرۀ رنگارنگ آن،</sp= an> سی&= #1585; بهره‌مند گردند. ۳</= span>) عیسی در پاسخ به‌ه= 605;ین دسته از منتق= 583;ین مثل‌های دیگ= 85; نیز آورده است. آنان از اینکه فیض خد= 575; شامل حامل "گ= 06;اهکاران" شده لب به‌شک= 575;یت گش&= #1608;ده‌اند. چه در نظر آن‌&#= 1607;ا این گناهکاران تلاشی برای تحصیل آن فیض نکرده‌اند و</sp= an> اس&= #1578;حقاق دریافتش را ندارند. آیا این منتقدین = 606;می‌بایست به‌جای گله و شکایت، از اینکه فی= 590; خدا شامل حال این مسکینان شده شادمان باشند؟ نکتۀ مثل کارگران تاکستان</s= pan> (متی ۲۰:‏۱-۱۶) دق&= #1740;قاً همین است: «آیا چشم دید= 606; سخاوت مرا ند= 575;ری؟» مثل گوسفند گم&= #8204;شده (لوقا ۱۵:̴= 7;۳-۷) و سکۀ گم‌شده (<s= pan lang=3DFA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41;mso-bi= di-language: FA'>۱۵:‏۸-۱۰) نی&= #1586; منتقدین را برمی‌انگیزž= 3; تا به جای غرغر= 548; در جشن و شادی الهی برای احیای رابطۀ مردم با خدا شریک شوند. ۴</= span>) ولی قو&= #1740;‌ترین دفاع عیسی از رسالتی که نسبت به گناهکاران داشت بی‌شک د= 585; مثل پسر گمشد= 607; یا&= #1601;ت می‌شود. هیچ توضیح و تفسیری بر ای= 606; مثل نمی‌توا= 06;د به اندازۀ خواندن دوبارۀ<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> خودِ آن در پرتو بحث بالا حق مطلب را دربارۀ آن ادا کند. بیای&#= 1740;د یک‌بار دیگر این قصۀ پادشاهی خدا را از انجیل لوقا فصل پانزدهم بخوانیم و پیام آن را به گوش جان<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> بشنویم: «مردی را دو پسر بود<s= pan dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>. روزی پسر کوچک به پدر خود گفت: "ای پدر، سهمی را</s= pan> که از دارایی تو به من خواهد رسید، اکنون به من بده." پس پدر دارایی خود را بین آن</= span> دو تقسیم کرد. پس از چندی، پسر کوچک‌تر آنچ= 07; داشت گرد آور= 583; و راهی دیاری دوردست شد و ثروت خویش را در آنجا به عیاش= 740; بر ‌باد داد. چون هر چه داشت خرج کرد= 548; قحطی شدید در آن دیار آمد و او سخت به تنگدستی افتاد. از این رو، خدمتگزاری یکی از مردما= 606; آن سامان پیشه کرد، و او وی را به خوک‌بانی در مزرعۀ خویش گماشت. پسر آرزو داشت شک= 605; خو&= #1583; را با خوراک خوک‌ها سیر کند، اما هیچ= 204;کس به او چیزی نمی‌داد. سرانجام به خود آمد و گفت: "ای بسا کارگران پدر= 05; خوراک اضافی = 606;یز دارند و من این‌جا از فر= 591; گرسنگی<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> تلف می‌ش= 608;م. پس برمی‌خیز= 05; و نزد پدر می‌&#= 1585;وم و می‌گویم: پدر، به آسما= 606; و به تو گناه<s= pan dir=3DLTR> کر&= #1583;ه‌ام. دیگر شایسته نیستم پسرت خوانده شوم. با من همچون یکی از کارگرانت رفتار کن." پس برخاست و راه= 740; خانۀ پدر شد. اما هنوز دور بود که پدرش او را دیده، دل بر وی بسوزاند و شتابان به‌س= 08;یش دویده، در آغوشش کشید و غرق بوسه‌اش ساخت. پسر گفت</= span>: "پد&= #1585;، به آسمان و به تو گناه کرده= 204;ام. دیگر شایسته نیستم پسرت خوانده شوم." اما پدر<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> به خدمتکارانش گفت: "بشتابی= 83;! بهترین جامه را بیاورید و به او بپوشانید. انگشتری بر ان&= #1711;شتش و کفش به پاهایش کنید. گوسالۀ پرواری آورد= 07;، سر ببرید تا بخوریم و جشن</s= pan> بگ&= #1740;ریم. زیرا این پسر من مرده بود، زنده شد؛ گم شده بود، یاف= 578; شد!" پس به جشن و <sp= an lang=3DAR-SA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>&#= 1587;رور پرداختند. « و اما پسر بزرگتر در مزرعه بود. چون به خانه نزدیک شد و صدای ساز و آواز شنید، یکی از خدمتکاران ر= 75; فرا‌خواند و پرسید: "چه خب= 585; است". خدمتکا= 85; پا&= #1587;خ داد: "برادرت آمده و پدرت گوسالۀ پرواری سر بریده، زیرا پسرش را به‌س= 604;امت با&= #1586;‌یافته است." چون این را شنید، برآشفت و نخواست به خانه درآید. پس پدر بیرون آمد و به او التماس کرد. اما او در جواب پدر گفت: "اینک سال‌ه= 5;ست تو را چون غلامان خدمت</sp= an> کر&= #1583;ه‌ام و هرگز از فرمانت سر نپی

MIME-Version: 1.0 Content-Location: file:///C:/54794026/Kingdom_F.htm Content-Transfer-Encoding: quoted-printable Content-Type: text/html; charset="us-ascii" عیسی و پادشاهی خدا</ti= tle>  <style>  </style>  </head> <body lang=3DEN-US style=3D'tab-interval:.5in'> <div class=3DSection1> عیسی و پادشاهی خدا</sp= an><o:p>= </o:p> <o:p> </o:p> = 605;قدمه<o:p></o:p>= انجیل به روایت مرقس، خدمات = 608; تعالیم عیسی را چنین خلاص= 607; می‌کند<sp= an dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>: «عیسی بشارت خدا را اعلام می‌کر= 83; و می‌گفت: "زمان به کما= 04; رسیده و پادشاهی خدا</sp= an> نز&= #1583;یک شده است. توبه کنید و به این بشارت ایمان آورید"» (مرق= 87; ۱‏:۱۵؛ مقایسه کنید</sp= an> با متی ۴‏:۱۷</s= pan>&#= 1608;۲۳). مرقس خلاصۀ درستی را به ما عرضه کرده است. موض&#= 1608;عی که عیسی بیش از هر چیز دربارۀ آ= 606; سخن می‌گفت و خدمات خود را در پرتو آن می&#= 8204;دید، نزدیک شدن پادشاهی</s= pan> خدا بود. این بود "بشارت" (در یونانی یوانگلیون ی= 75; انجیل) بزرگی که محور همۀ تعالیم<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> و خدمات او را تشکیل می‌داد. از او <= /span>۶۱ گفتۀ مختلف دربار= 28; پادشاهی خدا در سه انجیل<sp= an dir=3DLTR> نخ&= #1587;ت (اناجیل هم‌ن= 592;ر) وجود دارد. هیچ موضوع دیگری تا این اندازه بر هم= 728; ابعاد زندگی</sp= an> او سایه نیافکنده بو= 83;. نه محبت، نه آمرزش گناها= 06;، و نه پدر بودن خدا، با همۀ اهمیتی<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> که برای او داشتند، بدین لحاظ با پادشاهی خدا قیاس‌پذیر نیستند. هرچه او می‌گفت و<sp= an dir=3DLTR> می&= #8204;کرد، حول این موضو= 593; مرکزی می‌گش= 78;.<o:p></o:p> = 605;عنی اصطلاح پادشاهی خدا وقتی عیسی در سخنا= 606; خود خطاب به جماعت‌های یهودی در اسرائیل</s= pan> دو هزار سال پیش، از پادشاهی خدا سخن می‌گفت، چه مقصودی داشت و شنوندگانش چ= 07; بر&= #1583;اشتی از سخنان او داشتند؟ او ک= 607; بی‌شک یکی از بزرگترین آموزگارانی بود که جهان<sp= an dir=3DLTR> به خود دیده است= 548; قطعاً در انتخاب کلما= 78; دقت کافی به خرج می‌داد و می‌دانست چگونه مقصود خو= 583; را به شنوندگانش القاء کند. او بی‌شک مانند هر معلم کارآزموده‌= 5;ی، از کلمات و مفاهیمی سو= 583; می‌جست که برای شنوندگانش دست‌کم تا حد= 740; آشنا بود، وگرنه مردم به&= #8204;کلی از درک سخنان او درمی‌مان= 83;ند. البته منظور این نیست که او هرگز معنی معمول آن کلمات را تغییر نمی= 204;داد، بلکه اگر چنی= 606; می‌کرد شنوندگان خو= 83; را از آن آگاه</= span> می&= #8204;ساخت. بنابر‌این، برای درک مقصود عیسی ا= 586; پادشاهی خدا= 48; بررسی آن در یهودیت زمان</sp= an> مس&= #1740;ح نه تنها بسیا= 585; روشنگر، بلک= 07; ضروری است. خط&#= 1585; بزرگ، تفسیر سخنان مسیح د= 585; این خصوص بر اساس مفروضات و زمینه‌هایی است که با فرهنگ یهودی زمان مسیح بیگانه‌اند</spa= n>. این موضوع برای م= 575; ایرانیان مسیحی از اهمیت دو چندان برخوردار اس= 78;. در ترجمۀ</= span> قدیمی فارسی، کلمۀ "ملکوت" به‌ع= ;نوان معادل واژۀ یونانی "باسیلیا" (پادشاهی) در<s= pan dir=3DLTR> ان&= #1575;جیل به‌کار برده شده است. این امر کج‌فهمیR= 04;هایی را در مورد مفهوم پادشاهی خدا</sp= an> سب&= #1576; گردیده، تا جایی که شاید بتوان گفت بسیاری از مسیحیان فارسی‌زبان که تنها منبع</s= pan> تغ&= #1584;یۀ آن‌ها همین ترجمۀ قدیمی است، فاقد درکی دقیق یا حتی درست از مهم‌ترین موضوع در تعالی= 605; و خدمات مسیح هستند! کلمۀ عربی "مَلَک = 8;ت،" هر چند در ریشه به‌معن= 40; حکومت و پادشاه= 740; است، ولی در ادبیات فارس= 40; و کاربرد امر= 608;زین معمولاً در اشاره به عوالم بهشتی، مکان حضور خد= 575; و فرشتگان، و جهان ارواح مجرد به کار رفته است. از سوی دیگر، انجیل مت= 740; در بسیاری جاها عبارت "ملکوت آسما = 6;" را به جای "ملکوت خدا" به‌کار<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> می‌برد. این دو بر روی هم سبب گردید= 607; که در ذهن بسی&#= 1575;ری "ملکوت خدا" کمابیش هم‌م= 93;نی با مفهوم "آسمان" در ایمان مسیحی تلقی شود. حال آنکه این‌ها هر چند تا حدی به هم مربوطند= 48; ولی به هیچ وجه مترادف و هم معنی نیست= 606;د. کلمۀ "باسیلیا" که در ترجمۀ</= span> یونانی سخنان عیسی د= 585; انجیل به‌کا= 85; رفته، به‌ معنی پادشاه= 40; و حکومت است و هیچ ارتباط مستقیمی با عوالم ملکوت= 40; ندارد! معادل آرامی این کلمه که به احتمال زیاد</sp= an> عی&= #1587;ی آن را به‌کار می‌بُرد "مَلکوتَه" است که آن هم به معنی حکوم= 578; و پادشاهی اس= 578;. وقتی یک یهودی یا یونانی این کلمات را می‌= 588;نید، آنچه در نظرش مجسم می‌شد، جهان معنوی یا عوالم بهشتی نبود، بلکه سپاه و لشکرک= 588;ی و حکومت بود! هر چند مقصود عیسی از<s= pan dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'> "باسیلی= ;ا" نه یک حکومت سیاسی بلکه حکومتی از نو= 593; دیگر بود، ول= 740; در هر حال به‌&#= 1606;وعی حک&= #1608;مت نظر داشت، یعنی به حکوم= 578; و پادشاهی خد= 575;. یهودیان از دیرباز به حاکمیت و</= span> پادشاهی کلی خدا بر تمام خلقت اعتقاد داشتند (مزمو= 585; ۹۷:‏۱؛ = ۹۹‏:۱؛ ۹۵‏:‏۳). ول&= #1740; وق&= #1578;ی عیسی می‌گفت «پادشاهی خد= 75; نزدیک شده است»، قطعاً مقصود او این حاکمیت کلی نب&= #1608;د. زیرا مسلم اس= 578; که خدا همیشه به معنای کلی بر خلقت خود حاکم بوده است، و گفتن<sp= an dir=3DLTR> ای&= #1606;که این حاکمیت ا= 608; نزدیک شده، معنا ندارد. مقصود عیسی از نزدی= 705; شدن پادشاهی</sp= an> خد&= #1575; نزدیک شدن "آسمان" یا زندگی پس از مرگ هم نمی‌ت= 608;انست باشد. به دیگر سخن، وقتی عیسی به مردم فقیری ک= 607; برای شنیدن موعظۀ او جمع می‌شدند وعد= 07; می‌داد که پادشاهی خدا</sp= an> نز&= #1583;یک شده است، مقصودش قطعا= 11; این نبود که به‌زودی خواهند مرد و به بهشت خواهند رفت! اصطلا= ;ح "پادشاهی آسمان" در انجیل متی به معنی "آسمان" یا بهشت نیست. بلکه متی از آن رو کلمۀ "آسمان" را به جای "خد= 575;" به کار می‌بر= 583; که یهودیان ب= 607;‌طور کلی از به‌کا= 585; بر&= #1583;ن نام خدا پرهی= 586; می‌کردند. از این رو در بسیاری از نوشته‌های خود به جای "خدا" کلمات دیگری را مانند "آسمان" یا "آن متعال" ب = 7;‌کار می‌بردند. برای مثال، د= 585; مثل پسر گمشده، وقتی پسر توبه‌کا= 85; می‌گوید به "آسمان" گناه کرده‌ام (لوق= 575; ۱۵‏:‏‏۲۱</s= pan>) منظور گناه نسبت به خداست. در بسیاری از آثار یهودی ب= 607;‌جا مانده، کلمۀ "آسمان" به جا&= #1740; "خدا" به‌کار رفته است. و از آنجا که متی انجیل خود را برای کسانی م= 740;‌نویسد که از زمینۀ یهودی بودند، کلمۀ "آسمان" را دž= 5; خیلی جاها به= 204;جای "خدا" به‌کار می‌برد<sp= an dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>. بیشتر پژوهشگران ب= 85; این اعتقادن= 83; که عیسی خود، اصطلاح "پادشاهی خدا" را به‌ک= 75;ر می&= #8204;بُرد و این متی بود که به‌خاطر حساسیت‌های شنوندگان یهودی‌اش کلمۀ "آسمان" را جایگزین کرد. معنی اصطلاح "پادشاهی آسمان" در وهلۀ اول نه آن پادشاهی ک= 607; "در" آسمان اس&= #1578;، بلکه آن پادشاهی است که "از" آسما = 6; بر زمین اِعمال می‌ش= 08;د. مقصود عیسی از<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> نزدیک شد= 606; پادشاهی خدا= 48; برقراری مجد= 83; حکومت و حاکمیت خدا ب= 585; قوم خاص او اسرائیل و از طریق مسیحای اسرائیل بر تمام جهان بود، حاکمیت= 40; که از زمان گناه آدم و حوا زیر<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> سؤال رفت= 607; و انسان در برابر آن طغی= 575;ن کرده بود. خدا با ابراهیم عهد بست که از طریق نسل او حاکمیت خود ر= 575; بار دیگر بر جهان برقرار کند و برکت از دست‌رفته را دوباره<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> نصیب همۀ اقوام سازد (پیدایش ۱۲:‏۱-۳). نج&= #1575;ت قوم اسرائیل از اسارت مصر و <sp= an lang=3DAR-SA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>&#= 1578;ئوکراسی بر&= #1602;رار شده از طریق موسی مرحلۀ مهمی از این کار بود. ولی از همان آغاز این نظام با<sp= an dir=3DLTR> بح&= #1585;ان روبه‌رو شد و سرانجام در اثر گناه و عصیان پادشاهان اسرائیل و عهدشکنی قوم</sp= an> فر&= #1608;پاشید، و آن‌ها به سرزمین اسار= 78; (این‌بار اسارت بابل) بازگشتند. ولی خدا به‌وسیلۀ انبیای مختل= 01; وعده داد که بار دیگر به ا&#= 1587;رائیل باز خواهد گش= 578; و گناهان</= span> آن‌ها را آمرزیده با ایشان عهدی تازه خواهد بست و ایشان را یک بار دیگر از دست<sp= an dir=3DLTR> دش&= #1605;نان و از سرزمین اسارت خواهد رهانید و به س&#= 1585;زمین وعده باز خواهد آورد. وعدۀ تفقد خدا از اسرائیلِ اسیر و بازگرداندن آن‌ها از سرزمین اسار= 78; به سرزمین وعده، تا حدی</s= pan> به لحاظ مکانی د= 585; زمان کوروش، شاه ایران تحقق یافت. ولی این تحقق &#= 1575;ز برخی لحاظ دیگر بسیار کم= 204;رنگ و کم‌فروغ بود. تاریخ اسرائیل از زمان بازگشت از اسارت باب= 604; تا ظهور<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> مسیح کماکان تاری= 82; مظلومیت و حاکمیت اقوا= 05; بیگانه بر قو= 605; خدا بود. و در این فاصلۀ زمانی جز برای مدتی کوتاه در ایا= 605; مکابی‌ها اسرائیل روزگار خوش ب= 607;‌خود ندید. و حتی حک&= #1608;مت مکابی‌ها نی= 86; از همان ابتد= 575; کیفیتی مخلو= 91; داشت و از آرم&#= 1575;ن‌های الهی فرسنگ‌= 07;ا دو&= #1585; بود. به‌علاو= 607; به لحاظ روحانی هنوز از بازگشت خد= 575; به اسرائیل و سکونت مجدد ا= 608; در میان قوم با آن جلال و شکوهِ عظیمِ زمان موسی اثری نبود. همۀ این‌ها برای یک یهودی معاصر مسیح ک= 607; زیر چکمه‌ها= 40; خون‌آلود حکومت روم زندگی می‌کر= 83;، بدین معنا بو= 583; که خدا هنوز گنا= 607; اسرائیل را د= 585; شکستن عهد نی= 575;مرزیده و به وعده‌ها= 740; خود تحقق</= span> نبخشیده است. به دیگر سخن، هر چند به لحاظ مکان= 740; اسرائیل به سرزمین خود بازگشته بود</sp= an> ول&= #1740; به لحاظ سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و به= 204;خصوص روحانی هنوز در اسارت بود. از همین<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> رو بسیار= 740; در اسرائیل هنوز در انتظار تفقد خدا و آمدن او برای نجات و احیای اسرائیل</s= pan> و رهانید= 606; آن‌ها از دست دشمنان بودن= 83;. برخی نیز بر مبنای نوشتهR= 04;های انبیا اعتقا= 83; دا&= #1588;تند که رهایی اسرائیل به‌= 83;ست پادشاه یا کاهنی برگزیده و مس= 581; شده که "مسیح= 75;" خو&= #1575;نده می‌شد، صورت خواهد پذیرف= 78;. این انتظار برای پادشاهی خدا بر اسرائیل و از طریق اسرائیل بر تمام دنیا، ب= 575; امید به احیا= 740; تمامی خلقت همراه بود، امید به<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> بازآفری= 06;ی آسمان و زمین به صورت آسما= 606; و زمینی جدید که در آن عدالت، امنیت، وفور</sp= an> نع&= #1605;ت و سلامتی در همۀ ابعاد حاکم باشد. در همین راستا یهودیان تاریخ را به دو دوره<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> یا عصر تقسیم می‌کر= 83;ند: عصر شریرِ حاضر که بر آن گناه، بیماری، شیطان و مرگ حاکم بود، و عصر آینده که زمان حاکمیت پارسایی، سل= 75;متی، روح‌القدس و حیات بود. در تفکر یهود، آمدن پادشاه= 40; خدا به‌معنی فرارسیدن عص= 85; آینده بود. در چنین حال و هوایی بود که عیسی شهرها و روستاهای اسرائیل را ب= 575; گروهی از شاگردانش درمی‌نوردیž= 3;، بی&= #1605;اران و دیوزدگان ر= 575; شفا می‌بخشی= 83;، و این خبر خوش را اعلام می‌= 705;رد که پادشاهی خدا نزدیک شده است و مردم می‌توا= 06;ند با توبه از گناهان و ایمان آوردن به او و پیامش</= span> بد&= #1575;ن داخل گردند. در این فضا، سخن گفتن از نزدیک بودن ی= 575; فرارسیدن پادشاهی خدا</sp= an> مع&= #1606;ایی جز این نداشت که زمان تحقق وعده‌های خد= 75; فرارسیده و ا= 608; آمده است تا بار دیگر</= span> بر اسرائیل و از طریق اسرائی= 04; بر تمام جهان پادشاه شود. از گفته‌های مختلف مسیح چن&= #1740;ن برمی‌آید که مقصود او از پادشاهی خدا بیشتر خودِ ح= 705;ومت و حاکمیت خدا بود تا قلمروی حکومت او. البته اصطلا= 81; فوق در موارد= 740; به‌معنی قلمرو هم به‌= 705;ار رفته است، خواه به‌= 605;عنی سرزمین و خوا= 607; به‌معنی مردمی که پادشاه بر آن= 204;ها حکم می‌راند. برای مثال، در مرقس ۶‏:±= 8;۳ هیرودیس سوگند می‌خو= 85;د که نیمی از "مملکت" خود را به دخترخوا= 06;دۀ خود بدهد. در اینجا "مملکت" که ه = 5;ان "باسیلیا" است، به سرزمین اشار= 07; دا&= #1585;د. و در مرقس ۳‏:۲۴ وقتی عیسی از تجزی= 607; حکومت سخن می= 204;گوید، مقصودش از "حکومت" (باسیلی= ;ا) اتباع حکومت است که در اینجا البته به ارواح پلی= 583; اشاره دارد. ولی مع&= #1605;ولاً پادشاهی خدا در سخنان عیس= 740; به این دو معن&#= 1575; نیست. وقتی او می‌گوید «توبه کنید زیر= 575; پادشاهی خدا نزدیک شده است»، آشکار است که مقصود= 588; نمی‌تواند این باشد که<sp= an dir=3DLTR> تو&= #1576;ه کنید زیرا قلمروی حکوم= 78; خدا نزدیک شد= 607; است یا مردمی که خدا بر آن‌&#= 1607;ا حکم می‌راند، نزدیک شده‌ا= 06;د! این‌ها معنی درستی ندارد. بلکه مقصود عیسی خودِ آن قوۀ حاکمه و حاکمیت خداست. در این صورت، پادشاهی خدا هم می‌تواند نفس عملِ خدا به عنوان</= span> حاکم یا پادشاه باشد = 608; هم آن وضع یا نظامی که نتی= 580;ۀ اِعمال این حاکمیت و پادشاهی</s= pan> است<s= pan dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>.<o:p></o:p> = 576;ُعد آیندۀ پادشاهی خدا</sp= an> بررسی سخنان عیسی در اناجیل نشان می‌دهد که در اندیشۀ او پادشاهی خدا از دو بُعد حا&#= 1604; و آینده<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> برخوردا= 85; بود. شماری از گفته‌های عیسی حاکی از آن است که او در انتظار فرارسیدن پادشاهی خدا در آینده بود. به‌علاو= 607; در بسیاری از این گفته‌ها= 48; آینده‌ای که در آن عیسی انتظار برقراری پادشاهی خدا را می‌کشد، آینده‌ای نزدیک است. برای مثال، مطابق مرقس ۱‏:̴= 7;‏۱۵ &= #1608; متی ۴‏:۱۷</s= pan>&#= 1608;۲۳ که بیانگر خلاص= 28; پیام عیسی است، او از نزدیک شدن پادشاهی خدا سخن می‌گ= 601;ت. این هم آینده بودن آن را نشان می‌دهد= 48; هم نزدیک بود= 606; آن را. خوشابه‌حا&= #1604;‌ها (متی ۵:‏‏۳-&#= 1777;۲ &= #1563; لوقا ۶:‏±= 8;۰‏-۲۶) نیز در مورد آیند= 607; بود. در تمام خوشابه‌حال̴= 4;ها، جز یکی، افعا= 604; آینده به‌کا= 85; رفته است. عیسی به شنوندگان دربارۀ<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> آنچه در آینده واقع م= 740;‌شد وعده می‌داد. به آن‌ها می‌= 711;فت: «شما این‌ها را خواهید دید، و این‌ها خواه= 83; شد.» تنها در اولین خوشاب= 07;‌حال‌ است که زمان حال به‌کار م= 740;‌برد و می‌گوید پادشاهی خدا از آنِ فُقراست</s= pan>. ولی اینجا نیز مقصود آن است که پادشاهی خد&= #1575; میراث آن‌ها= 87;ت و از آنِ آن‌ه&#= 1575; خواهد شد. ولی این آینده نم= 740;‌توانست آیندۀ دور باشد. برکتی که مربوط به آیندۀ دور، مثلاً دو هزا= 585; سال بعد باشد= 548; دردی از فقیران و</= span> ماتمیان= 40; که بیشتر مخاطبین عیس= 40; را تشکیل می‌= 583;ادند، دوا نمی‌کرد. آن مردم در صورتی می‌توان= 87;تند از این برکات برخوردار گردند که خود= 548; امکان تجربۀ پادشاهی خدا را داشته</= span> باشند. پس خوشابه‌حال̴= 4;ها در مورد آیند= 607; بود آن هم آیندۀ نزدیک</sp= an>. مسیح در دعای<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> ربانی به شاگردان آموخت که دعا کنند: «پادشا= 607;ی تو بیاید». این به آینده مربوط می‌شد. این دعا درخواستی بو= 83; عاجل برای اینکه خدا با برقراری پادشاهی و حاکمیت خود بر اسرائیل و تمام خلقت به وعده‌های دیرین خود تحقق بخشد و این کار را هرچه زودتر ان&= #1580;ام دهد. متی ۸:‏۱۱‏ در مورد خورد= 606; و نوشیدن در پادشاهی خداست: «به شما می‌گویم که بسیاری از شرق و غرب خواهند آمد و در پادشاهی آسمان با ابراهیم و اسحق و یعقوب بر سر یک سفره خواهند نشست= 48; اما فرزندان این پادشاهی به تاریکی بیرون افکند= 07; خو&= #1575;هند شد.» همچنین مرقس ‏۱۴:̴= 7;۲۵‏ «آمین، به‌ شما می‌گویم که از محصول مو دیگر<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> نخواهم نوشید تا روز= 740; که آن را در پادشاهی خدا تازه بنوشم.» این‌ها هر دو تصویری از یک ضیافت به‌دست می‌د= 07;ند که در آن همۀ مؤمنان با هم بر سفرۀ خدا می‌نشینند. این تصویری بود سنتی از پادشاهی خدا = 705;ه هم در عهد‌عت= 740;ق و هم در دیگر آثار دینی یهود به‌فراو= 75;نی به‌چشم می‌خ= 08;رد (ر.ک. به اشعیا </span= >۲۶:‏۶‏). ای&= #1606; آیات نیز به آینده اشاره</sp= an> دا&= #1588;ت. بالاخره شاید از همه مهم‌تر، مرق= 87; ۹:‏‏۱ و متی <sp= an lang=3DFA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41;mso-bi= di-language: FA'>۱۰:‏‏۲۳ است. این دو هم<= /span> آی&= #1606;ده بودن پادشاه= 40; خدا را نشان می‌دهند، هم نزدیک بودن این آینده را. در اولی مسیح</s= pan> قا&= #1591;عانه می‌گوید که «برخی اینجا ایستاده‌انž= 3; که تا آمدن نیرومندانۀ پادشاهی خدا را نبینند طعم مرگ را نخواهند چشید.» پس روشن است که عیسی منتظر آمدن پادشاه= 40; خدا بود<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> و آن هم آمدن فوری آن. در دومی به شاگردان هشد= 75;ر می‌دهد که حت= 740; فرصت کافی نخ= 608;اهند دا&= #1588;ت به همۀ شهرها= 740; اسرائیل بشارت را برسانند، زیرا آمدن پس= 585; انسان خیلی زود به‌وقوع خواهد پیوست</sp= an>.<o:p></o:p> = 576;ُعد کنونی پادشاهی خدا در کنار آیات بالا که بُعد آیندۀ پادشاهی خدا = 585;ا در تعالیم عیسی نشا= 606; می‌دهند، آیات دیگری وجود دارند ک= 607; آشکارا حاکی = 575;ز حضور پادشاه= 40; خدا در خدمات مسیح هستند. ۱</= span>) در برخی از قسمت= 204;ها عیسی از تحقق وعده‌های دیرینۀ خدا سخن می‌گوید. برای مثال، د= 585; لوقا ۱۰:̴= 7;‏۲۳ &= #1608; متی ۱۳:‏۱= 782;‏&#= 1608;۱۷ به شاگردان خود می‌گوید</s= pan>: «خوشابه= ;‌حال چشمانی که آنچه شما می‌= 576;ینید، می‌بینند. زیرا به شما می‌گویم که بسیاری<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> از انبیا آرزو داشتند آنچه شما می‌= 576;ینید، ببینند و ندیدند، و آنچه شما می‌= 588;نوید بش&= #1606;وند و نشنیدند.» برخی استدلا= 04; کرده‌اند که این لزوماً حاکی از آن نیست که<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> پادشاهی خدا آمده است= 548; بلکه می‌توا= 06;د به این معنی باشد که صرفا= 611; نشانه‌های آمدن قریب‌ال= 08;قوع آن به‌ظهور رسیده است. ولی این پذیر= 601;تنی نیست. این‌که آنچه انبیا د= 585; آر&= #1586;وی دیدنش بودند= 48; صرفاً نشانهR= 04;های آمدن پادشاه= 40; خدا بود نه خود آن پادشاهی، بس</sp= an> بع&= #1740;د می‌نماید. در مرقس ۲:‏±= 7;۸‏- ۲۲ و لوقا ۵:‏±= 9;۳‏- ۳۹، آنگاه که از عیسی می‌پرس= 06;د چر&= #1575; شاگردانش روزه نمی‌گی= 85;ند، او پاسخ می‌د= 607;د تا زمانی که داماد با آن‌= 607;است، روزه گرفتن درست نیست. اینجا عیسی تشبیهات شناخته شده‌= 75;ی را در توصیف خدمت خود به‌= 705;ار می&= #8204;برد. در نوشته‌ها= 40; دینی یهود، پادشاهی خدا به یک جشن عروسی میان خدا و اسرائی= 604; تش&= #1576;یه شده بود. عیسی با به‌کار بردن تشبیه داماد برای خود، ادعا می= 204;کند که این جشن عروسی هم= 204;اکنون در خدمت او برپا شده است</s= pan>. عیسی در جاهای مختلف ادعا م= 740;‌کند که در سخنان و اعمال او امیدهای بیا= 06; شده در اشعیا </= span>۶۱:‏۱-۲ و </span= >۵۸:‏۶ تحقق یافته است (برای مثال ر.ک. به لوقا ۴:‏۱۶-۲۱ و </span= >۷:‏۱۸-۲۳). شک&= #1740; نیست که در زمان عیسی ای= 606; قسمت‌ها</s= pan> پیشگویی آمدن پادشاه= 40; خدا و فرارسی= 583;ن روزی که او اسیران را آزاد می‌کرد= 48; تلقی می‌شد. ۲</= span>) برخی از مثل‌های مسیح حضور پادشاهی خدا را مفروض می‌= 711;یرند. برای مثال، در مثل دوم از دو مثل کوچک موجود در متی </= span>۱۳:‏۴۴-۴۶، پادشاهی خدا به تاجر مرواریدی تشبیه شد= 607; که چون مرواریدی گران‌بها میR= 04;یابد، می‌رود و هر آنچه دارد می= 204;فروشد و <sp= an lang=3DAR-SA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>&#= 1576;رگشته، آن را می‌خرد. نکتۀ مثل این است که شادیِ یافتن پادشاهی خدا= 48; سرسپردگی کامل به آن را امکان‌پذیر می‌سازد. فرض مَثَل این اس= 578; که پادشاهی خدا در خدمت عیسی حضور دارد، آن= 204;گونه که شخص می‌تو= 575;ند نخست آن را "بیابد" و سپž= 7; آن را "از آن خود سازد</= span>". همین امر در مورد مثل پیشین نی= 586; صادق است</= span>. مثل ضیافت بزرگ د= 585; لوقا ۱۴:̴= 7;۱۵-۲۴ چنین آغاز می‌شود که یک فریسی به عیسی می‌گ= 608;ید: «خوشابه‌حا = 4; آن که در ضیافت پادشاهی</s= pan> خدا نان خورد». عیسی در پاسخ، این مثل را می‌آو= 585;د که میهمانان= 40; به ضیافتی بزرگ دعوت شده و به آن پاسخ مثبت داده بودند. فرض مثل، رسم معمول در فلس= 591;ین آن زمان است که مطابق آن نخست شمار میهمانانی ک= 07; دعوت به ضیاف= 578; را می‌پذیرف= 78;ند، معین می‌گشت = 608; سپس بر مبنای آن غذا= 740; کافی تهیه می= 204;شد. آنگاه چون هم= 607; چیز حاضر می‌= 588;د، خدمتکاران می&= #8204;رفتند و میهمانان ر= 575; به جشن فرامی= 204;خواندند. در این مورد، چون میهمانا= 06; فراخوانده شد&= #1606;د تا در ضیافت شرکت کنند، ه= 585; یک عذر و بهان&#= 1607;‌ای آوردند که در آن فرهنگ به<sp= an dir=3DLTR> هی&= #1670;‌وجه پذیرفتنی نبود، بلکه د= 585; واقع رد کردن توهین‌آمیز دعوت تلقی می= 204;شد. کدام اسرائیل= 40; ممکن بود زمینی بخرد بدون اینکه پ= 740;شتر آن را دیده با&#= 1588;د؟ یا پنج جفت (یوغ) گاو بخرد بدون اینکه نخست آ= 606;‌ها را آزموده باشد؟ و یا چه کسی ممکن بود در فاصلۀ بین</s= pan> پذ&= #1740;رفتن یک دعوت و شرکت در ضیافت، که معمولاً سه روز بود، ناگهان و به‌= 591;ور کاملاً<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> غیرمنتظ= 85;ه ازدواج کند؟! پس میزبان خشمگین ترتی= 76;ی می‌دهد که جا= 740; دعوت‌شدگان را دیگران پر کنند، حتی اگر اینان به لحاظ فرهنگی = 608; دینی از طبقا= 578; محروم جامعه</sp= an> با&= #1588;ند. در چارچوب خدمت عیسی به‌طور کلی، و با توجه به سؤال فریسی که مثل در پاسخ<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> به آن آورده شده، نکتۀ مثل کاملاً روشن است. عیسی مدعی است که آنچه فریسی د= 585; انتظار<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> آن است، یعنی پادشاه= 40; خدا، هم‌اکن= 08;ن حاضر و آماده است تا وی از آن بهره‌مند شود. عیسی فریسیان را فراخوانده ت= 75; در این پادشا= 607;ی سهیم شوند، ولی آنان برکات پادشاهی</s= pan> خدا را که عیسی به آنان پیشکش کرده، ردکرده‌اند. پس حال، به جای آن‌ها، طردشدگان اجتماع و گناهکاران ا= 86; این برکات برخوردار میR= 04;شوند. ۳</= span>) برخی تعالیم دیگر عیسی دربارۀ پادشاهی خدا حاکی از حضور آن در خدمات ا&#= 1608; هستند. لوقا <s= pan lang=3DFA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41;mso-bi= di-language: FA'>۱۷:‏۲۰و<= span lang=3DFA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41;mso-bi= di-language: FA'>۲۱ می‌گوید</s= pan>: «آم&= #1583;ن پادشاهی خدا را نمی‌توان با مشاهده دریافت.... زیرا پادشاهی خدا در میان<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> شماست». در مورد این گفتۀ عیسی بح= 579;‌های بسیار شده است. برخی عبارت آخر را "در شما<sp= an dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>" و برخی دیگر "در دسترس شما" ترجمه می‌کن= 06;د. ولی در هر صورت بر حضور پادشاهی خدا</sp= an> دل&= #1575;لت دارد. عیسی در لوقا ۱۶:۱۶ می‌گو®= 0;د: «تورات و انبیا تا زما= 606; یحیی بود. از<s= pan dir=3DLTR> آن پس، به پادشاهی خدا بشارت داده م= 740;‌شود و هر کس به جبر و زور راه خود بدان می‌گشای= 83;.» شکل دیگری از همین گفته در متی ۱۱:‏۱= 778; آمده است: «... پادشاهی آسمان نیرومند= 75;نه به‌پیش می‌ر= 08;د؛ اما زورمندا= 06; بدان ستم می‌= 705;نند». معنی متن یونانی این گف&= #1578;ه کاملاً روشن نیست. آیا مقصود این اس= 578; که پادشاهی خدا نیرومندانه به‌پیش می‌ر= 08;د یا اینکه مورد ستم قرار می‌= 711;یرد؟ ولی در هر دو صورت، فرض مسلم این است که پادشاهی خد&= #1575; در خدمت عیسی حضور دارد، چ= 607; مردم بدان دا= 582;ل شوند و چه با آن به مخالفت</s= pan> بر&= #1582;یزند. شاید مهم‌ترین شاهد حضور پادشاهی خدا متی ۱۲:‏۲= 784; (م.ک. لوقا ۱۱:̴= 7;۲۰) باشد: «اگر من به‌و= 575;سطۀ روح (انگشت) خدا دیوها را بیرون می‌کن= 05;، یقین بدانید که پادشاهی خدا به شما رسیده است»<o:p></o:p>= = 585;ابطۀ ابعاد حال و آیندۀ<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-family:Tahoma;color:#3E3F41'> پادشاهی خدا در تبیین گفته‌= 07;ای بالا و توضیح درک عیسی از پادشاهی</s= pan> خدا، نظریه‌های مختلفی مطرح گردیده است. بر اساس گفته= 204;های دستۀ اول، برخی همچون یو&= #1607;انس وایس و آلبرت شوایتزر بر این باور بود= 607;‌اند که برای عیسی پادشاهی خدا = 608; به&= #8204;واقع پایان تاریخ= 48; یکسره به آینده، ولی آیندۀ بسیار نزدیک مربوط می‌شود. در نقطۀ مقابل، س= 740; اچ داد C. H. Dodd بر اساس گفته‌های دستۀ دوم</= span> استدلال کرد که عیسی به تحقق کامل پادشاهی خدا در خدمات خود اعتقاد داشت = 608; منتظر به‌کمال رسیدن آن در آینده نبود. ولی شواهد بالا اگر با هم نگریسته ش= 608;ند و هیچ یک<= span lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> فدای دیگری نگردن= 83; آشکارا نشان می‌دهند که پادشاهی خدا در اندیشه و تعالیم عیسی = 575;ز هر دو بُعد حال و آینده برخوردار اس= 78; و نباید بر یکی از این ابعاد تأکید یک‌جانبه کرد و بُعد دیگر را نادیده گرفت. از یک سو عیسی بر این باور بود که پادشاهی خدا از طریق شخص او و خدماتش آغاز شده است و از سوی دیگر، در انتظار به او= 580; رسیدن و تحقق</s= pan> کا&= #1605;ل این پادشاهی در آینده بود. به‌علاوه برخی از گفته= 204;های او حاکی از آنند که این<sp= an dir=3DLTR> آی&= #1606;ده، دست‌کم از برخی لحاظ، آینده‌ای نزدیک بود که حدود یک نسل به‌طول می‌ا= 06;جامید. حال آنکه برخی گفته‌های دیگر، زمان ب= 607;‌کمال رسیدن پادشاهی را باز باقی</= span> می‌گذار= 06;د.<o:p></o:p> = 582;اتمه و نتیجه‌گیر= 40; خدمت عیسی سرآغاز پادشاهی خدا در پاکسازی و تبدیل مسیحا= 40;ی اسرائیل در تاریخ بود. به دیگر سخن، آمدن پادشاهی خدا در تعالیم او به پایان دنی= 575; به معنای مطل= 602; اشاره نداشت بلکه به<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> تحولی بنیادین در دنیای اسرائیل. عیس= 740; بر این باور بود که این تحول در خدمت او آغاز<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> شده است و در وقایع مربوط به مرگ= 548; رستاخیز، ری= 86;ش روح‌القدس، تبدیل و دگرگونی قوم</sp= an> خد&= #1575; به‌صورت "کلیسا" و داوری اسرائیل بی‌= 75;یمان به یک نقطۀ اوج، هرچند ن= 607; کمال نهایی، خواهد رسید. این بود معنی وعده‌های عیسی دربارۀ آمدن نیرومندانۀ پادشاهی خدا</sp= an> در آیندۀ نزدیک</sp= an>. به‌علاوه تعالیم عیسی دربارۀ پادشاهی خدا عمدتاً بر امیدهای</s= pan> مربوط به خروجی نوین ا= 586; اسارت مبتنی است که در کتاب اشعیا وعده داده شد= 607; است (اشعیا ۴۰:‏۱-۱۳ و باب‌های ۴۰-۶۵ به‌طوž= 5; کلی). چنانکه پیشتر توضیح داده شد بسیاری از یهودیان حتی در سرزمی= 606; اسرائیل هنو= 86; احساس می‌کر= 83;ند در تبعیدند و از برکات خدا</s= pan> به&= #8204;دور افتاده‌اند. آن‌ها در انتظار "نجات" بودند، بدین معنا که منتظ= 585; بودند و امید</s= pan> دا&= #1588;تند که به‌طرزی پرجلال از چن= 711;ال نیروهایی که بر آنان ستم می‌کرد و در بندشان<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> نگاه می‌= 583;اشت، رهایی یابند. آنان با اشتیاق بسیا= 85; در انتظار تحقق کلام یهوه در<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> اشعیا ۴۰:‏۱و۲</span= > بودند که می‌= 711;فت: «تسلی دهید! قوم مرا تسلی دهید!... سخنان دلاویز به اورشلیم گویید و او را ندا کنید که گناه وی آمرز= 740;ده گردیده و از دست خداوند برای تمامی گناهانش دو چندان یافته است». این بود آمرزش گناهانی که آنان انتظار= 88; را می‌کشیدند&= #1548; یعنی پایان دورۀ تنبیه تاریخی اسرا= 74;یل و آغاز وضع کاملاً نوین= 40; برای او<s= pan dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>. آنان در انتظار وقوع خروجی نوین ا= 586; اسارت بودند= 48; خروجی که در آن بنا بر الگ&#= 1608;ی کتاب اشعیا خد= 575; چون پادشاه قومش نزد ایشان باز گر= 583;د و رهایی‌شان بخشیده، از طریق بیابان= 40; بد&= #1604; شده به بوستان، و با فراهم آوردن معجزه‌آسای خوراک، به صهیونی احیا = 608; بازسازی</s= pan> شده هدایتشان کن= 83;. و این همه می‌&#= 1576;ایست به‌دست نبی و خادمی مسح شد= 607; که طنین موسی و <sp= an lang=3DAR-SA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>&#= 1583;اوود هر دو از او شنیده می‌شد= 48; اما از آن هر دو فراتر می‌= 585;فت، (ر.ک. اشعیا ۴۲:‏۱-۴؛ = ۶۱:‏۱-۴) تح&= #1602;ق یابد. قلب این امید، رهایی از قدرت‌های ظالم، و احیا و <sp= an lang=3DAR-SA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>&#= 1578;بدیل شدن به قومی پارسا بود که آزادانه خدا = 585;ا بپرستد و خدم= 578; کند، و این‌گ= 608;نه به نوری برای همۀ قوم= 204;ها مبدل گردد. ریشه‌های واژگان و گفتار عیسی دربارۀ "پادشاهی خدا"، "خبر خوش"، "صلح و سلامت&quo= t; مسیحایی، و "= 06;جات" را در چنین امیدهایی باید جستجو کر&= #1583;. نمونۀ بارزی از متون اشعی= 575; که شمار قابل &#= 1578;وجهی از این واژگا= 606; و مفاهیم کلیدی را در خود جمع دارد اشعیا ۵۲:̴= 7;۷-۱۰ است: «چه زیباست بر کوه‌ها پا= 740;‌های مبشر که<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> سلامتی ر= 575; ندا می‌کند و به خیرات بشارت می‌ده= 83; و نجات را ندا می‌کند. و به صهیون می‌گوید که "خدای تو سلطنت می‌نم= 75;ید". این آواز دید= 607;‌بانان توست که آواز خود را بلند کرد= 607; با هم ترنم می&#= 8204;نمایند، زیرا وقتی که خداوند به صهیون رجعت م= 740;‌کند ایشان به‌چشم خود خواهند دید. ای خرابه&#= 8204;های اورشلیم، به آواز بلند با هم ترنم نمایید،</s= pan> زیرا خداوند قوم خود را تسلی داده و اورشلیم را فدیه نموده است». = 585;هایی از چنگال قدر= 578;‌های اهری= 05;نی خدمات عی&= #1587;ی سرآغاز پادشاهی خدا در پاکسازی و تبدیل مسیحا= 40;ی اسرائیل در تاریخ بود. آمدن پادشاهی خدا در تعالی= 605; او نه به پایان دنیا ب= 607;‌معنای مطلق بلکه به تحولی بنیادین در دن&= #1740;ای اسرائیل اشاره داشت. عیسی بر این باور بود که این تحول در خدمت او آغاز شده است و در وقایع مربوط به مرگ= 548; رستاخیز، ریزش روح‌ال= 02;دس، تبدیل و تغیی= 585; شکل قوم خدا<sp= an dir=3DLTR> به&= #8204;صورت "کلیسا" و داوری اسرائیل بی‌= 75;یمان به یک نقطۀ اوج، هرچند ن= 607; کمال نهایی،</sp= an> خو&= #1575;هد رسید. به‌علاوه تعالیم عیسی دربارۀ پادشاهی خدا عمدتاً بر امیدهای مربوط به خروج و آزادی‌ای نوین از اسار= 578; مبتنی بود که در کتاب اشعی= 575; وعده داده شد= 607;‌ است (باب‌های ۴۰-۶۵). بس&= #1740;اری از یهودیان حتی در سرزمی= 606; اسرائیل هنو= 86; احساس می‌کر= 83;ند در تبعیدند و از برکات خدا به‌دور افتاده‌اند. آن‌ها در انتظار "نجات" بودند، بدین</sp= an> مع&= #1606;ا که منتظر بودند و امید داشتند که به= 204;طرزی پرجلال از چنگال نیروهایی که بر آنان<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> ستم می‌ک= 585;د و در بندشان نگاه می‌داش= 78;، رهایی یابند</sp= an>. آنان در انتظار وقوع آزادی و خروجی نوین ا= 586; اسارت بودند= 48; خروجی که در آن بنا بر تصویر کتاب اشعیا، خدا چون پادشاه قومش نزد ایشان باز گردد و رهایی= 204;شان بخشیده، از طریق بیابان= 40; بدل شده به بوستان، = 608; با فراهم آوردن معجزهR= 04;آسای خوراک، به اورشلیمی احیا و بازسازی شده</sp= an> هد&= #1575;یت‌شان کند. عیسی اعلام می‌کر= 83; که این پادشاهی در خدمت او آغاز شده است. هدف ما در این نوشتار بررسی یکی از ابعاد این حضور پادشاه= 40; خدا در زندگی و خدمات عیسی یعنی معجزات اوست.<o:p></o:p> = 605;عجزات و نقد تاریخی</s= pan> یکی از شگفت‌انگی&= #1586;ترین خدمات عیسی این بود که او کسانی را که در اسارت ارواح پلید بودند آزاد می‌= 705;رد، مریضان را شف= 575; می‌بخشید، ب= 85; نیروهای طبیعت اِعما= 04; سلطه و قدرت م&#= 1740;‌کرد، و حتی مردگان ر= 575; زنده می‌نمو= 83;. تقریباً یک‌= 87;وم انجیل مرقس ا= 586; معجزات عیسی تشکیل شده است<s= pan dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>. در جهان امروز، بسیاری به معجزات عیسی به دیدۀ تردی= 583; می‌نگرند. چر= 575; که در نظر اینا= 606; کاملاً طبیع= 40; می‌نماید که چنین کارهای به‌نظر افسانه‌ای و شگفت‌انگیزš= 8; به شخصیت‌های بزرگ ایام که= 606; و به‌خصوص کسانی که از نوعی قداست دینی برخوردار بو= 83;ند، نس&= #1576;ت داده شود. به‌&#= 1593;لاوه غالباً چنین فرض می‌شود ک= 607; مردم در ایام قدیم بسیار سا&= #1583;ه‌لوح بوده‌اند، ب= 07;‌گونه‌ای که در آن‌ها گرایشی خام‌= 75;ندیشانه به پذیرش چنی= 606; مع&= #1580;زاتی وجود داشته است. ولی چنین تصویری از گذ= 588;ته بیشتر حاکی ا= 586; عدم آگاهی کسانی است که بدان باور دارند. پژوهشگران برجسته‌ای همچون هاروی</sp= an> Harvey و مایر Meier نشان داده‌اند که مردمان ایام پیشین نیز مانند ام= 585;وز مخلوطی از افراد ساده‌= 04;وح و شکاک بودند. هیچ‌کس در قرون جدید به= 204;طرزی بُ&= #1585;نده‌تر از لوسین اهل ساموساتا (متولد ۱۲= ;۰ میلادی) معتقدانِ به معجزات را به</s= pan> ری&= #1588;خند نگرفته است. مهم‌تر از این، همین دو محقق نشان می‌دهند که دلایل خوبی بر&= #1575;ی به جد گرفتن معجزات عیسی وجود دارد: نخست اینکه معجزاتی که ب= 607; عیسی نسبت دا= 583;ه شد&= #1607;، از آن نوع نیست که معمولاً به اشخاص کاریز= 05;اتیک ایام کهن نسب= 578; داده می‌شد. در یهودیت زمان مسیح معجزه‌ای که بیش از همه به برخی افراد مقدس نسبت دا= 583;ه شده معجزۀ آوردن باران است که در هیچ کجا به مسیح نسبت دا= 583;ه نشده است. معجزۀ معمول دیگر غیب‌گوی= 40; است، یعنی مکاشفۀ مافو= 02;‌طبیعی حقیقتی مخفی دربارۀ فردی خاص و یا آیند&#= 1607;، که در مواردی معدو= 83; به عیسی نسبت داده شده ولی مورد تأکید قرار نگرفته است. مورد دی&= #1711;ر، اخراج دیوها است که در مواردی بسیا= 85; معدود به افرادی نسبت داده شده ولی حتی در این موارد معدود نیز چنان با جادو و جنبل و خوان&#= 1583;ن وردهای مختل= 01; و انجام کارهای<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> عجیب همراه است که ماهیت آن‌ها اساساً با آنچه دربارۀ عیسی گزارش شده متفاوت می&= #8204;باشد. در نقطۀ مقابل، معجزاتی چون شفای اشخاص ل= 606;گ و کور و کر و گنگ که فراوا= 606; در&= #1576;ارۀ عیسی گزارش ش= 583;ه، در یهودیت زمان مسیح در هیچ کجای دیگ= 585; یافت نمی‌شو= 83;. همین در مورد زنده‌کردن مردگان نیز صادق است. یک مورد زنده کردن مردگان در زمینۀ</= span> غیریهود= 40; به فیلسوف فیثاغوری، آپولونیوس ا= 07;ل تیانا، نسبت داده شده است. ولی فیلوسترات&= #1608;س که زندگی‌نا= 05;ۀ او را نوشته اذعان می‌دا= 85;د که خودش مطمئ= 606; نیست که دختر</s= pan> مو&= #1585;دنظر واقعاً مرده بوده یا نه. به&= #8204;عبارت دیگر، معجزاتی که دربارۀ عیسی گزارش شده به هیچ وجه از آن دسته نیست که ساختن و نسبت دادن آن‌ها ب= 607; اشخاص مقدس د= 585; آن روزگار رواج داشته است. دوم اینکه ملاک‌= 07;ای وثاقت تاریخ= 40; که بیشترِ پژوهشگرانِ نقاد اناجیل ب= 607;‌کار می‌برند، بر مـوثق بـودن معجـزات مسیـح صحه می= 204;گـذارد. ملاک "گـواه®= 0; چن&= #1600;د‌گانه" Multiple Attestation </sp= an>&#= 1583;لیل تاریخی مهمی بر صحت سنت مربوط به معجزات عیسی است. زیرا این معجزات در هم= 728; منابع تشکیلR= 04;دهندۀ اناجیل و نیز</s= pan> در سبک‌ها و قال= 576;‌های Forms &#= 1605;ختلف ادبی (حکایت معجزه،<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> گفته‌ها= 40;ی دربارۀ معجزات و غیره) یافت می&#= 8204;شوند. همچنین آب و رنگ یهودی Semitic flavour و همخوانی</s= pan> Coherence &#= 1570;ن‌ها با ادعای عیسی مبنی بر این‌که او پادشاهی آزادی‌بخش خدا را به‌ار= 605;غان آورده است، دلایل مهمی بر وثاقت تاریخ= 40; معجزاتند. به= 204;واقع باید گفت که برخی از شفاهای مسیح از قوی‌ترین گواهی تاریخ= 40; در میان مطال= 576; عهدجدید برخ= 08;ردار است. سوم اینکه شواهد = 608; قر&= #1575;ئن موجود نشان م= 740;‌دهد که حتی مخالفان و منابع غیرمسیحی نی= 86; معجزه‌گر بودن عیسی را اذعان می‌دارند. در هیچ قسمت از اناجیل، واقعیتِ انجام معجزا= 78; به‌دست عیسی از سوی دشمنان زیر سؤال نرفته است، بلکه آنچه زیر سؤا= 604; رفته، منشأ معجزات انجا= 05; شده و معنی و دلالت‌های الهیاتی آن‌= 07;است. به‌عل= ;اوه منابع غیرمسیحیِ خارج از اناجیل نیز ما&= #1606;ند یوسفوس و تلمود، مسیح را یک معجزه‌= 711;ر معرفی می‌کن= 06;د. مثلاً جزوۀ b.Sanh 43a &#= 1575;ز تلمود اظهار می‌دارد که مسیح اعدام ش= 583; «زیرا دست به</s= pan> سح&= #1585; و جادو می‌زد و اسرائیل را به ارتداد می= 204;کشاند». البته مشکل بتوان ب= 607;‌طور قط&= #1593;ی به فردی شکاک یا بی‌اعتقا= 83; به خدا ثابت کرد که معجزا= 578; مسیح واقعاً به‌وقوع</s= pan> پیوسته‌= 75;ند، چرا که معجزه بنا به تعریف رویدادی است = 582;ارق‌العاده که با دخالت خدا انجام می‌شود. و کسی که در بی‌اعت= 602;ادی به خدا پافشاری کند= 48; طبعاً در جستجوی راه‌= 07;ای دی&= #1711;ری برای تبیین معجزات عیسی برمی‌آید. به= 204;علاوه، برای کسی که نخواهد معجزات را بپذیرد، همیشه امکان توسل به تبیی= 606;‌های دیگر وجود دارد. اما هر پژوهندۀ بی‌= 91;رفی دست کم باید اذعان دارد که دوست و دشمن اتفاق= 204;نظر دارند که عیس= 740; کارهای خارقR= 04;العاده‌ای<s= pan dir=3DLTR> ان&= #1580;ام می‌داد که تبیین آن‌ها به شیوۀ طبیع= 740; بس دشوار می‌= 606;مود. این کارها را مسیح و شاگردان او به دخالت مستقیم خدا نسبت می‌داد= 06;د. <o:p></o:p> = 601;لسفۀ معجزات</span= > مسیح از دیرباز این ک= 580;‌فهمی در میان بسیاری از مسیحیان وجو= 83; دا&= #1588;ته است که معجزا= 578; عیسی برای اثبات الوهی= 78; و یا رسالت مسیحایی او انجام شده‌ا= 06;د. دو ایراد عمده ب= 585; این دیدگاه وارد است</= span>: نخست اینکه انجام معجزات در نظ= 585; هم‌عصران عیسی دلی= 604; بر الوهیت تلقی نمی‌شد. در آن عصر، معجزات به اشخاصی دیگر = 606;یز نسبت داده شده است، چه پیش از عیسی و چه پس از او. ولی هیچ&= #8204;کس این معجزات ر= 575; دلیل الوهیت</sp= an> ند&= #1575;نسته است. ایلیا و الیشع، از انبیای معجز= 07;‌گر اسرائیل بودند، ولی کسی به این دلیل آن‌= 607;ا را خدا تلقی نکرده است. معجزاتی از نوع معجزات عیسی بعدها نیز به دست رسولان مسیح، مبشرانی چون استیفان و فیلیپس، و حت= 740; توسط اعضای عادی کلیساه= 75; (اول قرنتیان ۱۲:‏۹و<= span lang=3DFA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41;mso-bi= di-language: FA'>۱۰) انجام می= 204;شده است، ولی آن‌= 607;ا خدا انگاشته نمی‌شدند. واکنش معمول</sp= an> فر&= #1583;ی یهودی در برابر چنین معجزاتی این بود که آن‌ها را به عمل خدا از طریق شخص<sp= an dir=3DLTR> مع&= #1580;زه‌گر نسبت دهد. اگر چنین پدیده‌= 07;ای خارق‌العاد = 7;‌ای به‌دفعات از کسی به‌ظهور</sp= an> می&= #8204;رسید، او به‌عنوان شخصی مقدس یا نبی شناخته م= 740;‌شد. از سوی دیگر، مخالفین</s= pan> عیسی به‌= 606;اچار معجزات او را به نیروهای دیگری چون جا= 583;و و یا قدرت‌ها= 740; اهریمنی نسب= 78; می&= #8204;دادند (مرقس ۳:‏±= 8;۰-‏۳۰). پس در بهترین حالت، یک یهودی شخص مع= 580;زه‌گر را عامل یا فرستادۀ خدا تلقی می‌= 705;رد. معجزات می‌ت= 08;انست فرد یهودی را به اذعان اینکه کسی مر= 583; خد&= #1575; یا حتی مسیح خداست برانگیزد، اما نه به اذع&#= 1575;ن اینکه کسی خو= 583; خداست. ایراد جد&= #1740; دوم این است که حتی برای این نظر که معجزات عیسی به‌منظور اثبات حقانی= 78; رسالت مسیحایی او انجام شده= 204;اند، دلایل و شواه= 583; محکمی در دست نیست. البته ب&#= 1607; یک معنا درست</s= pan> اس&= #1578; که معجزات عیسی هویت او و ماهیت رسالتش را آشکار می‌کر= 83;، اما نه به این معنا که<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> کیفیت مافوق‌طبیع®= 0; کارهای او فی= 204;نفسه و به‌طور مستقیم بر مسیحا بودن ا= 608; گواهی می‌داد. بلکه نوع معجزات او در پرتو وعده‌ه= 75;یی که در عهدعتی= 602; دربارۀ عصر مسیحایی</s= pan> وجود داش= 578; بر مسیحا بود= 606; او دلالت می‌= 705;رد. این مطلب در بخش‌های بعد= 40; این نوشتار رو&= #1588;ن‌تر خواهد شد. از سوی دیگر بای= 583; توجه داشت که در اناجیل هم= 204;نظر عیسی هرگز به</s= pan> مع&= #1580;زۀ صرف، به‌عنو= 75;ن دلیل و شاهد این که او مسیح موعود است توسل نمی= 204;جوید. برعکس،<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> در مرقس <s= pan lang=3DFA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41;mso-bi= di-language: FA'>۸:‏۱۱و‏۱۲، او به‌ط&#= 1608;ر مطلق، و با تأکید بسیار= 48; از ارائۀ معجزه‌ای برای اثبات اقتدار خدادادی‌اش ابا می‌کند. حتی در انجیل یوحنا نیز آیات عیسی تنها یکی از<sp= an dir=3DLTR> شه&= #1608;د او را تشکیل می‌دهند. به‌= 593;لاوه کیفیت خاص هر یک از آیات او بود که برای کسانی که چشم بینا داشتند بر حقیقت مهم= 740; دربارۀ شخصی= 78; او شهادت می‌= 583;اد. واقعیت این است<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> که عیسی، مسیح بودن خو= 583; را به‌طور علنی و عمومی اعلام نکرد ت= 575; بعد دست به ان&#= 1580;ام مع&= #1580;زاتی برای اثبات آ= 606; بزند. او نه تنها معجزه نمی‌کرد تا مردم به او ایمان بیاورند= 48; بلکه درست‌ت= 85; آن است که بگوییم عیسی فقط زمانی معجزه می‌کر= 83; که چنین<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> ایمانی ر= 575; در مردم می‌د= 740;د. این را می‌تو= 575;ن از مرقس ۶:‏۵و‏۶ دریافت. در اینجا می‌بینی= 05; که عیسی نتوانست در شهر خود، ناصره، معجز= 75;ت زیادی انجام دهد. متی<= span lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> ۱۳:‏۵۳-‏۵۸</spa= n> علت امر را چنین توضیح م= 740;‌دهد: «در آنجا به‌= 593;لت بی‌ایمانی ایشان معجزا= 78; زی&= #1575;دی نکرد». عیسی معجزه نکرد ت= 575; آن مردم بی‌ا= 740;مان به او ایمان بیاورند، بلکه تنها برا= 740; کسانی معجزه کرد که چنین ایمانی داشت= 06;د. این را می‌تو= 575;ن در مورد افسر</s= pan> رو&= #1605;ی که غلامش بیمار بود (لوقا ۷:‏±= 7;-‏۱۰)&#= 1548; در مورد مرد مفلوجی که از سقف پایین فرستاده شد (مرقس ۲:‏۱-‏۱۲)، و نیز در مورد زنی که به خونریزی مبتلا بود (مر&#= 1602;س </span= >۵:‏۲&#= 1781;-۳۴) به‌روشنی دید. سخن عیسی به زن مبتلا به خونریزی ر= 575; می‌توان به بیشتر معجزات عیسی تعمیم داد: «ایمانت تو را شفا داد&#= 1607; است» (مرقس ۵:‏۳۴). اگر چنین است، پس معنی و اهمیت الهیا= 78;ی معجزات در کجاست و چه نگرشی را بای= 583; در مورد آن‌ه= 575; اتخاذ کرد؟<o:p></o:p></sp= an> اخراج دیوها<sp= an dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>: اخراج دیوها به دست عیسی را باید از مظاهر عین= 740; حض&= #1608;ر پادشاهی خدا در تاریخ و از ابعاد کار خد= 575; در رهایی اسرائیلِ اسیر و تحت سلطه، و تبدیل و احیاء آن تلق= 740; کرد. ماجرای نقل شده در متی ۱۲:‏۲= 778; به بعد در این خصوص بسیار روشنگر است. در این قسمت، فریسیان به ع= 740;سی اتهام می‌زن= 06;د که با شیطان هم‌دست<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> شده است و به یاری اوست که دیوها را اخراج می‌کن= 83;. پاسخ عیسی بسیار بدیهی</sp= an> اس&= #1578;. چرا باید شیطان نیروهای خود= 88; را از زندگی مردم بیرون براند؟ بی‌ش= 05; این به‌معنی وقوع جنگ داخلی در قلمرو او خواهد بود. در این صورت حکومت او قطعاً متلاش= 40; خو&= #1575;هد شد. سپس عیسی تبیین خودش ر= 575; از اخراج دیو= 607;ا در قالب یک تمثیل بیان م= 740;‌کند. او ادعا می‌کند که به قدرت روح بر خودِ شیطان غالب آمده اس= 578; و اکنون مشغو= 604; غارت متعلقات او یعنی رهانیدن مرد= 75;ن و زنانی است که شیطان آن‌= 607;ا را در بند نهاده بود. گفتار عیسی حاکی از آن است که عیسی اخراج دیوها به‌دس= 78; خود را نشانۀ شکست سختی می‌داند که شیطان متحمل شده بود. این شکست به احتمال زیاد به پیروزی او بر شیطان در</= span> ماجرای وسوسه‌ها اشاره دارد، = 608; یا اینکه در خود اخراج دیوها به‌دس= 78; او به‌وقوع می&= #8204;پیوسته است. تمثیل غارت خانۀ مر= 583; نیرومند به تصویر خروجی = 606;وین از اسارت در<sp= an dir=3DLTR> کت&= #1575;ب اشعیا مربوط است که پیشتر به آن اشاره شد. در اشعیا <= span lang=3DFA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41;mso-bi= di-language: FA'>۴۲:‏۲۳-‏۲۵ می‌خوانیم ک= 07; اس&= #1585;ائیل به‌غارت برد= 07; شده و چون غنیمت به تاراج رفته است. سپس در اشعیا ۴۹:̴= 7;۲۴-‏۲۶ خدا م®= 0;‌پرسد که: «آیا غنیمت از جبا= 585; گرفته شود یا اسیران از مر= 583; قاهر رهانید= 07; گر&= #1583;ند؟» در پاسخ، خود خدا وعده می‌= 583;هد که اسرائیل ر= 575; شخصاً از چنگال نیروی قاهری که</= span> آن را به تاراج برده است خواهد رهانید. عیسی با اشاره به این تصویر مدعی است که در اخراج دیوها به‌دس= 78; او این پیشگویی اشعیا در حال تحقق است. خدا در او و توسط او اسرائیل را از چنگال نیروهای قاهری که آن را اسیر کرده= 204;اند می‌رهاند. بنابراین،<= /span> اخ&= #1585;اج دیوها به‌دس= 78; مسیح نمایانگر آغاز مرحله‌= 75;ی تازه در تاری= 582; اسرائیل و به= 204;واقع تا&= #1585;یخ بشر بود، مرحله‌ای که در آن حاکمیت قدرت‌های اهریمنی بر زندگی انسانR= 04;ها شکسته می‌شد. خیلی از گروه= 204;های یهودی به این حقیقت پی برد= 607; بودند که مشک= 604; اسرائیل صرفاً حاکمیت و ظلم قدرت‌ها= 40; سیاسی بیگان= 07; نیست. از زمان دانیال به‌بعد این باور نشو</= span> و نما یافت که در پس قدرت‌های سیاسی و نیز بسیاری دیگر از اسارت‌ها= 40; اخلاقی و</= span> اجتماعی= 48; نیروهای روحانی شریر وجود دارند. ا&#= 1740;ن حقیقت در قسم= 578;‌های قدیمی‌تر عهدعتیق</s= pan> هنوز آشکار نشده است. حال آن‌ک&#= 1607; از دانیال به= 204;بعد و به‌خصوص در ادبیات بین‌= 75;لعهدین مر&= #1578;ب از ریاست‌ها = 608; قدرت‌ها و نیروهای تاریکی، فوجR= 04;های شیطانی، بلیعار، خود شیطان و<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> فرشتگان شیطان سخن می= 204;رود. پس اندک اندک= 548; بسیاری در اسرائیل دریافته بودند که مسئله فقط ظلم روم نیست بلک= 607; برای وضعیت خراب اسرائی= 04; ریشه‌های روحانی وجود دارد و یکی از</= span> ای&= #1606; ریشه‌ها را حاکمیت نیروهای تاریکی می‌د= 75;نستند. در نتیجه، این امید نشو و نما یافت که با آمدن پادشاهی خدا حاکمیت این قدرت‌ها شکسته خواهد شد. برای مثال، در</= span> کتاب "وصیت زبولون" ۹:‏۸ از مجموعۀ "وصایای دوازده پاتریارخ" ک = 7; به کتب دینی یهود در زمان مسیح تعلق دارد، چنین آمده است: «پس از آن، خود خداوند بر شم= 575; طلوع خواهد کر&= #1583;، یعنی نور عدالت که بر بال‌هایش شف= 75; و شفقت خواهد بود. او همۀ آدمیزادگان¡= 6; اسیر بل&= #1740;عار را از اسارت او خواهد رهانید، و هر روح خطایی پایمال خواه= 83; گردید». و در<s= pan dir=3DLTR> "وص&= #1740;ت یهودا" ۱۸:‏۱۲ آمده است که: «او بلیعار ر= 575; در بند خواهد نهاد. و به فرزندان</s= pan> خویش این اقتدار را خواهد بخشید که ارواح پلی= 583; را پایمال کنند.» از همۀ این‌ها چه نتیجه‌ای میR= 04;توان گرفت؟ گفتۀ عیسی در متی <s= pan lang=3DFA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41;mso-bi= di-language: FA'>۱۲:‏۲۸ موضوع را در یک جمله خلاص= 607; می&= #8204;کند: «اگر من به‌و= 575;سطۀ روح خدا دیوه= 575; را بیرون می‌= 705;نم، یقین بدانید که پادشاهی خد&= #1575; به شما رسیده است». اگر عیسی به قدرت روح خدا نیروهای تاریکی را از زندگی مردم به عقب می‌راند = 608; آن‌ها را تار و مار می‌کند= 548; این معنایی ج= 586; این نمی‌توا= 06;د داشته باشد که پادشاهی خدا آغاز شده است و در صحنۀ تار&#= 1740;خ با قدرت عمل می‌کند. اخرا= 580; دیوها و آزادسازی اسرای شیطان نه یک امر حاشیه‌ای و ی= 575; صرفاً وسیلهR= 04;ای موقت برای اثبات حقانیت عیسی بلکه جز= 569; لاینفک ظهور پادشاهی خدا = 608; کار رهایی‌ب= 82;ش عیسی است<s= pan dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>.<o:p></o:p> معجزات شف= 575;: شفاهای عیسی را نیز باید از مظاه= 585; عینی حضور پادشاهی خدا و احیا و بازسازی اسرائیل مطابق با مفهوم خروجی نوین از اسار= 578; تلقی کرد. نوع شفاهایی که معمولاً به عیسی نسبت دا= 583;ه می‌شود و مشابه آن‌ها در یهودیت وجود ندارد، کلید= 40; مهم برای درک معنا و اهمیت &#= 1570;ن‌ها به‌دست می‌د= 07;د. این شفاها عبارتند از بینایی بخشیدن به کوران، شنوایی بخشی= 83;ن به ناشنوایان، گویایی بخشیدن به گنگان، و شفا دادن لنگان و مفلوجان. این= 204;ها دقیقاً شفاهایی هستند که اشعیا ۳۵:̴= 7;۵ &= #1608; </span= >۶ (۱</= span> و ۲ و ۸-‏±= 7;۰ را هم بخوانید) و ۶۱:‏۱ و ۲ انتظار وقوع آن‌ها ر= 575; در ایام احیا و <sp= an lang=3DAR-SA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>&#= 1576;ازسازی اسرائیل به هنگام خروج نوین از اسار= 578; دارد: «آنگاه چشمان کوران باز خواهد شد و گوش‌&#= 1607;ای کران مفتوح خواهد گردید. آنگاه لنگان مثل غزال جست و خیز خواهند نمود و زبان گنگ خواهد سرائید» (اشع= 740;ا ۳۵:‏۵ و </span= >۶ [تمام باب خوانده شود]؛ همچنین م.ک. ۶۱:‏۱ و </span= >۲). لوقا ۷:‏۱۸ و </span= >۲۲ آشکارا نشان می‌دهد که عیسی خود نیز شفاهای خود را مظاهر نجات و احیای اسرائیل مطابق با امی= 583; خروج نوین تلقی می‌کرد. شاگردان یحی= 40; آم&= #1583;ه از عیسی می‌پ= 585;سند «آیا تو همان= 740; که می‌بایست بیاید یا منتظر کسی دیگر باشیم؟</sp= an>» عی&= #1587;ی نخست توجه آن= 204;ها را به معجزات رهایی‌بخش خود جلب می‌ک= 606;د و سپس به اشعیا ۳۵:̴= 7;۵ و ۶۱:‏۱ و ۲ که در آن معجزات تحققR= 04;یافته، اشاره می‌نم= 75;ید. به آن‌ها می‌= 711;وید، ببینید<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> چگونه کوران بینای= 40; می‌یابند، لنگان راه می= 204;روند، کران می‌شنو= 06;د و به فقیران بشارت داده می‌= 588;ود. این‌ها خود گواه این حقیقتند که م= 606; همانم که می‌= 576;ایست بیاید، همان که این آزادی نوین ا= 586; اسارت را برا= 740; قوم خدا مهیا می‌سازد</s= pan>. این متن قطعاً از نظر تاریخی موثق است، زیرا بسیار بعید می‌نما= 40;د که مسیحیان ماجرای شک کردن یحیی دربارۀ<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> مسیح بود= 606; عیسی را از خود ساخته باشند. بنابراین پاسخ عیسی به یحیی را باید سند قطعی تاریخی دربارۀ تفسی= 85; عیسی از شفاهای خود تلقی کرد. پاسخ عیسی گویای این حقیقت است که او شفاها و سایر معجزات خود ر= 575; جزئی لاینفک از نجات و تجدید حیاتی می‌دانست که خود و شاگردانش بدان بشارت م= 740;‌دادند. معجزات صرفا= 11; دلایل اثبات مسیح بودن یا</s= pan> تأ&= #1740;ید اعتبار پیام عیسی نبودند= 48; بلکه آن‌ها مظاهر آشکار آن نجاتی بودند که او<sp= an dir=3DLTR> به&= #8204;ارمغان آورده بود، نجاتی که همانا رهایی = 608; احیای انسانR= 04;ها در پادشاهی خد&= #1575;ست. همین طرز تلقی به احتمال زیاد دربارۀ شفای جذامیان و شم= 575;ر معدود زنده کر&= #1583;ن مردگان صادق است. این دو نوع معجزه نه در اشعیا ۵۳ یافت می‌&#= 1588;ود و نه در اشعیا</= span> </span= >۶۱ و برخی تا این اواخر گمان می‌کرد= 06;د که این‌ها افزودۀ مسیحیان است= 48; خصوصاً زنده</sp= an> کر&= #1583;ن مردگان. چنین استدلال می‌= 88;د که یهودیان هرگز چنین انتظاری از مسیحای موعو= 83; و <sp= an lang=3DAR-SA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>&#= 1740;ا دوران مسیحایی نداشتند، دس= 78;‌کم پیش از به‌پا= 740;ان رسیدن تاریخ</sp= an>. اما کشف سند<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> 4Q521 متعلق به طومارهای دریای مرده همۀ این استد= 604;ال‌ها را نقش بر آب کرد. در این نوشته می‌خوانیم: «آسمان‌ها و زمین و هرچه در آن‌هاست ا= 586; مسیحای<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> او اطاعت خواهند کرد... روح خداوند ب= 585; حلیمان قرار خواهد گرفت و او اشخاص وفادار را به قوت خود احیا خواهد کرد. او پارسایان را بر تخت پادشاهی ابد= 40; جلال خواهد بخشید. اسیران را رهایی خواهد داد، کوران را بین= 575; خواهد کرد و لگدمال‌شدگ= 5;ن را بلند خواه= 583; کر&= #1583;... آنگاه بیماران را شفا خواهد بخشید، مردگ= 75;ن را زنده خواه= 583; کرد، به حلیمان<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> بشارت خواهد داد، ب= 575; سخاوت به نیازمندان خواهد بخشید= 48; تبعیدشدگان را رهبری خواهد کرد و گرسنگان را سیر خواهد نمود». کاملا= 611; روشن نیست که جملۀ دوم به بعد دربارۀ مس&= #1740;حا است که در جملۀ اول به او اشاره شده یا دربارۀ خداوند. احتمالاً هر دو با هم<= span lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> مد نظرند</s= pan>. پس چنین می‌نما= 40;د که عیسی شفاهای خود ر= 575; سرآغاز رهای= 40; مسیحایی و نمونه‌ه= 75;ی بارزی از آن نوع برکاتی تلقی می‌کرد که آزادی نوی= 606; از اسارت برا= 740; قوم خدا<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> به‌ارمغ= 75;ن می‌آورد. این البته مؤید تصویری است ک= 607; لوقا از بیان= 740;ۀ خدمت عیسی در</s= pan> کن&= #1740;سۀ ناصره به‌دس= 78; می‌دهد (لوقا </= span>۴:‏۱۶-۲۱</sp= an>(<o:p></o:p> = 570;یا رهایی کامل= هم‌ا= 05;نون واقع می‌شود= 67; بنا بر آنچه گفته شد رابطۀ نزدیک بین پادشاهی خدا و شفا از امراض کاملا= 11; عیان و آشکار است: در خلقت تازۀ خدا، بیماری،</s= pan> دیوزدگی = 608; مرگ جایی نخواهد داشت. بنابراین هر = 580;ا که پادشاهی خدا طلوع کند= 548; می‌توان</s= pan> انتظار داشت آن‌جا اخراج دیوها= 48; شفای بیمارا= 06; و زنده شدن مردگان (هرچن= 583; نه رستاخیز مر&= #1583;گان) به‌وقوع بپیوندد. ولی این را نمی‌ت= 608;ان به وعدۀ شفای کامل و همگان= 740; برای مؤمنان د= 585; زمان حال تبدیل کرد. می‌توان پذیرفت که برای عیسی رهایی ایمانداران = 75;ز چن&= #1711;ال ارواح پلید ی= 705; رهایی کامل و همگانی باشد. فرزندِ پادشاهی خدا = 585;ا نمی‌توان تح= 78; حا&= #1705;میت مستقیم شیطا= 06; و ارواح شیطانی به‌ح= 75;ل خود واگذاشت. در اینجا، رهایی وعده داده شده یک رهایی کامل، همگانی و فور= 740; است. می‌توان انتظار داشت همۀ کسانی که به پادشاهی خدا راه می‌ی= 575;بند امروز از این رهایی کامل برخوردار باشند. این‌ک= 607; در عمل این تا چه حد تحقق پیدا می‌کند و مؤمنان به مسیح در زندگ= 740; خود تا چه حد آن را تجربه<sp= an dir=3DLTR> می&= #8204;کنند نکتۀ دیگری است. ولی انتظار رهای= 40; کامل انتظار بجایی است. در نقطۀ مقابل، ب= 607;‌سختی بتوان تصور کرد که عیسی زنده شدن مردگان را چیزی غیر از امری استثنای= 40; تلقی کرده باشد. بی‌شک او نکوشید هم= 728; مردگانِ فلسطینِ زما= 06; خود را زنده<sp= an dir=3DLTR> کن&= #1583;! امروز نیز انتظار زنده شدن مردگان ج= 586; در موارد معدود قطعاً انتظار بجای= 40; نخ&= #1608;اهد بود. به‌علاو= 607; همۀ کسانی هم که از چنین تجربه‌ای برخوردار میR= 04;شوند باز مرگ<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> را تجربه می‌کنند. همۀ ما منتظر روز= 740; هستیم که در پیروزی مسیح = 576;ر مرگ نیز شریک</s= pan> گر&= #1583;یم. ولی آن روز هنوز فرا نرسیده است. شفا به احتمال زیاد جایی بی= 606; این دو حّد قرار می‌= 711;یرد و از حساسیت و فوریت اخراج دیوها برخور= 83;ار نیست. شفا از بیماری‌های</spa= n> جس&= #1605;ی در عصر کنونی بیعانه، نوب= 85; و نشانۀ خلقت نوین خداست ک= 607; شروع شده ولی هنوز به‌کمال نرسیده است. بنابراین میR= 04;توان و باید انتظا= 585; داشت و دعا کرد که به‌عن= 608;ان جز&= #1574;ی از برکات پادشاهی خدا به‌ظهور برس= 83;. شفا از جلوه‌= 607;ای راستین ظهور پادشاهی خدا</sp= an> در این جهان است. ولی نمی‌توا= 06; آن را از اجزاء ضروری تجربۀ کنونی پادشاهی خدا در همۀ اوقات یا در همه جا یا برای همه به شمار آورد. = 570;مرزش گناهان و آشت= 740; دادن آن‌ها ب= 575; خدا= بی‌شک یکی دیگر از ابعاد مهم حضور پادشاه= 40; خدا در خدمت عیسی، آمرزش گناهان و بخشیدن گناهکاران بود. عیسی چه در سخنان و چه در اعمال</= span> خود آشکارا و بی‌= 605;حابا اعلام می‌کر= 83; که خدا آمده است تا گناهکاران ر= 75; ببخشد. او<= /span> به‌صراح= 78; به مردم اطمینان می‌= 76;خشید که گناهان‌ش= 75;ن آمرزیده شده است. (برای مثال در<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> ماجرای شفای مرد مفلوج: لوقا <s= pan lang=3DFA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41;mso-bi= di-language: FA'>۵:‏۱۷-۲۶؛ زن بدکاره‌ا= 40; که پاهای عیس= 740; را عطرآگین کرد: لوقا ۷:‏۳۶-۴۹<s= pan lang=3DAR-SA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>&#= 1563; زکای خراجگی= 85;: لوقا ۱۹:̴= 7;۱-۱۰). او در مثل‌های خود از بخشودگی</s= pan> گناهکار= 75;ن سخن می‌گفت (برای مثال در مثل پسر گمشده: لوقا <s= pan lang=3DFA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41;mso-bi= di-language: FA'>۱۵:‏۱۱-۳۲؛ مثل فریسی و<sp= an dir=3DLTR> خر&= #1575;جگیر: لوقا ۱۸:̴= 7;۹-۱۴&#= 1563; مثل ضیافت بزرگ: لوقا ۱۴:‏۱۵-۲۳). &#= 1575;و در پذیرش، همنشینی و دوستی با گناهکاران و مطرودین جامعه عملاً = 575;ین را نشان می‌د= 575;د. به‌علاوه دشمنانْ او را به‌همین سبب مورد سرزنش قرار می‌داد= 06;د. در لوقا ۷:‏۳۴ خود عیسی می‌گوی= 83;: «پسر انسان آم= 583; که می‌خورد و می‌نوشد؛ میR= 04;گویید، مردی است شکمباره و میگسار، دوس= 78; خر&= #1575;جگیران و گناهکاران&raq= uo;. کاملاً روشن است که عیسی آمرزش گناها= 06; را یکی از ابعاد مهم پادشاهی = 582;دا می‌دید که در خدمت او به‌ظ= 607;ور رسیده است.چه چیز تازه‌ای در پیام عیسی</s= pan> بر&= #1575;ی "گناهکاران" وجود داشت، و چرا پیام او چ&#= 1606;ان مخالفت سختی را از سوی گروه‌های مختلف رهبری در یهودیت برمیR= 04;انگیخت؟ پاسخ کلیشه‌= 75;ی که معمولاً ب= 607; این پرسش داد= 607; می&= #8204;شود چیزی شبیه ای= 606; است: ۱</= span>) عیسی تعلیم می‌دا= 83; که همۀ ما گناهکاریم و امید ما<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> تنها به پارسا شمرده شدن بر پایۀ ایمان است (یع&#= 1606;ی همان چیزی که پولس تعلیم می&= #8204;داد). ۲</= span>) او به کسانی که این را می‌پذیرف= 78;ند، و به فیض خدا توسل می‌جست= 06;د، اط&= #1605;ینان از آمرزیده شدن گناهان‌= 88;ان و تجدید حیات روحانی می‌ب= 82;شید. ۳</= span>) از آنجا که<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> رهبران یهود شریعت‌= 11;را بودند و به نجات بر پایۀ انجام اعمال شریعت اعتقا= 83; داشتند و</= span> خود را بر این اساس پارسا می‌شم= 85;دند، از تعلیم عیس= 740; به‌خشم می‌آ= 05;دند، چرا که او فیض</= span> خد&= #1575; را بر مسئولی= 578; و تلاش بشر مقدم می‌دان= 87;ت. به‌علاوه، عیسی کسانی ر= 575; که از نظر<= /span> مذهبی و اخلاقی بی‌ب= 06;د و بار بودند در جایگاهی بهتر از اشخا= 589; متدین و درستکار قرا= 85; می&= #8204;داد. این پاسخ از بسیاری جهات= 48; و بیش از همه به لحاظ تصویری که از یهودیت و</= span> رهبران یهود به‌دست می‌دهد، فاق= 83; دقت کافی است. یهودیان قویاً به رحم= 578; خدا و آمرزش<sp= an dir=3DLTR> او نسبت به اشخا= 589; توبه‌کار اعتقاد داشتند. اگر عیسی برخی گناهکاران ر= 75; به توبه<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> برمی‌ان= 11;یخت، این قاعدتاً نه تنها باعث خشم فریسیان نمی‌شد بلکه برعکس سبب می= 204;شد او را تحسین نیز بکنند. مشکل را باید در جای دیگر جُس= 578;. برای درک بهت= 585; موضوع نخست باید نگرش یهودیتِ زما= 06; مسیح را دربارۀ "گنا = 7;کاران" بررسی کرد.<o:p></o:p> = 740;هودیت و گناهکاران</sp= an> یهودیت می‌پذیرفت ک= 07; همۀ مردم گنا= 607; کر&= #1583;ه‌اند. ولی آنان که عهد خدا را نگاه می‌داش= 78;ند (که این البته شامل حفظ روز کفاره و قربانی= 204;های گناه نیز می‌= 588;د) معمولاً "پارسا" خوانده می‌ش= 83;ند، نه "گناهکار"= ;. در نقطۀ مقابل، واژۀ "گناهکاران" معمولاً برا= 40; کسانی به‌کا= 85; برده می‌شد ک= 607; در نظر گوینده بیرون از حیط= 728; عهد خدا قرار داشتند. همۀ یهودیان گرو= 07;‌های زیر را از<= /span> "گناهکا= ;ران" محسوب می‌کر= 83;ند: ۱</= span>(غیریه= ;ودیان ۲</= span>(صاحبا= ;ن مشاغل نامشروع از نظر شریعت (همانند فاحش= 607;‌ها، خراجگیران و غیره( ۳</= span>(کسانی که گناهان بزرگی مرتکب شده یا در آن‌ها ادامه می‌دا= 83;ند، بدون اینکه ا= 586; آن‌ها توبه کنند یا کارهایی را ک= 607; تورات برای آمرزش گناه تعیین کرده بود، انجام دهند. ولی علاوه بر موارد بالا، واژۀ "گناهکارا= 06;" به یک معنای کلی‌تر نیز ک= 607; بُعد جدلی داشت، به‌کا= 85; می‌رفت. گروه= 204;های مخ&= #1578;لف یهودیان در تلاش برای جل= 576; رضایت خدا و ایجاد "اسرا= 4;یل حقیقی" که مورد لطف خدا</s= pan> قر&= #1575;ر گیرد و سبب نجات آن‌ها ا= 586; وضع غم‌انگی= 86;شان شود، راه‌ها= 40; مختلفی را در پیش گرفته بودند. مثلاً گروهی که بعدها به‌نا= 05; "غیورها" موسوم شدند، مبارزۀ مسلحانه را طر&= #1740;ق رهایی می‌دا= 06;ستند. گروهی دیگر، چون جامعۀ کومران، انزوا در بیابان و اتخاذ نوعی زهد سختگیرانه و شریعت‌گرا ر= 75; راه چاره تلق= 740; می‌کردند. و باز گروهی دیگر، چون فریسیان= 48; جدایی از هرگونه نجاس= 78; و زندگی با طه&#= 1575;رت و قدوسیتی کاهنانه را طریق خشنود سا&= #1582;تن خدا به‌شمار می‌آوردند. هر یک از این گرو&#= 1607;‌ها خود را "اسرائیل حقیقی" تلقی</spa= n> می&= #8204;کرد و کسانی را که مطابق با درک آن‌ها از "قدوسیت" و نگاه داشتن شریعت زندگی</sp= an> نم&= #1740;‌کردند، "گناهکار" می= ;‌شمرد. بنابراین، اصطلاح "گناهکاران" در وهلۀ نخست از مفهومی اخلاقی برخوردار نبود بلکه بر وضعیت شخص در قبال عهد خدا اشاره داشت. گناهک= ;ار کسی بود که به هر دلیلی خار= 580; از حیطۀ عهد قرار می‌گرف= 78;. به‌علاوه، مفهومی<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> نبود که دقیق تعریف شده باشد بلک= 607; حدود آن نامش= 582;ص و تار بود و بسیاری اوقا= 78; از سوی یک گروه در مورد کسان= 740; که خارج از آن گروه بودند ب= 607;‌کار می‌رفت<sp= an dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>. حال، در تلقی<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> یهودیان= 48; آمدن پادشاه= 40; خدا معمولاً به‌معنی فرارسیدن رو= 86; داوری و ریخت= 607; شدن خشم خدا<sp= an dir=3DLTR> بر گناهکاران بود. پادشاهی خدا مجازات غیریهودیانš= 8; خراجگیران و "گناهکاران" بزرگ را<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> به‌همرا= 07; می‌آورد. حتی پیام یحیی دربارۀ کسی ک= 607; پس از او می‌آ&#= 1605;د، بیشتر حاوی داوری و مجازات گناهکاران بود. یحیی خود را آخرین پیامبری می‌= 83;انست که اسرائیل ر= 575; به توبه<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> و تجدید حیات روحانی فرامی‌خوانž= 3;. خدمت او به یک معنا غربال اسرائیل به‌= 08;سیلۀ موعظه و تعمید توبه بود، که در آن کاه و گندم از هم جد&#= 1575; می‌شد. حال از دید یحیی، مأموریت</s= pan> مسیحا بو= 583; که بیاید و انبوه کاه را به آتش بیافک= 606;د! به‌واقع که آ= 606; آینده هم‌اک= 06;ون کج&= #8204;بیل خود را در دست داشت و آتش افروخته شده بود (لوقا ۳:‏۱۷؛ ۳:‏۷-۹). بیا ا®= 0; پا&= #1583;شاهی خدا تا "گناهکاران" به‌سزای اعمال خود برسند! این بود حالت و انتظار<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> یهودیان در مورد آمدن پادشاهی خدا = 608; پی‌آمد آن برای گناهکاران.<o:p></o:p> = 662;ذیرش گناهکاران ا= 86; سوی عیسی در چنین وضعی، طبیعی است که</s= pan> اع&= #1604;ام آمرزش گناها= 06; و دوستی و همسفره شدن ب= 575; کسانی که گناهکار بود= 06; آن‌ها برای همه مُسجّل بود، از تکان= 204;دهنده‌ترین کارهای عیسی در نظر یهودیان بود. اهمیت همسفر= 07; شدن عیسی با این گناهکاران ب= 75; توجه به چند نکته روشن می= 204;شود. در مشرق‌زمین، دعوت کسی</= span> به غذا یک افتخار تلقی می‌شد. غذا خوردن با کسی به‌معنی پیشکش کردن صلح و صفا، اعتماد، برادری و بخش= 588; بود. شراکت در سفره به‌معن= 40; شراکت در زندگی بود. به‌علاوه، غذا خوردن به= 204;معنی مشارکت در حضور خدا بود. شرکت در نانی که پاره<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> می‌شد به= 204;معنی سهیم شدن در برکتی بود که صاحبخانه آن را در دعا نصیب همۀ حاضرین<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> می‌کرد. به‌خصوص فریسیان، مشارکت خود ر= 575; در سفره نِما= 583; آنچه اسرائیلِ حقیقی باید با&= #1588;د تلقی می‌کرد= 06;د. اسرائیل بای= 83; مقدس باشد، چرا که یهوه خ&#= 1583;ای آن‌ها قدوس است (مقایسه کنید با لاویان ۱۹:‏۱ و ۲). فریسیان این تقدس را با طهارتی آئینی یکی می‌انگا= 88;تند. از همین رو، به رعایت قوانین مربو= 91; به طهارت در سفر= 607; اهمیت بسیار</sp= an> می&= #8204;دادند. از نظر آن‌ها یک یهودی متدین فقط می= 204;توانست با کسانی غذا بخورد که در<sp= an dir=3DLTR> هم&= #1740;ن حالت تقدس باشند. ولی عیسی به‌گون= 07;‌ای تحریک‌کنند = 7;‌ با "گناهکار= 5;ن" به غذا می‌نشست = 608; آن‌ها را می‌= 662;ذیرفت و این کار را نیز نه به‌عن= 608;ان فردی عادی بلکه به‌عنوا= 06; سخنگوی پادشاهی خدا انجام می‌دا= 83;. پیامی که این عمل نمادین ا= 608; به همه ارسال می= 204;کرد، این بود که وعده‌های مربوط به خرو= 580; نوین و احیای اسرائیل هم‌= 75;کنون در زندگی این گناهکار= 75;ن تحقق ‌یافته است. خدا آمرزش و فیض احیا‌کننده خود را به آنان ارزانی داشته و ایشا= 606; را در پادشاه= 740; خود پذیرفته است. البته فریسیان هیچ ایرادی<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> بر کار عیسی نمی‌دا= 88;تند اگر او این "گناهکاران" را به شریعت ب&#= 1575;زمی‌گردانی= د! و هر زمان که آن‌ها مراحل یک توب= 728; شرعی را که شامل جبران خسارت و تقدی= 605; قربانی نیز م= 740;‌شد ان&= #1580;ام می‌دادند، ا= 86; آن پس دیگر "گناهکار" محسوب نمی‌ش= 83;ند و در نتیجه هیچ ایرادی نیز بر همسفره شدن عیسی با آن‌ه= 575; وارد نبود. به&#= 8204;واقع، اگر عیسی چنی= 606; برنامه‌ای داشت، نه</= span> تنها کسی با او مخالفت= 740; نمی‌کرد بلک= 07; ممکن بود او را قهرمان دی= 606; نیز تلقی کنند. اما<= /span> این واقعیت که فریسیان عیس= 40; را به همسفره شدن با "گناهکاران" متهم می‌کرد= 06;د، حاکی از آن است که عیسی این "گناهکاران" را به‌عنوان راه‌یافتگا = 6; به پادشاهی خدا می‌پذیرفت بدون اینکه ا= 586; آن‌ها بخواه= 83; با جبران خسارت و تقدی= 605; قربانی‌های مقرره مطالبات شریعت را در خصوص توبه از گناه به‌جا آورند. به دیگر سخن، چنین می‌نما= 40;د که عیسی صرفاً بر پای= 728; رابطۀ این "گناهکاران" با خودش و پاسخ مثبتی ک= 607; به پیام او می‌دادن= 83;، بدیشان اطمینان از آمرزش گناها= 06; و نصیب یافتن در پادشاهی خدا می‌بخشد</sp= an>. چنین رفتار و عملک= 585;دی در نظر گروه‌= 607;ای مختلف یهودی چیزی در حد کفر بود و مستقیماً به طعنۀ مندرج در لوق= 575; ۷:‏۳۴ می= ‌انجامید که عیسی "مرد= 40; است شکمباره = 608; میگسار، دوس= 78; خر&= #1575;جگیران و گناهکاران&quo= t;. عکس‌العمل علمای دین در ماجرای شفای مرد مفلوج را &#= 1606;یز باید بر همین اساس درک کرد. وقتی عیسی به مفلوج می‌گو= 40;د: «ای فرزند، گناهانت آمرزیده</s= pan> شد»، برخ= 740; از علمای دین با خود می‌ان= 583;یشند که «این کفر است! چه کسی جز خدا می‌توان= 83; گن&= #1575;هان را بیامرزد؟&raq= uo; (مرقس ۲:‏²= 1;-۷). ایراد علمای دین بر عیسی به احتمال زیاد این بود که او خارج از طریقی که خدا مقرر داشته ب= 608;د و بر اساس اقتدار شخصی خودش این کار</s= pan> را انجام می‌دا= 83;، حال آنکه تنه= 575; کاهنان بودن= 83; که به‌عنوان میانجی‌های®= 0; که خدا تعیین</s= pan> کر&= #1583;ه بود می‌توان= 87;تند به‌نمایندگ®= 0; از خدا آمرزش گناهان را به کسانی که مطا= 604;بات شر&= #1740;عت را در این مورد انجام م= 740;‌دادند، اعلام نماین= 83;. در نظر علمای دین، عیسی با</s= pan> اع&= #1604;ام آمرزش گناها= 06; بدون ارجاع ب= 607; نظام رسمی که= 575;نت که طریق خدا برای انجام این کار<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> تلقی می‌= 588;د، گویی خود را با خدا برابر می‌ساخت. به احتمال زیاد= 48; یکی از علل عمده که<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> سبب گردی= 583; رؤسای کاهنا= 06; درصدد قتل عیسی برآیند همین افاضۀ آمرزش گناها= 06; خارج از<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> چارچوب م= 593;بد و نظام کهانت بود. ولی سایر گروه‌های یهودی نیز بی= 204;شک این عمل عیسی را حمله‌ای خطرناک به هویت اسرائی= 04; به‌عنوان قو= 05; مقدس خدا و امانت این قو= 605; به‌عهد خدا تل&= #1602;ی می‌کردند.<o:p></o:p> = 583;فاع عیسی از طرز برخوردش با= گناه= 05;اران ۱</= span>(در قسمت‌هایی چند از اناجیل، عیس= 40; مأموریت خود را در قبال "گناهکاران" با بهره‌گیر= 40; از کلمات و عباراتی توضیح می‌ده= 83; که از حزقیال </= span>۳۴ برگرفته شده است. در این باب، شبانانِ بی‌= 75;یمان اسرائیل در تضاد و تَبای= 606; با خود خدا توصی= 601; گردیده‌اند. این شبانانِ بی‌ایمان در پی منافع خود رفته، اسرائیل را د= 585; حا&= #1604;ت تجزیه، گمرا= 07;ی و گم‌گشتگی ب= 607;‌حال خود واگذاشت= 07;‌ بودند. حزقیا= 604; وعده می‌دهد که در نقطۀ مقابل این شبانانِ دروغین، خود خدا از طریق پادشاهی از نسل داود، یعنی همان مسیحا، شبان نیکوی اسرائیل خواهد شد. در حزقیال ۳۴:‏۱۶، خدا می‌گوید: «گم‌شدگان ر= 75; خو&= #1575;هم جُست و رانده= 204;شدگان را باز خواهم آورد و شکسته= 204;ها را شکسته‌بن= 83;ی نموده،<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> بیماران را قوت خواهم داد». گفتۀ عیسی در لوقا </= span>۱۹:‏۱۰، حتی در لغت، بر همین آیه از حزقیال مبتنی است: «زیرا پسر انسان آمده ت= 575; گمشده را بجوید و نجات بخشد». نیز همین آیه به‌ل= 581;اظ مفهومی الها= 05;‌بخش متی ۱۵:‏۲= 780; بوده است: «من تنها برای گوسفندان گمR= 04;شدۀ بن&= #1740;‌اسرائیل فرستاده شدهR= 04;ام». در این آیات عیسی مدعی اس= 578; که پیشگویی ح= 586;قیال در شخص او و خدماتش به‌ح= 02;یقت پیوسته است. مرقس ۲:‏۱۷ نیز به‌احتم= 75;ل زیاد بر حزقیال<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> ۳۴:‏۱۶ مبتنی است. وقتی عیسی را به همنشینی ب= 575; خراجگیران و گناهکاران متهم می‌کنن= 83;، او پاسخ می‌دهد: «بیمارانند که به طبیب نیاز دارند ن= 607; تندرستان. من برای دعوت پارسایا= 06; نیامده‌ام، بلکه آمده‌ا= 05; تا گناهکارا= 06; را دعوت کنم». به دیگر سخن، جای طبیب کجاست اگر نه در میان آنان که بیماری‌ش= 75;ن عیان و آشکار است. ولی این همۀ داستان نیست. ظاهرِ گفتۀ عیسی ممکن است این تصور را ایجا= 583; کند که عیسی پ&#= 1575;رسایی عل&= #1605;ای دین و فریسیا= 606; را تصدیق می‌= 705;ند و اظهار می‌د= 575;رد که خدمت و مأموریتش محدود به</= span> کسانی اس= 578; که آن‌ها ایشان را "گناهکار" می= ;‌نامند. ولی چنین برداشتی، از طنز موجود در گفتار عیسی غافل است. اگر عیسی از حقانیت خو= 583; و طرز رفتارش با گناهکارا= 06; با اشاره به حزقیال ۳۴ دفاع می‌&#= 1705;ند، در این صورت، باید پرسید د= 585; نظر او "شبان= 75;نِ بی&= #8204;ایمان" اسرائیل کیانند، آنا= 06; که به جای شفا خود عامل ایجاد بیمار= 40;‌اند. بهترین<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> کاندیده= 75;ی ایفای این نق= 588; بی‌شک همان علمای دین و فریسیان بودند که او را به باد<= /span> انتقاد م= 740;‌گرفتند! چنین برداشت= 40; با حملات سخت عیسی به این گروه‌ها تناسب کامل دارد (مقایسه کنید با متی <s= pan lang=3DFA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41;mso-bi= di-language: FA'>۲۳). اگر "گناهکارانی= ;" که عیسی با آنها همسفره می‌شد، کسان= 40; بو&= #1583;ند که گناهکار بودن‌شان آشکارتر از همه بود و از همین‌رو بیش از همه به طبیب نیاز داشتند، رفت= 06; عیسی به‌سرا= 94; آن‌ها از این جهت نیز بود که آنها به روشن‌ترین شکل وضع خراب همۀ اسرائیل را ب= 607;‌نمایش می‌گذاشتند. این واقعیت ک= 607; عیسی و شاگردانش هم= 28; اس&= #1585;ائیل را به توبه و پذیرش پیام ا= 608; دعوت می‌کرد= 06;د، مؤید این نکت= 607; است (مراجعه کنید به مرقس <s= pan lang=3DFA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41;mso-bi= di-language: FA'>۱:‏۱۴-۴۵؛ = ۶:‏۷۱-۷۳؛ ل= وقا ۱۰:‏۱-۱۶<s= pan dir=3DLTR>). پس آمدن پادشاه= 40; خدا برای عیس= 740; بد&= #1740;ن معنا بود که خدا از طریق شخص او و خدماتش آمده است تا گمشدگان را بجوید و نجات</s= pan> بخ&= #1588;د. او آمده است تا گناهکارا= 06; و مطرودین اج= 578;ماع را که مذهبیو= 606; زمانه آیندهR= 04;ای جز مجازات ابدی برای آن= 204;ها نمی‌دیدند، به توبه و دخول به پادشاهی پدر= 88; فراخواند. البته تمرکز او در مدت کوتاه خدمتش بر قوم اسرائیل بود. و از همین روست که شاگردانش را از رفتن نزد غیریهودیان = 08; سامریان باز می‌دارد. ولی این از آن رو نبود که او در فکر غیریهودیا&= #1606; نبود یا فیض و آمرزش خدا را تنها متعلق ب= 607; یهودیان می‌= 83;انست. بلکه او<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> برای احیای قوم برگزیدۀ خدا آمده بود تا آن‌ها به نور= 740; برای همۀ غیریهودیان بدل گردند. اساساً مأموریت و رسالت اسرائیل و فل= 587;فۀ گزینش آن‌ها مطابق وعدۀ خدا به ابراهیم همین بود. عیسی امروز نیز گمشدگان را می‌جوید. او امروز نیز دوست گناهکاران اس&= #1578;! ۲</= span>) در مث = 4; ضیافت بزرگ (لوقا ۱۴:̴= 7;۱۵-۲۳)&#= 1548; دفاع عیسی از رسالت بحث‌ا= 06;گیزش در میان مطرودین جامعۀ یهود این است که فریسیان، که ادعا می‌کرد= 06;د مشتاقانه منتظر پادشاهی خدا هستند، د= 585; واقع دعوت او را به شرکت در پادشاهی خدا رد کرده‌اند = 608; در نتیجه جای آن‌ها در این ضیافت نصیب مطرودی= 06; جامعه شده است! امروز نیز چه بسا که</= span> مذ&= #1607;بیون و روحانی‌نم= 75;ها، از هر دسته و قماش و دینی، ممکن است از ض&#= 1740;افت پادشاهی خدا</sp= an> به&= #8204;دور افتند، در حالی که خراجگیران و فاحشه‌ها و "گناهکاران" از سفرۀ رنگارنگ آن،</sp= an> سی&= #1585; بهره‌مند گردند. ۳</= span>) عیسی در پاسخ به‌ه= 605;ین دسته از منتق= 583;ین مثل‌های دیگ= 85; نیز آورده است. آنان از اینکه فیض خد= 575; شامل حامل "گ= 06;اهکاران" شده لب به‌شک= 575;یت گش&= #1608;ده‌اند. چه در نظر آن‌&#= 1607;ا این گناهکاران تلاشی برای تحصیل آن فیض نکرده‌اند و</sp= an> اس&= #1578;حقاق دریافتش را ندارند. آیا این منتقدین = 606;می‌بایست به‌جای گله و شکایت، از اینکه فی= 590; خدا شامل حال این مسکینان شده شادمان باشند؟ نکتۀ مثل کارگران تاکستان</s= pan> (متی ۲۰:‏۱-۱۶) دق&= #1740;قاً همین است: «آیا چشم دید= 606; سخاوت مرا ند= 575;ری؟» مثل گوسفند گم&= #8204;شده (لوقا ۱۵:̴= 7;۳-۷) و سکۀ گم‌شده (<s= pan lang=3DFA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41;mso-bi= di-language: FA'>۱۵:‏۸-۱۰) نی&= #1586; منتقدین را برمی‌انگیزž= 3; تا به جای غرغر= 548; در جشن و شادی الهی برای احیای رابطۀ مردم با خدا شریک شوند. ۴</= span>) ولی قو&= #1740;‌ترین دفاع عیسی از رسالتی که نسبت به گناهکاران داشت بی‌شک د= 585; مثل پسر گمشد= 607; یا&= #1601;ت می‌شود. هیچ توضیح و تفسیری بر ای= 606; مثل نمی‌توا= 06;د به اندازۀ خواندن دوبارۀ<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> خودِ آن در پرتو بحث بالا حق مطلب را دربارۀ آن ادا کند. بیای&#= 1740;د یک‌بار دیگر این قصۀ پادشاهی خدا را از انجیل لوقا فصل پانزدهم بخوانیم و پیام آن را به گوش جان<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> بشنویم: «مردی را دو پسر بود<s= pan dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>. روزی پسر کوچک به پدر خود گفت: "ای پدر، سهمی را</s= pan> که از دارایی تو به من خواهد رسید، اکنون به من بده." پس پدر دارایی خود را بین آن</= span> دو تقسیم کرد. پس از چندی، پسر کوچک‌تر آنچ= 07; داشت گرد آور= 583; و راهی دیاری دوردست شد و ثروت خویش را در آنجا به عیاش= 740; بر ‌باد داد. چون هر چه داشت خرج کرد= 548; قحطی شدید در آن دیار آمد و او سخت به تنگدستی افتاد. از این رو، خدمتگزاری یکی از مردما= 606; آن سامان پیشه کرد، و او وی را به خوک‌بانی در مزرعۀ خویش گماشت. پسر آرزو داشت شک= 605; خو&= #1583; را با خوراک خوک‌ها سیر کند، اما هیچ= 204;کس به او چیزی نمی‌داد. سرانجام به خود آمد و گفت: "ای بسا کارگران پدر= 05; خوراک اضافی = 606;یز دارند و من این‌جا از فر= 591; گرسنگی<sp= an lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> تلف می‌ش= 608;م. پس برمی‌خیز= 05; و نزد پدر می‌&#= 1585;وم و می‌گویم: پدر، به آسما= 606; و به تو گناه<s= pan dir=3DLTR> کر&= #1583;ه‌ام. دیگر شایسته نیستم پسرت خوانده شوم. با من همچون یکی از کارگرانت رفتار کن." پس برخاست و راه= 740; خانۀ پدر شد. اما هنوز دور بود که پدرش او را دیده، دل بر وی بسوزاند و شتابان به‌س= 08;یش دویده، در آغوشش کشید و غرق بوسه‌اش ساخت. پسر گفت</= span>: "پد&= #1585;، به آسمان و به تو گناه کرده= 204;ام. دیگر شایسته نیستم پسرت خوانده شوم." اما پدر<s= pan lang=3DAR-SA dir=3DLTR style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#= 3E3F41'> به خدمتکارانش گفت: "بشتابی= 83;! بهترین جامه را بیاورید و به او بپوشانید. انگشتری بر ان&= #1711;شتش و کفش به پاهایش کنید. گوسالۀ پرواری آورد= 07;، سر ببرید تا بخوریم و جشن</s= pan> بگ&= #1740;ریم. زیرا این پسر من مرده بود، زنده شد؛ گم شده بود، یاف= 578; شد!" پس به جشن و <sp= an lang=3DAR-SA style=3D'font-size:10.0pt;font-family:Tahoma;color:#3E3F41'>&#= 1587;رور پرداختند. « و اما پسر بزرگتر در مزرعه بود. چون به خانه نزدیک شد و صدای ساز و آواز شنید، یکی از خدمتکاران ر= 75; فرا‌خواند و پرسید: "چه خب= 585; است". خدمتکا= 85; پا&= #1587;خ داد: "برادرت آمده و پدرت گوسالۀ پرواری سر بریده، زیرا پسرش را به‌س= 604;امت با&= #1586;‌یافته است." چون این را شنید، برآشفت و نخواست به خانه درآید. پس پدر بیرون آمد و به او التماس کرد. اما او در جواب پدر گفت: "اینک سال‌ه= 5;ست تو را چون غلامان خدمت</sp= an> کر&= #1583;ه‌ام و هرگز از فرمانت سر نپی